18 kwietnia 2026. prezydent Trump podpisał dekret wykonawczy, który dramatycznie przyspiesza badania i dostęp do terapii psychedelicznych dla milionów Amerykanów (w tym wielu weteranów) cierpiących na depresję, zespół stresu pourazowego (PTSD), lęki i uzależnienia.

Cały proces został uruchomiony przez Joe Rogana, który wysłał kilka wiadomości tekstowych do Trumpa - to niespotykany przypadek, gdy podcaster wpłynął na decyzję prezydenta USA w sprawie leków. Rogan od lat informuje o terapeutycznej roli psychedelików: gościł ekspertów, weteranów, naukowców (m.in. Ricka Doblin z MAPS, Andrew Hubermana, CEO Americans for Ibogaine). Często podkreślał, że tradycyjne leki zalecane przez Departament Spraw Weteranów (antydepresanty SSRI jak Zoloft czy Paxil) nie działają, a psychedeliki mogą uratować dziesiątki tysięcy weteranów przed samobójstwami.

Rogan nie ujawnił pełnej treści swojej wiadomości, ale w trakcie ceremonii w Białym Domu powiedział: „Przesłałem prezydentowi Trumpowi pewne informacje. Po zażyciu jednej dawki ibogainy ponad 80% osób uwalnia się od uzależnienia… Po zażyciu dwóch dawek odsetek ten wynosi ponad 90%. Przesłałem mu te informacje.” Chodziło o dane i statystyki na temat ibogainy – afrykańskiego psychedeliku, który według badań i relacji weteranów w 80–90% przypadków pomaga, zaledwie w jednej lub dwóch dawkach, wyleczyć uzależnienie opioidowe, alkoholowe i PTSD. Rogan podał Trumpowi wyniki badań i historie weteranów, które wcześniej omawiał w swoim podcaście (m.in. z Bryanem Hubbardem i byłym gubernatorem Teksasu Rickiem Perrym). Odpowiedź Trumpa (dosłowny cytat, który Rogan powtórzył kilkukrotnie, dodając „Dosłownie tak szybko to poszło”): „Brzmi świetnie. Chcesz uzyskać zgodę FDA? Zróbmy to.” Cały proces od SMS-a do podpisania dekretu trwał tydzień. Trump oświadczył: „Te eksperymentalne leki wykazały potencjał, który może zmienić życie osób cierpiących na poważne choroby psychiczne i depresję, w tym weteranów”, i obiecał, że administracja przeznacza dodatkowe 50 milionów dolarów na badania ibogainy i innych psychedelików. Zgodnie z danymi posiadanymi przez Departament Spraw Weteranów średnio 17–18 weteranów popełnia samobójstwo każdego dnia - ponad 6000 samobójstw rocznie! Od 11 września 2001 roku więcej weteranów zmarło z powodu samobójstwa niż zginęło w walce (ok. 21 razy więcej).

Inicjatywa spotkała się z natychmiastową reakcją Roberta F. Kennedy Jr. (RFK Jr.), obecnego Sekretarza Zdrowia USA. Jeszcze przed objęciem stanowiska Kennedy krytykował FDA za „agresywne tłumienie” psychedelików i obiecywał przyspieszenie badań nad alternatywnymi terapiami zdrowia psychicznego. W kampanii 2024 RFK Jr. otwarcie mówił, że jego syn i znajomi leczyli traumę i depresję psychedelikami, i obiecywał „przewrócić każdy kamień”, żeby ułatwić dostęp do tych terapii. Po objęciu HHS kontynuował tę linię – prezydencki dekret jest realizacją jego agendy „realnej reformy zdrowia psychicznego”.

Co to są psychodeliki? Nazwa pochodzi od greckich słów psyche (dusza/umysł) i delos (ujawnić), co dosłownie oznacza „objawiający umysł”. Dzieli się je na trzy główne grupy: tryptaminy (np. psylocybina, DMT, ayahuasca), fenyloetyloaminy (np. meskalina) oraz lizergamidy (np. LSD). Substancje psychodeliczne to grupa psychoaktywnych związków chemicznych (naturalnych, syntetycznych lub roślinnych), które trwałe zmiany w percepcji, świadomości, sposobie myślenia oraz odczuwaniu emocji. Wpływ psychodelików na świadomość trwa od kilku do kilkunastu godzin (np. psylocybina 4-6h, LSD 8-12h), podczas której występują intensywne zmiany percepcji, takie jak halucynacje, synestezja czy obniżone granice „ja”. Zmiany te ustępują, gdy substancja jest metabolizowana. Ale choć bezpośrednie efekty są krótkotrwałe, to subiektywne doświadczenie może prowadzić do długotrwałych korzyści psychologicznych. Badania pokazują, że pojedyncza sesja może spowodować trwałe zmniejszenie objawów depresji i lęku (utrzymujące się przez miesiące), zwiększenie otwartości na doświadczenia i duchowości oraz poprawę jakości życia i samopoczucia. Oczywiście istnieje ryzyko długotrwałych skutków ubocznych: w rzadkich przypadkach może wystąpić Zespół Utrwalonego Postrzegania Halucynogenów (HPPD), charakteryzujący się nawracającymi „flashbackami” w postaci zmian w percepcji (np. widzenie świateł, ruchu powietrza) również po ustaniu działania substancji.

W przeciwieństwie do wielu innych narkotyków, klasyczne psychodeliki nie powodują fizjologicznego uzależnienia i charakteryzują się jednym z najniższych wskaźników toksyczności wśród substancji psychoaktywnych, choć mogą wywoływać intensywne, czasem trudne doświadczenia psychiczne.

Co na to nauka? Badania trwają. Na przykład odkryto, że psylocybina, naturalny związek psychoaktywny występujący w niektórych grzybach (tzw. „magic mushrooms”), w organizmie szybko przekształca się w psylocynę – silnego agonistę receptorów serotoninowych (głównie 5-HT2A). Psylocybina znacząco osłabia aktywność Default Mode Network (DMN), co prowadzi do „rozpuszczenia ego” i wyciszenia wewnętrznych ruminacji - uporczywych, powtarzających się myśli, które krążą w głowie w formie „błędnego koła”, koncentrujące się na negatywnych emocjach, problemach, błędach z przeszłości lub obawach o przyszłość – tak charakterystycznych dla depresji, zaburzeń lękowych i PTSD, gdzie wzmacniają negatywne schematy myślenia.

Meta-analiza z 29 grudnia 2025 roku, opublikowana w Journal of Clinical Medicine „Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania substancji psychodelicznych w leczeniu zaburzeń psychicznych: przegląd zbiorczy metaanaliz randomizowanych badań kontrolowanych” (głównym autorem była dr n. med. Monika Dominiak z Zakładu Farmakologii w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie ) pokazała, że „psilocybina wykazała znaczną siłę działania w leczeniu poważnej depresji (wskaźnik g według Hedgesa ≈ 1,05), a istnieją pewne dowody na utrzymywanie się korzyści nawet przez sześć miesięcy.” Wskaźnik g Hedgesa to „standaryzowana różnica średnich”, mówi, o ile standardowych odchyleń grupa leczona psylocybiną jest lepsza od grupy kontrolnej. Hedges’ g ≈ 1,05 pokazuje ogromny efekt - pacjent po terapii psylocybinowej jest o 1,05 odchylenia standardowego mniej depresyjny niż pacjent, który nie dostał psylocybiny - w praktyce oznacza to, że na skalach depresji (np. MADRS lub HAM-D) różnica jest porównywalna z przejściem z „ciężkiej depresji” do „braku lub bardzo łagodnych objawów” (klasyczne antydepresanty SSRI, np. sertralina, escitalopram dają mały efekt, na poziomie ok. 0,3–0,4). 1,05 to jeden z najsilniejszych efektów kiedykolwiek zmierzonych w badaniach nad depresją lekooporną

W badaniach nad terapią psylocybiną w leczeniu depresji opublikowanych przez Johns Hopkins University, 58% pacjentów osiągnęło remisję po 12 miesiącach od leczenia. Kluczowe ustalenia z kontekstu badawczego to wzrost skuteczności w czasie: wynik remisji po roku (58%) był nieco gorszy niż w pięcioletnim badaniu uzupełniającym, gdzie odnotowano 67% remisji, co sugeruje pogłębianie się pozytywnych efektów terapii na przestrzeni lat.

W pilotażowym badanie u weteranów z ciężką depresją oporną na leczenie (często z PTSD) - „Jednorazowa dawka psilocybiny dla amerykańskich weteranów wojskowych cierpiących na ciężką depresję oporną na leczenie” - jedna sesja z psylocybiną dała efekt lepszy niż wielomiesięczne leczenie klasycznymi lekami. Już po 3 tygodniach ponad połowa weteranów miała albo bardzo dużą poprawę, albo prawie całkowite ustąpienie depresji. Po 12 tygodniach (czyli 3 miesiące później) efekt był nadal widoczny u prawie połowy – bez żadnych dodatkowych dawek psylocybiny. PTSD (które często towarzyszyło depresji) nie pogorszyło wyników - weterani z PTSD poprawili się podobnie jak ci bez PTSD. Psychodeliki stosowane pod kontrolą lekarza mają także bbiecujące wyniki w leczeniu uzależnieniu od alkoholu, tytoniu i opioidów (co pokazują trwające badania Johns Hopkins i inne).

Polska w ostatnich 2–3 latach stała się jednym z najdynamiczniej rozwijających się ośrodków badań psychodelicznych w Europie Środkowo-Wschodniej. Choć jeszcze w 2022 roku działalność w tej dziedzinie była ograniczona, od tamtej pory obserwujemy intensywny rozwój na wielu płaszczyznach. Od 2023 roku prowadzone są komercyjne badania kliniczne nad psychodelikami, realizowane na zlecenie zagranicznych firm farmaceutycznych. Dotychczas wzięło w nich udział około stu osób. Jednym z pionierskich ośrodków jest Centrum Badań Klinicznych PI-House, które posiada 14-letnie doświadczenie w badaniach psychiatrycznych i należy do pierwszych w Polsce, które rozpoczęły badania z wykorzystaniem psychodelików. Od 2024 roku Agencja Badań Medycznych finansuje pierwsze duże, publiczne badanie kliniczne dotyczące leczenia depresji za pomocą psylocybiny w połączeniu z lekami SSRI. Projekt ma objąć łącznie około 250 osób. Dodatkowo, Narodowe Centrum Nauki (NCN) przyznało liczne granty na badania nad psychodelikami w dziedzinach takich jak neurobiologia, farmakologia czy antropologia. Przykładem jest projekt zespołu prof. Krystyny Gołembiewskiej z Instytutu Farmakologii PAN w Krakowie, który otrzymał ponad 2 miliony złotych na badania medyczne zastosowania psylocybiny. Obserwuje się rosnące zainteresowanie szkoleniami terapeutycznymi z zakresu terapii psychodelicznych. Organizowane są m.in. międzynarodowe szkolenia w ramach inicjatyw takich jak MAPS (Multidisciplinary Association for Psychedelic Studies), które przygotowują terapeutów do pracy z pacjentami w kontekście terapii wspomaganej np. MDMA. To kluczowy krok w kierunku potencjalnej przyszłej legalizacji takich terapii. W 2019 roku powołano Polskie Towarzystwo Psychodeliczne (PTP), które zrzesza naukowców, lekarzy, prawników i psychologów. Organizacja działa na rzecz legalizacji medycznego użycia psychodelików i dekryminalizacji ich posiadania. W 2023 roku powstało również Polskie Towarzystwo Integracji Doświadczeń Psychodelicznych (PTIP), a w 2024 roku ruszyła Izba Naukowo-Biznesowa Substancji Psychodelicznych (INBSP). Coraz więcej polskich badaczy publikuje artykuły w prestiżowych czasopismach naukowych, a w Polsce organizowane są konferencje takie jak „Nauka Psychodeliczna” czy „Terapia i integracja psychodeliczna”.

Czy dekret Trumpa przyspieszy te badania w Polsce?

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC12786876/

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/39343309/

https://ir.compasspathways.com/News--Events-/news/news-details/2026/Compass-Pathways-Successfully-Achieves-Primary-Endpoint-in-Second-Phase-3-Trial-Evaluating-COMP360-Psilocybin-for-Treatment-Resistant-Depression/default.aspx

https://www.rynekzdrowia.pl/Psychiatria/Bedzie-pierwsze-w-Polsce-badanie-psylocybiny-w-leczeniu-depresji-Psychiatrzy-czekaja-na-16-mln-zl-potem-ruszy-rekrutacja,265327,16.html

https://psychodeliki.org/

https://www.siu.praesterno.pl/artykul/880

https://badaniakliniczne.pentahospitals.pl/badania/substancje-psychodeliczne/

Maria Ejchart, wiceminister sprawiedliwości stwierdziła w Radio ZET, odnosząc się do ślubowania kandydatów na sędziów TK, że „prawo nie określa sposobu, w jaki powinno zostać to ślubowanie złożone. Ustawa mówi tylko o tym, że "wobec", a wobec nie oznacza w obecności.” Pani mister twierdzi również, że ślubowanie sędziego TK to „czynność symboliczna”, która była "próbą znalezienia nowej formy zwyczaju zgodnej z prawem", jest to „jednostronne oświadczenie woli”, wystarczy więc forma pisemna lub notarialna skierowana do Kancelarii Prezydenta, ktory ma rolę pasywną, poza tym „Trybunał nie jest już trybunałem”.

Art. 4 ust. 1 Ustawy o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego brzmi: „Osoba wybrana na stanowisko sędziego Trybunału składa wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ślubowanie następującej treści: [i tu treść roty]. Ust. 2 mowi, że „Odmowa złożenia ślubowania jest równoznaczna ze zrzeczeniem się stanowiska sędziego Trybunału.” Art. 5: stosunek służbowy nawiązuje się po złożeniu ślubowania. Prawo nie precyzuje ceremonii, ale używa sformułowania „składa wobec Prezydenta RP” – standardowego w prawie polskim dla aktów o charakterze publicznoprawnym.

To co Pani Minister uprawia to sofizmat, rozumowanie, które jest formalnie błędne, ale sprawia wrażenie logicznie poprawnego. Podejmuje świadomą próbę przemycenia fałszu pod maską prawdy, wykorzystując wieloznaczność słów, luki w logice i emocjonalne manipulacje. Czy „wobec” oznacza czy nie oznacza „w obecności”?

I. Definicja i polisemantyczność przyimka „wobec”

Przyimek „wobec” jest jednostką polisemantyczną, której znaczenie jest ściśle determinowane przez reakcję przyimkową i kontekst zdarzeniowy. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN wyróżniamy cztery podstawowe znaczenia:

1. Znaczenie relacyjno-abstrakcyjne (najczęstsze we współczesnej polszczyźnie - „w stosunku do kogoś”, „względem czegoś”): przyłącza nazwę osoby, instytucji lub organizacji, do której odnosi się charakteryzowana postawa, czynność lub relacja, nie wymaga fizycznej bliskości (np. wobec handlarzy narkotyków stosowano surowe kary; zobowiązania wobec państwa; postawa wobec trudności).

2. Znaczenie przyczynowo-okolicznościowe: wprowadza okoliczność (zwykle niekorzystną), która pociąga za sobą konsekwencje (np. wobec zagrożenia lawinowego zrezygnowali ze wspinaczki).

3. Znaczenie komparatywne: wprowadza podstawę porównania (np. wysiłek był niewielki wobec oczekiwanych rezultatów).

4. Znaczenie przestrzenno-sytuacyjne (obecnościowe) - „w obecności kogoś”, „przed kimś”, „w obliczu kogoś”: wymaga ono wspólnoty czasu i miejsca (koincydencji chronotopijnej), wraz z nazwą osoby komunikuje o jej obecności w czasie danego zdarzenia (np. przeprosiła nauczyciela wobec całej klasy).

Błędem krytycznym jest założenie, że te znaczenia są wymienne w każdym kontekście. O ich wyborze decyduje predykat (czasownik), który narzuca interpretację. Błędem jest ekwiwokacja - utożsamianie znaczenia relacyjnego z obecnościowym.

Zasady zastosowania wynikają z semantyki historycznej i współczesnej normy wzorcowej:

- wybór znaczenia jest determinowany przede wszystkim predykatem (czasownikiem lub konstrukcją werbalną) oraz kontekstem zdarzeniowym (chronotopijnym i gatunkowym). Nie ma tu dowolności, kontekst ceremonialny, performatywny lub prawno-ustrojowy aktywuje znaczenie nr 4 (obecnościowe), podczas gdy kontekst abstrakcyjny, systemowy lub oceniający aktywuje znaczenie nr 1 (relacyjne)

- etymologia potwierdza pierwotny charakter obecnościowy: „wobec” wywodzi się z konstrukcji w obce / w obliczu (prasłowiańskie ob-vь-oko czyli „naprzeciw twarzy / w obliczu”). Pierwotnie oznaczało więc konfrontację twarzą w twarz, uobecnienie. Język ewoluował, ale w tekstach wysokich, rytualnych i prawnych (roty przysiąg, formuły urzędowe) zachowała się funkcja uobecniająca.

- w polszczyźnie normatywnej (kodyfikowanej przez Radę Języka Polskiego i słowniki wzorcowe) nie dopuszcza się dowolnego „przełączania” znaczeń w tym samym kontekście - prowadzi to do niejasności lub błędów pragmatycznych.

II. Błąd fałszywej analogii i ignoratio elenchi

Próba zrównania frazy „kary wobec handlarzy” z frazą „ślubować wobec kogoś” jest błędem fałszywej analogii:

- w wyrażeniu „kary wobec handlarzy”, przyimek „wobec” pełni funkcję celownika relacyjnego. Opisuje on obiekt, na który nakierowane jest działanie systemowe (represja karna), a nie akt komunikacyjny

- ślubowanie jest aktem performatywnym o charakterze rytualnym. W tym przypadku przyimek „wobec” nie wskazuje na bierny obiekt statystyczny, lecz na aktywnego świadka-instytucję

Przeniesienie znaczenia relacyjnego na grunt ceremonialny jest manipulacją lingwistyczną, która ignoruje fakt, że akt mowy wymagający świadka (ślubowanie) automatycznie aktywuje przestrzenne znaczenie przyimka.

III. Specyfika aktu ślubowania: aspekt performatywny i etymologiczny

Jak wspomniałem, etymologia przyimka „wobec” wywodzi się bezpośrednio z konstrukcji w obliczu (prasłowiańskie ob-vь-oko). Choć język ewoluuje, w tekstach o charakterze wysokim i prawno-ustrojowym (roty przysiąg, ślubowania), zachowana zostaje pierwotna funkcja uobecniająca. Ślubowanie „wobec kogoś” nie jest jedynie deklaracją intencji, lecz uroczystym aktem mowy, który dochodzi do skutku (jest fortunny w sensie pragmatycznym) tylko wtedy, gdy odbiorca pełni rolę audytora. Bez fizycznej obecności adresata (lub jego uprawnionego przedstawiciela), konstrukcja „wobec” traci swoje oparcie w rzeczywistości językowej i staje się logicznie pustym orzeczeniem o charakterze jednostronnym.

IV. Kontekstualna hierarchia znaczeń i degradacja aktu

Przyjęcie tezy o braku konieczności obecności adresata prowadzi do sprzeczności wewnątrzzdaniowej. Jeśli „wobec” miałoby oznaczać jedynie „w stosunku do”, formuła ślubowania brzmiałaby: „Ślubuję w stosunku do Prezydenta/Narodu/Boga”.

Taka konstrukcja w polszczyźnie wzorcowej jest nieakceptowalna, ponieważ:

- zmienia status świadka w status beneficjenta lub przedmiotu opisu

- zmienia akt ślubowania (uroczyste przyrzeczenie dane komuś) w autoafirmację lub komunikat o osobie trzeciej.

Argumentacja dopuszczająca brak obecności adresata przy użyciu przyimka „wobec” w formułach ślubowania jest bezwartościowa z punktu widzenia lingwistyki normatywnej. Stanowi ona nadużycie semantyczne, polegające na sztucznym wyizolowaniu jednego znaczenia słowa i siłowym wtłoczeniu go w kontekst, który je odrzuca. W kontekście aktów ceremonialnych „wobec” jest synonimem obecności, a wszelkie próby jego abstrakcyjnej reinterpretacji są dowodem na rażący brak kompetencji językowych lub celową dezinformację.

Osoby twierdzące, że „wobec” w formule ślubowania nie wymaga obecności, popełniają błąd ekwiwokacji i ignorują zarówno słownikowe znaczenie obecnościowe, jak i specyfikę aktu performatywnego w kontekście ceremonialno-prawnym. W polszczyźnie wzorcowej, zwłaszcza w tekstach ustrojowych, „ślubowanie wobec kogoś” oznacza akt dokonany w obecności tej osoby (lub jej uprawnionego przedstawiciela).

Próby abstrakcyjnej reinterpretacji są nie tylko lingwistycznie nieuzasadnione, ale też prowadzą do erozji precyzji języka prawnego i ceremonialnego. Norma wzorcowa wymaga tu jednoznaczności – a ta jednoznaczność przemawia na korzyść znaczenia obecnościowego. W polskim języku prawnym i potocznym zwrot „złożyć coś wobec kogoś” (oświadczenie, przysięgę, ślubowanie) od dziesięcioleci oznacza czynność dokonywaną w obecności tej osoby (fizycznej lub prawnej w formie przedstawiciela). Jeśliby przyjąć argumentację pani Ejchart to świadek, który składa zeznania wobec sądu, nie musi być obecny na sali rozpraw, żołnierz, któryś składa przysięgę wobec dowódcy, może mu wysłać informację mailem, że to uczynił, a poseł, który ślubuje wobec Marszałka Sejmu i zawsze w jego obecności, może to zrobić u notariusza. Cyrk. Ejchart dokonuje redukcyjnej, czysto gramatycznej interpretacji, ignorując kontekst systemowy i cel normy. To klasyczny przykład nadużycia wykładni literalnej dla osiągnięcia celu politycznego. Ustawodawca z 2016 r. (i wcześniejsze ustawy) świadomie wybrał formułę „wobec Prezydenta”, bo Prezydent RP jest organem konstytucyjnym (art. 10 i 144 Konstytucji), a nie notariuszem czy marszałkiem Sejmu. Rola Prezydenta przy ślubowaniu TK jest wprawdzie "formalna", ale nie dowolna - jest elementem procedury powołania sędziego. Ślubowanie sędziego TK nie jest zwykłym „oświadczeniem woli” jak w prawie cywilnym. To akt publicznoprawny o charakterze konstytucyjnym, który:
- kończy procedurę wyboru (Sejm wybiera – art. 194 Konstytucji);
- uruchamia stosunek służbowy (art. 5 ustawy);
- jest warunkiem legitymacji sędziego.

Jeśli można je „złożyć wobec” notariusza lub wysłać mailem – to po co w ustawie w ogóle wymieniać Prezydenta? To prowadzi do absurdu i podważa sens konstytucyjnego rozdziału władz. Twierdzenie, że „Trybunał nie jest już trybunałem” to nie jest opinia prawna, tylko polityczna deklaracja nieposłuszeństwa. Ejchart de facto stwierdza, że obecny TK (z sędziami wybranymi w latach 2015–2023) jest organem wadliwym, więc można go „naprawiać” metodami pozaprawnymi. Taka logika rewolucji prawnej: najpierw podważa się legitymację organu,
potem uzasadnia się obejście prawa „wyższą racją”. Taka retoryka była stosowana przez obie strony sporu o TK od 2015 r. i za każdym razem kończyła się erozją państwa prawa. Konstytucja nie przewiduje „trybunału tymczasowego” ani „sędziów zastępczych”. Albo TK jest, albo go nie ma – trzeciej opcji nie ma. Prezydent ma rację twierdząc, że brak fizycznego złożenia ślubowania w jego obecności równe jest odmowie w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy, co skutkuje zrzeczeniem się urzędu. Ejchart wykonuje swoje "fikołki interpretacyjne" nadużywając wykładni w celu realizacji celu politycznego. Tylko, że prawo konstytucyjne nie jest gumą, którą można rozciągać do aktualnych potrzeb rządzących.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

W latach 2020–2022 w Henry Ford Health System w Detroit, dr Lois Lamerato, Abigail Chatfield, dr Amy Tang oraz dr Marcus Zervos odkryli, że ekspozycja na jedną lub więcej szczepionek wiązała się co najmniej z „ogólnym 2,5-krotnym wzrostem prawdopodobieństwa wystąpienia przewlekłej choroby” u dzieci.

Badanie przeprowadzone przez Lamerato jest jednym z najbardziej kompleksowych badań opartych na rzeczywistych danych, jakie kiedykolwiek przeprowadzono, wykazującym dramatyczny wzrost zachorowań na choroby przewlekłe, który można przypisać przestrzeganiu harmonogramu szczepień dziecięcych opracowanego przez CDC.

Jednak pod pozorem kilku „istotnych ograniczeń metodologicznych”, które zresztą autorzy sami częściowo opisali w sekcji „Limitations of the Study”, praca nigdy nie została opublikowana w czasopiśmie naukowym - po wewnętrznej recenzji w Henry Ford Health System uznano ją za wadliwą i porzucono. Badanie pozostało nieopublikowanym manuskryptem wewnętrznym, który trafił do publicznej wiadomości dopiero dzięki przesłuchaniu senackiemu - w 2025 roku została wprowadzona do oficjalnego protokołu przesłuchania senackiego (Senate Hearing Record) przez senatora Rona Johnsona. Oryginalny raport, mimo, że do tej pory nie został poddany recenzji, znajduje się teraz w publicznym rejestrze przesłuchania Senatu USA z 9 września 2025 r.

Badania Lamerato et al. to retrospektywne badanie kohortowe urodzeniowe przeprowadzone w zintegrowanym systemie opieki zdrowotnej Henry Ford Health System w Detroit, w stanie Michigan.

Badanie porównywało ryzyko rozwoju schorzeń przewlekłych (obejmujących m.in. astmę, choroby atopowe i autoimmunologiczne, zaburzenia neurorozwojowe, cukrzycę, raka, zaburzenia psychiczne itp.) na podstawie kodów ICD z dokumentacji medycznej i danych szczepień, w populacji 18 468 dzieci urodzonych w latach 2000–2016, obserwowanych od urodzenia do wyłączenia z planu lub 31 grudnia 2017 r., w grupach porównawczych: niezaszczepionej (całkowicie nieeksponowanej, 1 957 dzieci z 0 dawek szczepionek z harmonogramu CDC), i zaszczepionej (ekspozycja na co najmniej 1 dawkę, 16 511 dzieci, mediana 18 dawek).

Okazało się, że ekspozycja na szczepienia była związana ze zwiększonym ryzykiem dowolnego schorzenia przewlekłego – dzieci zaszczepione mają 2,53 raza wyższe ryzyko (czyli o 153% wyższe ryzyko) rozwoju schorzenia przewlekłego w porównaniu z dziećmi całkowicie niezaszczepionymi. Dzieci zaszczepione miały ponad 4-krotnie wyższe ryzyko zachorowania na astmę, prawie 5-krotnie wyższe ryzyko zachorowania na choroby autoimmunologiczne, 3-krotnie wyższe ryzyko zachorowania na choroby atopowe (alergie, katar sienny) oraz ponad 5,5-krotnie wyższe ryzyko wystąpienia autyzmu, ADHD, opóźnienia rozwoju, zaburzenia mowy. Po 10 latach obserwacji okazało się, że prawdopodobieństwo, że dziecko będzie całkowicie wolne od jakiejkolwiek choroby przewlekłej wynosi 43 % w grupie zaszczepionej i 83 % w grupie niezaszczepionej - 57% kohorty zaszczepionej cierpiało na co najmniej jedno przewlekłe zaburzenie, w porównaniu z 17% w grupie niezaszczepionej. Wyniki były spójne nawet po dodatkowych analizach wrażliwości (m.in. gdy ograniczono obserwację do minimum 1, 3 i 5 lat oraz gdy wzięto pod uwagę tylko dzieci, które w ogóle korzystały z opieki zdrowotnej). Żadne z analizowanych schorzeń nie występowało częściej w grupie niezaszczepionej.

Autorzy badania podkreślili, że dotychczasowe badania bezpieczeństwa szczepionek rzadko porównywały całkowicie niezaszczepione dzieci z zaszczepionymi i że wyniki sugerują, iż u pewnej podgrupy dzieci szczepienia mogą zwiększać ryzyko tych schorzeń.

W grudniu 2025 roku międzynarodowe czasopismo poświęcone teorii, praktyce i badaniom nad szczepionkami (International Journal of Vaccine Theory, Practice, and Research) opublikowało recenzję badania Lamerato, która w pełni potwierdziła, a nawet pogłębiła oryginalne wyniki - autorzy recenzji pokazują, że dla objawów charakterystycznych dla spektrum autyzmu (m.in. zaburzenia neurorozwojowe, ADHD, opóźnienia rozwojowe, tiki, zaburzenia mowy, behawioralne i motoryczne) ryzyko jest jeszcze wyższe, bo średnio 5,49-krotnie wyższe u zaszczepionych. Wszystkie 22 analizowane schorzenia przewlekłe występowały proporcjonalnie częściej w grupie zaszczepionej: „Nasza dokładniejsza analiza danych pokazuje, że w przypadku objawów charakterystycznych dla neuropatii w spektrum autyzmu w grupie zaszczepionej odnotowano 5,491-krotny wzrost. Spośród 22 badanych chorób przewlekłych proporcjonalne kontrasty zawsze przemawiają na korzyść osób niezaszczepionych. Najbardziej dramatyczne różnice wystąpiły w przypadku astmy, autyzmu, autoimmunizacji, ADHD, dysfunkcji mózgu, zaburzeń zdrowia psychicznego, niepełnosprawności behawioralnej, opóźnienia rozwoju, trudności w uczeniu się, niepełnosprawności intelektualnej, zaburzeń mowy, niepełnosprawności ruchowej, tików, innych zaburzeń niepełnosprawności, zaburzeń neurologicznych i zaburzeń napadowych. Po dziesięciu latach obserwacji 57% kohorty zaszczepionej cierpiało na co najmniej jedno przewlekłe zaburzenie, w porównaniu z 17% w grupie niezaszczepionej.”

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

https://www.hsgac.senate.gov/wp-content/uploads/Entered-into-hearing-record-Impact-of-Childhood-Vaccination-on-Short-and-Long-Term-Chronic-Health-Outcomes-in-Children-A-Birth-Cohort-Study.pdf

https://ijvtpr.com/index.php/IJVTPR/article/view/125/426

W 2016 roku grupa naukowców z Massachusetts Institute of Technology opublikowała w prestiżowym czasopiśmie Nature artykuł „Synchronizacja z częstotliwością gamma zmniejsza obciążenie amyloidowe i wpływa na mikrogleję”. Badanie, prowadzone na myszach, sprawdzało, czy zaburzenia oscylacji gamma (fale mózgowe ok. 20–50 Hz, szczególnie 40 Hz) mają związek z patologią choroby Alzheimera i czy można je „naprawić”, aby zmniejszyć toksyczne złogi amyloidu-β i aktywować sprzątające komórki mózgu (mikroglej).

Gamma, płytki amyloidowe, mikroglej i Alzheimer

Oscylacje gamma to szybkie, rytmiczne „drgania” aktywności elektrycznej w mózgu o częstotliwości 20–50 Hz (w badaniu skupiono się na 40 Hz), taka orkiestra neuronów, która gra w idealnej synchronizacji – neurony „strzelają” impulsami elektrycznymi w bardzo szybkim, skoordynowanym rytmie. Gamma jest kluczowa dla wyższych funkcji mózgu - wiązania informacji z różnych obszarów (np. widzenie, pamięć, uwaga) oraz koncentracji, pamięci roboczej i świadomości. U zdrowych osób (i myszy) gamma jest silna podczas aktywności poznawczej. W chorobie Alzheimera jest osłabiona bardzo wcześnie – jeszcze zanim pojawią się duże płytki amyloidowe czy problemy z pamięcią. To jeden z pierwszych objawów na poziomie sieci neuronowej.

Mikroglej to główne komórki odpornościowe mózgu. Stanowią 10–15% wszystkich komórek w mózgu i rdzeniu kręgowym. Są jedynymi komórkami układu odpornościowego, które nie pochodzą z krwi – pojawiają się w mózgu już w życiu płodowym i pozostają tam na całe życie. Ich rolą jest monitorowanie i sprzątanie - usuwają martwe neurony, zbędne synapsy, odpady metaboliczne i drobne patogeny. Pełnią również funkcję ochronną - wykrywają infekcje, urazy lub toksyny i uruchamiają reakcję obronną.

Płytki amyloidowe (płytki starcze) to jedna z dwóch głównych cech patologii choroby Alzheimera - to nierozpuszczalne złogi białka o nazwie beta-amyloid (Aβ), które odkładają się między neuronami (w przestrzeni zewnątrzkomórkowej mózgu). Dlaczego są groźne? Bo blokują komunikację między neuronami, wywołują stan zapalny, uszkadzają synapsy i prowadzą do śmierci komórek nerwowych. Pojawiają się w mózgu nawet 10–20 lat przed pierwszymi objawami demencji.

Zaburzenia gamma nie są pierwotną przyczyną powstawania płytek, ale są bardzo wczesnym elementem choroby i pogarszają sytuację, bo blokują naturalny mechanizm sprzątania amyloidu przez mikroglej. Tworzy się swojego rodzaju „pętla zwrotna”, dzięki czemu choroba przyspiesza. Z jakiegoś powodu (genetyka, wiek, czynniki środowiskowe, zaburzenia snu, czy jakiś stan zapalny) w mózgu zaczyna się stopniowo i powoli gromadzić amyloid-β. To dzieje się na bardzo wczesnym etapie, jeszcze zanim pojawią się widoczne płytki i problemy z pamięcią. Ale już na tym etapie osłabiają się oscylacje gamma (szczególnie 40 Hz). Zakłócenie oscylacji gamma zaburza komórki mikroglejowe, które nie dostają „sygnału” do uruchomienia trybu „cichego sprzątania” (fagocytozy). Zamiast zmieniać się w skuteczny odkurzacz, mikroglej pozostaje w stanie „patrolującym” lub przechodzi w przewlekły, niskopoziomowy stan zapalny. W efekcie płytki amyloidowe nie są skutecznie usuwana. Pętla się nakręca, bo w mózgu gromadzi się jeszcze więcej amyloidu, co powoduje jeszcze większe zaburzenie oscylacji gamma i coraz silniejszy stan zapalny mikrogleju i w efekcie uszkodzenia neuronów i postęp choroby Alzheimera.

W badaniu Iaccarino, Singer i Tsai (Nature 2016) udowodniono, że wymuszenie oscylacji gamma (40 Hz) przez 1 godzinę (co uzyskano na dwa sposoby - laserowo w hipokampie lub nieinwazyjnie, migającym światłem w korze wzrokowej) uruchamia w mikrogleju, czyli w komórkach odpornościowych mózgu, program „sprzątania” amyloidu-β (Aβ) bez wywoływania stanu zapalnego, co odwraca proces postępu choroby - mikroglej włącza geny sprzątania, nie włącza genów zapalnych i amyloid spada dramatycznie – pętla zostaje przerwana. Późniejsze prace tego zespołu pokazały dodatkowo, że efekt ten działa jeszcze silniej przy jednoczesnej stymulacji wzrokowej i słuchowej.

Badanie to było wielokrotnie powtórzone i potwierdzone przez ten sam zespół (Tsai/Singer/Boyden), ale także przez inne laboratoria. Rewolucyjna koncepcja z 2016 r. ewoluowała w poważny program kliniczny z realną szansą na terapię nieinwazyjną w najbliższych latach. Prawie dziesięć lat po przełomowym odkryciu na myszach, terapia oparta na stymulacji mózgu falami gamma (40 Hz) za pomocą prostego, nieinwazyjnego urządzenia – migającego światła i dźwięku – wchodzi w decydującą fazę testów klinicznych u ludzi. Zamiast tabletek czy zastrzyków, pacjent zakłada na głowę specjalny zestaw (headset) i przez godzinę dziennie w domu „trenuje” swój mózg.

Najwięcej danych pochodzi z prac firmy Cognito Therapeutics i urządzenia Spectris™. W badaniach fazy I/II (m.in. badanie OVERTURE, opublikowane m.in. przez Chan i wsp. w PLOS ONE w 2022 r. oraz w późniejszych analizach) terapia okazała się bardzo bezpieczna i dobrze tolerowana. Pacjenci z łagodnym i umiarkowanym stadium choroby Alzheimera nosili urządzenie godzinę dziennie przez sześć miesięcy. Zaobserwowano pierwsze sygnały korzyści klinicznych: spowolnienie spadku funkcji poznawczych, lepsze wyniki w testach codziennego funkcjonowania oraz wolniejsze kurczenie się mózgu (m.in. zachowanie objętości istoty białej i ciała modzelowatego). Pojawiły się też sygnały redukcji biomarkerów choroby. W lipcu 2025 roku Cognito ogłosiło zakończenie rekrutacji do kluczowego badania III fazy HOPE, największego jak dotąd badania, w którym wzięło udział 670 pacjentów z łagodnym i umiarkowanym stadium choroby w 70 ośrodkach w USA. Badanie jest randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane z placebo. Wyniki główne maja się pojawić w czerwcu–lipcu 2026 roku. FDA, już w 2021 roku nadało Spectris™ status „Breakthrough Device Designation” - to specjalny, przyspieszony program przeznaczony dla urządzeń medycznych, które mogą skuteczniej leczyć lub diagnozować choroby zagrażające życiu lub powodujące nieodwracalne upośledzenie, lub oferują przełomową technologię czy znaczące korzyści w porównaniu z istniejącymi metodami leczenia.

W marcu 2026 Cognito zdobyło sporo pieniędzy od poważnych inwestorów, którzy wierzą, że Spectris™ ma realną szansę stać się pierwszym przełomowym, niefarmakologicznym leczeniem Alzheimera, co pozwoli na dokończenie badań i przygotowanie do sprzedaży urządzeń w 2027 r.

Równolegle, trwają lub zostały niedawno zakończone mniejsze, niezależne próby kliniczne – m.in. w Danii (DTU i OptoCeutics – terapia światłem o różnych częstotliwościach gamma), na MIT (kontynuacja prac zespołu Li-Huei Tsai) oraz na Uniwersytecie Tennessee. Skupiają się one głównie na bezpieczeństwie, mechanizmach działania i efektach poznawczych, ale też dostarczają dodatkowych dowodów na to, że stymulacja 40 Hz może wpływać na aktywność sieci neuronalnych i spowalniać procesy neurodegeneracyjne.

Co ciekawe, można już legalnie kupić i wypróbować takie urządzenia w domu na własną odpowiedzialność. Te urządzenia są klasyfikowane jako „wellness products” - produkty wspierające zdrowy styl życia, a nie jako urządzenia medyczne. Zgodnie z wytycznymi FDA takie produkty wellness nie podlegają regulacjom jako urządzenia medyczne o ile ich producenci nie twierdzą, że zapobiegają lub leczą chorobę Alzheimera. Producenci więc bardzo ostrożnie piszą w opisach, że urządzenie, którego działanie jest „oparte na badaniach naukowych z MIT”, „wspiera funkcje poznawcze, pamięć, skupienie, relaksację”, co oczywiście „nie jest terapią medyczną”, „nie zastępuje leczenia”, a urządzenie „nie zostało zatwierdzone przez FDA jako leczenie choroby”.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

https://dspace.mit.edu/bitstream/handle/1721.1/112229/nihms886326.pdf

https://tsailaboratory.mit.edu/small-studies-of-40hz-sensory-stimulation-confirm-safety-suggest-alzheimers-benefits/

https://www.cognitotx.com/clinical-studies

https://beacon40.com/products/beacon40-personal

https://gammalighttherapy.com/collections/clarity-40hz

https://optoceutics.com/

The Wellness Company opublikowało raport z obserwacji klinicznych na ludziach (artykuł jest obecnie poddawany recenzji i jest dostępny jako preprint w serwisie Zenodo - https://zenodo.org/records/19455636) „Rzeczywiste wyniki kliniczne stosowania iwermektyny i mebendazolu u pacjentów z nowotworami: wyniki prospektywnego badania obserwacyjnego kohortowego”.

Ta prospektywna obserwacyjna ocena kohortowa dostarcza pierwszych rzeczywistych dowodów na skuteczność terapeutyczną połączenia iwermektyny i mebendazolu u pacjentów z różnymi nowotworami złośliwymi.

W raporcie przeanalizowano 197 pacjentów z nowotworami, którym przepisano iwermektynę i mebendazol (off-label, poza wskazaniami). Uczestnicy otrzymali kapsułki doustne zawierające 25 mg iwermektyny i 250 mg mebendazolu. W trakcie 6-miesięcznej obserwacji wskaźnik korzyści klinicznych (Clinical Benefit Ratio) wyniósł 84,4% (95% CI: 77,0–89,8%), przy czym 48,4% uczestników zgłosiło najsilniejsze pozytywne wyniki - brak aktualnych oznak choroby (32,8%) lub regresję guza (15,6%). U kolejnych 36,1% utrzymano stabilizację choroby, natomiast progresję zgłosiło jedynie 15,6%.

Te wyniki były spójne we wszystkich grupach dawkowania (p = 0,91), czemu towarzyszyła wysoka przestrzegalność zaleceń (86,9% ukończyło początkowy cykl 90 kapsułek; 66,4% kontynuowało terapię) oraz korzystny profil bezpieczeństwa (25,4% łagodnych działań niepożądanych, 93,6% kontynuowało terapię po niewielkich korektach). Autorzy raportu twierdzą, że „wyniki te są zgodne z wielocelowymi mechanizmami przedklinicznymi obu leków i wskazują, że znaczące korzyści kliniczne można osiągnąć w heterogenicznej populacji pacjentów w warunkach rzeczywistych, obejmującej osoby poddawane jednocześnie chemioterapii, radioterapii, zabiegom chirurgicznym oraz terapiom integracyjnym”. Iwermektyna wywiera co najmniej 14 różnych efektów przeciwnowotworowych, w tym silne hamowanie kinazy PAK1, zakłócanie szlaków sygnałowych Wnt/β-katenina, PI3K/Akt/mTOR oraz STAT3, indukcję dysfunkcji mitochondriów oraz selektywną eliminację komórek macierzystych nowotworu. Mebendazol przede wszystkim destabilizuje mikrotubule, co prowadzi do zatrzymania cyklu komórkowego w fazie G2/M, apoptozy, hamowania angiogenezy oraz zakłócenia wychwytu glukozy. Stosowane łącznie środki te oddziałują na niepokrywające się szlaki, co skutkuje synergiczną regresją nowotworu, wyczerpaniem komórek macierzystych nowotworu oraz odwróceniem oporności wielolekowej w wielu modelach in vitro i in vivo. Farmakokinetyka i biodystrybucja zarówno iwermektyny, jak i mebendazolu wskazują na doskonałą penetrację tkanek. Ta komplementarność mechanizmów działania stanowi jasne biologiczne uzasadnienie wysokiego wskaźnika korzyści klinicznych oraz częstej regresji nowotworu lub braku oznak choroby, które odnotowano w przypadku stosowania tej kombinacji w warunkach rzeczywistych.

„W tym pierwszym w swoim rodzaju raporcie z obserwacji klinicznych na ludziach wykazano, że stosowanie iwermektyny i mebendazolu poza wskazaniami rejestracyjnymi przyniosło niezwykły wskaźnik korzyści klinicznych wynoszący 84% w leczeniu nowotworów. Wyniki te wskazują, że niedrogie i bezpieczne stosowanie tych leków poza wskazaniami rejestracyjnymi może stanowić ważne uzupełnienie terapii nowotworowej i stanowić przełom w leczeniu nowotworów” – zauważył dr Peter McCullough, dyrektor naukowy w The Wellness Company - „W tej prospektywnej kohorcie z rzeczywistego środowiska połączenie iwermektyny i mebendazolu wiązało się z wysokim odsetkiem zgłaszanych przez pacjentów korzyści klinicznych, przy czym prawie połowa uczestników zgłaszała regresję guza lub brak aktualnych oznak choroby w heterogenicznej populacji pacjentów onkologicznych. Wyniki te stanowią przekonujący sygnał kliniczny, że te dobrze tolerowane, zastosowane w nowym wskazaniu środki mogą przynosić korzyści terapeutyczne”

Rak pozostaje jedną z głównych przyczyn zgonów na całym świecie, a konwencjonalne metody leczenia, takie jak chemioterapia, radioterapia i leki celowane, są często ograniczone przez znaczną toksyczność, wysokie koszty, rozwój oporności oraz zmienną długoterminową skuteczność. Autorzy raportu zauważają: „Korzyści wynikające ze stosowania leków o zmienionym przeznaczeniu są dwojakie: dotychczasowe dane dotyczące bezpieczeństwa oraz niski koszt. Należy zwrócić uwagę na analizę kosztów standardowych terapii chemioterapeutycznych. Ogólnie szacuje się, że roczne koszty standardowych chemioterapii wynoszą średnio 111 000 dolarów rocznie. Natomiast szacowany roczny koszt codziennego schematu leczenia iwermektyną i mebendazolem wynosi około kilku tysięcy dolarów amerykańskich (np. ~2000–3000 dolarów), w zależności od postaci leku i źródła jego wydawania”.

W tym kontekście znaczącą uwagę przyciąga zmiana przeznaczenia leków jako strategia szybkiej identyfikacji skutecznych i przystępnych cenowo opcji terapeutycznych z wykorzystaniem leków dobrze tolerowanych przez pacjentów i o ugruntowanym profilu bezpieczeństwa. Podejście to oferuje praktyczną ścieżkę przyspieszenia rozwoju nowych terapii przeciwnowotworowych lub środków towarzyszących terapiom, przy jednoczesnym wykorzystaniu istniejących od dziesięcioleci danych dotyczących bezpieczeństwa.

Według dr Kelly Victory, osoby, która pokonała raka i jest współautorką analizy, „ już przed uzyskaniem tych danych iwermektyna i mebendazol wykazały bardzo obiecujące działanie przeciwnowotworowe w modelach przedklinicznych. Jednak pomimo przekonujących danych przedklinicznych i udokumentowanego bezpiecznego stosowania u pacjentów z nowotworami, solidne dowody kliniczne oceniające połączenie iwermektyny i mebendazolu w onkologii pozostają ograniczone, dlatego przeprowadzono niniejszą analizę w celu oceny rzeczywistych, zgłaszanych przez pacjentów wyników leczenia nowotworów, przestrzegania zaleceń dotyczących przyjmowania leków, tolerancji oraz doświadczeń pacjentów wśród osób, którym przepisano iwermektynę i mebendazol”.

Dr Harvey Risch, emerytowany profesor epidemiologii w Yale School of Public Health oraz przewodniczący Prezydenckiego Panelu ds. Raka przy Narodowym Instytucie Raka: “Niniejszy raport ujawnia ekscytujący nowy potencjał, który powinien poszerzyć rozważania dotyczące włączenia iwermektyny i mebendazolu do leczenia wielu typów nowotworów. Pilnie potrzebujemy pełnoprawnego badania naukowego dotyczącego tej klasy leków i ich wpływu na leczenie nowotworów”.

W związku z przełomowymi, pozytywnymi wynikami niniejszego raportu autorzy zgadzają się, że konieczne jest przeprowadzenie znacznie szerszej analizy, stwierdzając, że: „Biorąc pod uwagę obserwacyjny charakter badania, oparcie się na wynikach zgłaszanych przez samych pacjentów oraz potencjalne ryzyko błędu selekcji i niekontrolowanych czynników zakłócających, wyniki te należy interpretować jako generujące hipotezy. Konieczne jest pilne przeprowadzenie prospektywnych, randomizowanych, kontrolowanych placebo badań klinicznych w celu potwierdzenia tych obserwacji i dalszego określenia optymalnych strategii dawkowania”.

Wyjątkowo wysoki wskaźnik korzyści klinicznej (CBR) wynoszący 84,4%, zgłoszony przez samych pacjentów i odnotowany podczas 6-miesięcznej obserwacji w tej zróżnicowanej kohorcie pacjentów w warunkach rzeczywistych, jest uderzający i podkreśla potencjalne znaczenie kliniczne połączenia iwermektyny i mebendazolu. Ten poziom kontroli choroby (brak oznak choroby, regresja lub stabilizacja) znacznie przewyższa typowe wskaźniki korzyści klinicznej i kontroli choroby odnotowywane w przypadku standardowej chemioterapii w zaawansowanych lub wcześniej leczonych nowotworach litych. W przypadku przerzutowego raka prostaty opornego na kastrację, najczęściej występującego nowotworu złośliwego w naszej kohorcie, schematy chemioterapii metronomicznej wykazały średni wskaźnik korzyści klinicznej wynoszący około 56,8%. Podobnie w przypadku przerzutowego raka piersi konwencjonalna chemioterapia zazwyczaj osiąga wskaźnik korzyści klinicznej na poziomie 50–60% w leczeniu pierwszego rzutu, przy znacznie niższych odsetkach w kolejnych liniach leczenia lub u pacjentów intensywnie leczonych wcześniej. Odsetek kontroli choroby przy chemioterapii w późniejszych liniach leczenia w przypadku niedrobnokomórkowego raka płuca i raka jelita grubego często wynosi poniżej 60%.

Chociaż zabiegi chirurgiczne i radioterapia zapewniają niezbędną kontrolę miejscową i mogą przynosić wyleczenie we wczesnych stadiach choroby, w przypadku przerzutów zapewniają one ograniczone korzyści ogólnoustrojowe i nie są bezpośrednio mierzone za pomocą wskaźników CBR. Osiągnięcie wysokiego wskaźnika CBR przy łagodnych skutkach ubocznych u 25,4% uczestników oraz wysoka przestrzegalność schematu leczenia świadczą o wartości dobrze tolerowanych leków o zmienionym przeznaczeniu, zwłaszcza w populacji osób starszych (średni wiek 67 lat), która często łączy podejścia integracyjne z opieką konwencjonalną.

W konkluzji czytamy, że ograniczenia raportu wynikają z obserwacyjnego charakteru danych opartych na informacjach podanych przez samych pacjentów. Wyniki nie zostały ocenione klinicznie ani potwierdzone badaniami radiologicznymi, nie dysponowano grupą kontrolną, a ponadto nie można wykluczyć wpływu czynników zakłócających wynikających ze stosowania równoległych terapii konwencjonalnych, suplementów oraz zmian stylu życia. Biorąc pod uwagę te czynniki zagrażające wiarygodności wyników, nie można wyciągać wniosków dotyczących korzyści terapeutycznych. Wyniki te należy zatem traktować jako punkt wyjścia do sformułowania hipotez: “Pilnie potrzebne są rygorystyczne, randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badania kliniczne w celu potwierdzenia bezpieczeństwa i skuteczności, wyjaśnienia optymalnych strategii dawkowania oraz określenia roli tej kombinacji w leczeniu konkretnych typów nowotworów.”

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

https://zenodo.org/records/19455636

https://cdn.shopify.com/s/files/1/0649/7658/4920/files/Real-World_Clinical_Outcome_IVR_MEB.pdf?v=1775075928

https://www.twc.health/pages/ivermectin-mebendazole-cancer-study

Serwis LinkedIn, należący do Microsoft Corporation, prowadzi zakrojoną na szeroką skalę, globalną i nielegalną operację szpiegowską na każdym komputerze odwiedzającym jego stronę internetową. Aferę BrowserGate opisała i ujawniła organizacja Fairlinked e.V. — niemieckie stowarzyszenie reprezentujące komercyjnych użytkowników LinkedIn, firmy oraz twórców narzędzi do tej platformy.

LinkedIn to największa na świecie profesjonalna sieć społecznościowa, skupiona na karierze, biznesie, rekrutacji i networkingu. Założona w 2003 rok przez Reida Hoffmana (współzałożyciela PayPal) od 2016 roku należy do Microsoftu, który kupił platformę za 26,2 miliarda dolarów. Portal zrzesza ponad 1,3 miliarda zarejestrowanych członków w ponad 200 krajach i terytoriach, co czyni LinkedIn największą profesjonalną siecią na świecie. W Polsce platforma ma około 9,6 miliona kont, z czego ok. 2,5 miliona użytkowników loguje się co miesiąc.

LinkedIn różni się od typowych mediów społecznościowych (jak Facebook, Instagram czy TikTok) tym, że jest w pełni zorientowany na cele zawodowe. Główne cele platformy to budowanie i utrzymywanie profesjonalnych kontaktów (networking), szukanie pracy i rekrutacja, prezentacja profesjonalnej marki, publikowanie treści branżowych, artykułów, opinii i wiedzy eksperckiej, generowanie leadów B2B, marketing i budowanie relacji biznesowych. Użytkownicy tworzą profile z doświadczeniem zawodowym, wykształceniem, umiejętnościami i rekomendacjami. Mogą dodawać osoby do sieci kontaktów (connections), dołączać do grup, komentować posty, wysyłać wiadomości itp.

Za każdym razem, gdy ktoś odwiedza stronę linkedin.com, program JavaScript wbudowany w stronę skanuje jego przeglądarkę w poszukiwaniu zainstalowanych rozszerzeń Chrome. Program działa w tle, bez żadnych widocznych dla użytkownika oznak. Nie prosi o zgodę. Nie ujawnia, czym się zajmuje. Wyniki przesyła na serwery LinkedIn. Nie jest to jednorazowa kontrola. Skanowanie odbywa się przy każdym załadowaniu strony, w przypadku każdego odwiedzającego. Wyniki wykrywania są przesyłane na serwery LinkedIn za pomocą wewnętrznej funkcji śledzenia o nazwie fireTrackingPayload, przy czym typ zdarzenia to „AedEvent”. Dane te zawierają informacje o wykrytych rozszerzeniach. Ponieważ użytkownik jest zalogowany, LinkedIn może powiązać wyniki skanowania z konkretną osobą, jej pracodawcą, stanowiskiem oraz lokalizacją.

Liczba rozszerzeń, które LinkedIn skanuje, wzrosła w ciągu siedmiu lat o dwa rzędy wielkości z 38 w roku 2017 do 6 222 obecnie. To przyspieszenie wiąże się z konkretnym wydarzeniem. We wrześniu 2023 r. Komisja Europejska uznała LinkedIn za podmiot pełniącą rolę strażnika dostępu na mocy ustawy o rynkach cyfrowych (DMA). DMA wymaga od LinkedIn, aby umożliwił narzędziom stron trzecich współpracę z jego platformą. Odpowiedzią LinkedIn nie było otwarcie się. Było to masowe rozszerzenie nadzoru nad tymi samymi narzędziami, które regulacja miała chronić. W latach 2017–2024 serwis LinkedIn dodawał około 60 rozszerzeń rocznie. Od 2024 r. do grudnia 2025 r. dodał ich prawie 5 000.

Czego szuka LinkedIn? Rozszerzeń stworzonych z myślą o zwiększeniu wydajności pracy w serwisie LinkedIn, tworzeniu treści i nawiązywaniu kontaktów, ale także rozszerzeń od firm, które konkurują z produktem LinkedIn – jak Sales Navigator, Apollo, Lusha czy ZoomInfo. Wykrywanie tych rozszerzeń pozwala LinkedIn ustalić, którzy z jego klientów korzystają również z produktów konkurencyjnych. LinkedIn bada także rozszerzenia używane do poszukiwania pracy, z których korzysta łącznie 1,4 mln użytkowników – platforma wie, że użytkownik aktywnie poszukuje pracy. Na LinkedIn informacja ta jest widoczna w kontekście obecnego pracodawcy użytkownika, jego współpracowników i przełożonego. Skanowanie w poszukiwaniu narzędzi do ochrony prywatności i bezpieczeństwa (VPN, blokerów reklam i narzędzi bezpieczeństwa) pozwala zidentyfikować użytkowników, którzy starają się chronić w sieci. Ale w obrębie zainteresowań Microsoftu są również rozszerzenia o tematyce religijnej (identyfikacja użytkowników muzułmańskich), rozszerzenia ujawniają orientację polityczną (anti-woke, antysionistyczne) i rozszerzenia związane ze zdrowiem neurologicznym czy niepełnosprawnością. LinkedIn wie kim jest użytkownik – zna jego imię, nazwisko, firmę w której pracuje, stanowisko, łącząc to ze skanowanymi rozszerzeniami potrafi stworzyć bardzo dokładny profil osobisty. Ale profilowane są także przedsiębiorstwa i instytucje, bo skanowanie nie ogranicza się wyłącznie do osób fizycznych. Ponieważ LinkedIn zna pracodawcę, stanowisko i dział każdego użytkownika, każde wykryte rozszerzenie przypisywane jest do konkretnej organizacji. Jeśli trzech pracowników danej firmy ma zainstalowany program Apollo, LinkedIn wie, że firma ta korzysta z Apollo. Jeśli pracownicy ministerstwa korzystają z konkretnej sieci VPN, LinkedIn również o tym wie.

Działanie LinkedIn sprowadza się więc do mapowania infrastruktury oprogramowania milionów firm, instytucji i agencji rządowych, a informacje zbierane są bez wiedzy i zgody żadnej z tych organizacji. Dla konkurentów LinkedIn na rynku analizy sprzedaży jest to system nadzoru, który dokładnie identyfikuje, którzy klienci oceniają produkty konkurencji.

W polityce prywatności serwisu LinkedIn nie ma żadnej wzmianki o skanowaniu rozszerzeń. Praktyka ta nie pojawia się w żadnym dokumencie dostępnym publicznie, na stronie pomocy ani w zasobach dla programistów. Nie ma możliwości rezygnacji, ponieważ nie ma z czego rezygnować. Jeśli chodzi o publiczne oświadczenia serwisu LinkedIn, program ten po prostu nie istnieje. Zgodnie z art. 13 i 14 RODO administratorzy danych muszą informować osoby fizyczne o przetwarzaniu ich danych osobowych w momencie ich gromadzenia. LinkedIn tego nie robi. Zgodnie z art. 9 RODO przetwarzanie danych ujawniających przekonania religijne, poglądy polityczne lub stan zdrowia wymaga wyraźnej zgody. LinkedIn jej nie uzyskuje.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródło: https://browsergate.eu/what-is-browsergate/

Firma BioNTech ogłosiła, że do lutego 2027 r. zamknie zakład produkujący szczepionki w singapurskim Tuas Biomedical Park „w wyniku przeglądu strategicznego mającego na celu dostosowanie mocy produkcyjnych do portfolio produktów klinicznych”. Zakład, który firma nabyła od Novartis w 2022 r. z przeznaczeniem na regionalną siedzibę główną, zatrudnia obecnie 85 pracowników.

BioNTech to firma niezwykła - przez ponad dziesięć lat, pomimo ciągłego wsparcia ze strony rządu niemieckiego pozostawała w zasadzie permanentnym start-upem, który zawsze przynosił straty i nigdy nie zbliżył się nawet do wprowadzenia jakiegokolwiek produktu na rynek. Aż do momentu pojawienia się Covid-19. W połowie grudnia 2019 roku - praktycznie równocześnie z pierwszym zgłoszonym ogniskiem Covid-19 w Wuhan w Chinach Europejski Bank Inwestycyjny udzielił firmie 50 milionów euro finansowania dłużnego, a w czerwcu 2020 roku, 100 milionów euro, aby wesprzeć wysiłki małej, przynoszącej straty od dziesięciu lat firmie, w zakresie tworzenia szczepionki C-19. We wrześniu 2020 roku rząd niemiecki przekazał tej małej, niedochodowej firmie grant w wysokości 375 milionów euro. Niemieckie dofinansowanie było bezzwrotne. 17 września, zaledwie dwa dni po ogłoszeniu dotacji, firma BioNTech ogłosiła, że zakupi ogromny zakład produkcyjny w Marburgu, który pozwolił jej stać się - praktycznie z dnia na dzień - głównym producentem szczepionek, a firmy takie jak Pfizer, będą produkować szczepionki w jej imieniu. Na dzień 31 grudnia 2020 r. skumulowane straty BioNTech wyniosły 409,6 mln EUR. Straty te zostały skompensowane przez zysk wygenerowany w roku zakończonym 31 grudnia 2021 r., które wyniosły 9 882,9 mln EUR.

W 2022 r. firma BioNTech nabyła zakład produkcyjny w Tuas Biomedical Park od szwajcarskiej firmy farmaceutycznej Novartis i ogłosiła, że obiekt ten będzie pełnił funkcję jej regionalnej siedziby głównej. Po zakończeniu budowy zakład miał osiągnąć zdolność produkcyjną sięgającą kilkuset milionów dawek szczepionek mRNA. Oprócz szczepionek przeciwko Covid-19 i dawek przypominających firma planowała również opracowywać i produkować szczepionki przeciwnowotworowe. Jednak sprzedaż szczepionki Comirnaty, produkowanej wspólnie z firmą Pfizer, gwałtownie spadła po zakończeniu pandemii Covid-19, firma odnotowała stratę netto w wysokości 1,1 mld euro za rok 2025.

Jak BioNTech radzi sobie z deficytem po pandemii? Firma posiada ogromne rezerwy gotówkowe firmy wynoszące 17,2 mld euro, które zamierza przeznaczyć na przekształcenie portfolio badań klinicznych z chorób zakaźnych na złożone terapie onkologiczne. Już od 2023 r. firma BioNTech systematycznie przenosiła swoje zainteresowanie w stronę „onkologii precyzyjnej”. Teraz firma BioNTech zmienia strategię - będzie skoncentrować się na opracowywaniu leków onkologicznych, dążąc do wprowadzenia na rynek swojego pierwszego leku onkologicznego w 2026 r.

Co ciekawe, firma Pfizer, główny partner BioNTech, której wyniki finansowe firmy pozostają wrażliwe na spadającą sprzedaż preparatu Comirnat, i która też boryka się z fala gwałtownego spadku przychodów związanych z COVID-19, także inwestuje w onkologię traktując ją jako jeden z kluczowych motorów wzrostu po erze COVID-19. W 2021 roku Pfizer przejął za 2,3 mld USD firmę Trillium Therapeutics (hematologia onkologiczna), a w 2023 r., za 43 mld USD firmę Seagen, światowego lidera w technologii ADC, tworząc Pfizer Oncology Division. Firma przeznacza obecnie około 40% całego budżetu R&D na obszar onkologiczny i posiada jeden z najbogatszych pipeline’ów w branży.

Skąd to zainteresowanie terapiami onkologicznymi? Pojawia się coraz więcej prac, które nieśmiało łączą obserwowany wzrost zachorowań na nowotwory ze szczepieniami przeciwko COVID, jak badanie z Korei Południowej, które twierdzi, że szczepienie przeciwko COVID-19 może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia sześciu konkretnych rodzajów nowotworów, badanie kohortowe z Włoch pokazujące, że „hospitalizacja z powodu raka dowolnego typu była wyższa u zaszczepionych” czy systematyczny przegląd 69 publikacji (Kuperwasser & El-Deiry, 2026) wskazujące na prawdopodobieństwo wystąpienia związku biologicznego.

Iwermektyna nie ma szans w tym starciu, bo z punktu widzenia rynku narracja zmieniła się z „Ile można zarobić na COVID-19?” na „Ile można zarobić na leczeniu raka?”.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

https://www.financialcontent.com/article/marketminute-2026-4-1-fed-at-a-crossroads-market-braces-for-crucial-speeches-by-bowman-and-logan-amid-stagflation-fears

https://www.straitstimes.com/business/biontech-to-wind-up-singapore-vaccine-manufacturing-plant-in-early-2027

AIPAC - Amerykański Komitet Spraw Publicznych Izraela (American Israel Public Affairs Committee), założony jako Amerykański Komitet Syjonistyczny ds. Spraw Publicznych, powstał w dużej mierze w odpowiedzi na „potrzebę profesjonalnego lobbingu w Kongresie USA na rzecz młodego państwa Izrael” po „incydencie” w Qibya w 1953.

12 października 1953 grupa zamachowców (fedainów) przeniknęła z Jordanii i dotarła do izraelskiej wioski Yehud, gdzie wrzucili granat do domu żydowskiej rodziny, zabijając matkę i dwoje małych dzieci. W ramach operacji odwetowej „Shoshana” izraelskie siły pod dowództwem młodego wówczas majora Ariela Sharona, zaatakowały wioskę Qibya na Zachodnim Brzegu (wówczas pod kontrolą Jordanii), gdzie żołnierze izraelscy zabili co najmniej 69 cywilów, w większości kobiet i dzieci. Zniszczono lub wysadzono w powietrze ok. 45–50 domów, szkołę i meczet. Atak był celowo nieproporcjonalny – zgodnie z ówczesną izraelską polityką „odwetów” Ben-Guriona, która zakładała, że silne uderzenia odstraszą dalsze ataki graniczne.

Incydent wywołał oburzenie na świecie - Rada Bezpieczeństwa ONZ uchwaliła rezolucję potępiającą Izrael (z poparciem USA), amerykańska prasa (m.in. Time Magazine) opisywała masakrę w ostrych słowach: „strzelali do każdego mężczyzny, kobiety i dziecka, jakiego znaleźli”, a administracja Dwighta D. Esenhowera wyrażała podejrzenia, że istniejące organizacje żydowskie (jak American Zionist Council – AZC) są finansowane przez rząd Izraela i rozważała zmuszenie ich do rejestracji jako agenta zagranicznego (FARA - Ustawa o rejestracji agentów zagranicznych).

W USA pojawiła się fala negatywnej prasy i presji dyplomatycznej na Izrael. Wtedy właśnie Isaiah L. Kenen, lobbysta pracujący dla izraelskiego MSZ i Jewish Agency, uznał, że potrzebna jest profesjonalna, oddzielona struktura do obrony wizerunku Izraela w Kongresie i mediach USA, i założył Amerykański Komitet Syjonistyczny ds. Spraw Publicznych (w 1959 roku nastąpiła zmiana nazwy na Amerykański Komitet Spraw Publicznych Izraela - AIPAC) – organizację skupioną wyłącznie na lobbingu w Waszyngtonie, która miała działać jako „amerykańska grupa obywateli wspierających Izrael”, co pozwoliło uniknąć rejestracji FARA.

Prawdziwy przełom nastąpił po wojnie Jom Kippur (1973) i arabskim embargu naftowym – AIPAC przekonało Kongres do masowej pomocy wojskowej i gospodarczej dla Izraela. W październiku 1973 Egipt i Syria zaatakowały Izrael (w święto Jom Kippur). Początkowo Izrael poniósł duże straty, ale ostatecznie wygrał dzięki ogromnemu wsparciu USA. W odpowiedzi na pomoc USA dla Izraela, Organizacja Arabskich Krajów Eksportujących Ropę wprowadziła całkowite embargo na eksport ropy do USA i wybranych krajów wspierające Izrael, jednocześnie ograniczając produkcję, co spowodowało wzrost ceny ropy z 3 USD do 12 USD za baryłkę, kolejki na stacjach benzynowych i recesję w USA. Kryzys energetyczny, który wstrząsnął Zachodem i zmusił do rewizji polityki zagranicznej. Wojna i embargo paradoksalnie wzmocniły AIPAC: pokazały, że organizacja potrafi działać w ekstremalnych warunkach, mobilizować ponadpartyjną koalicję i przekonać Kongres mimo presji ekonomicznej i dyplomatycznej.

Lata 80–90 to eksplozja wpływu AIPAC, która z małej, niszowej organizacji lobbystycznej przerodziła się, pod kierownictwem Thomasa A. Dine’a, w jedną z najpotężniejszych i najbardziej skutecznych grup nacisku w Waszyngtonie. Budżet AIPAC wzrósł z ok. 750 tys. USD na początku lat 80. do ponad 7 mln USD w szczytowym okresie końca dekady. Członkostwo wzrosło z kilkunastu tysięcy do ponad 50 tys. osób. Dine zbudował sieć kontaktów w Kongresie - strukturę, w której na każdego senatora (100 członków Senatu) i każdego kongresmena (435 członków Izby Reprezentantów) przypadało 5–15 kluczowych kontaktów (lokalnych aktywistów, darczyńców, liderów społeczności żydowskiej lub pro-izraelskiej w ich okręgu/stanie). Te osoby utrzymywały bezpośredni, osobisty kontakt z politykiem – dzwoniły, spotykały się, pisały listy, organizowały spotkania. Stworzono także programy edukacyjne w dużych miastach USA. AIPAC zaczął monitorować głosowania, dostarczać gotowe teksty rezolucji i wywierać presję na kandydatów w kampaniach. Coroczne konferencje (Policy Conference) stały się wydarzeniem przyciągając tysiące uczestników (w tym setki kongresmenów i senatorów). Konferencja stała się miejscem, gdzie przemawiali prezydenci, kandydaci prezydenccy i liderzy obu partii. Była to największa regularna demonstracja ponadpartyjnego wsparcia dla Izraela. AIPAC stał się symbolem organizacji „nie do ruszenia” – kandydaci bali się konfrontacji i etykiety „antysemity”.

W 2005 roku nastąpił jeden z najpoważniejszych kryzysów wizerunkowych w historii AIPAC – tzw. sprawa Lawrence’a Franklina lub wielki skandal szpiegowski. Sprawa dotyczyła przekazywania tajnych informacji USA o polityce wobec Iranu i Iraku. Nie chodziło o klasyczne szpiegostwo (nikt nie został oskarżony o przekazywanie informacji wrogiemu państwu w sensie zdrady), ale o naruszenie Espionage Act z 1917 r. (przekazywanie tajnych informacji osobom nieuprawnionym). Lawrence Franklin analityk Pentagonu ds. Iranu spotykał się wielokrotnie z Stevenem Rosenem, dyrektorem ds. polityki zagranicznej AIPAC i Keithem Weissmanem (starszym analitykiem ds. Iranu w AIPAC). Według oskarżenia Franklin przekazał tajne dokumenty i dane o zagrożeniach dla sił USA w Iraku, polityce wobec Iranu oraz potencjalnych atakach na siły amerykańskie.

Jednak już w latach 2010–2020 AIPAC staje się absolutną potęgą - osiągając szczyt wpływu w Waszyngtonie – stał się jednym z najskuteczniejszych i najlepiej zorganizowanych lobbystów w USA, z budżetem rosnącym do dziesiątek milionów dolarów rocznie, rozbudowaną siecią oddolnego wsparcia i bliskimi relacjami z liderami obu partii. Organizacja utrzymywała wizerunek ponadpartyjny, co było jej kluczową strategią: działała zarówno z Demokratami, jak i Republikanami, zapewniając, że wsparcie dla Izraela pozostaje poza codziennymi podziałami partyjnymi. AIPAC uruchomił jedną z najbardziej intensywnych kampanii w historii Citizens for a Nuclear Free Iran (szacunkowo 20–40 mln USD na reklamy TV, gazety i lobbying w 35 stanach, mobilizował 100 000 członków do spotkań z każdym kongresmenem i senatorem (w biurach w Waszyngtonie i okręgach wyborczych). AIPAC skutecznie lobbował za utrzymaniem i zwiększeniem finansowej - Izrael otrzymywał największą pomoc wojskową spośród wszystkich krajów (ok. 3,8 mld USD rocznie w latach 2010–2020).

W grudniu 2021 AIPAC ogłosił rewolucyjną zmianę strategii: po raz pierwszy w historii założył własny PAC (AIPAC PAC) oraz super PAC o nazwie United Democracy Project (UDP). PAC to skrót od Political Action Committee (Komitet Działania Politycznego), organizacja, która zbiera pieniądze od wielu darczyńców (osób, firm, związków zawodowych itp.), a potem przeznacza je na wsparcie (lub atakowanie) kandydatów w wyborach, partii politycznych, inicjatyw referendalnych czy konkretnych ustaw.

To pozwoliło organizacji na bezpośrednie wydawanie milionów dolarów na kampanie wyborcze – wcześniej AIPAC skupiał się wyłącznie na lobbingu i bundlingu (zbieraniu darowizn od darczyńców dla kandydatów), ale nie mógł sam wydawać na reklamy. W 2022 roku UDP wydał ok. 32,9 mln USD (w tym 26,1 mln na reklamy wspierające lub atakujące kandydatów atakujących lub krytykujących Izrael.

W wyborach w USA w 2024 roku (cykl 2023–2024) AIPAC PAC i super PAC United Democracy Project razem wydali prawie 127 milionów dolarów stając się największym pojedynczym graczem, rozdając pieniądze tym, których popierał – głównie umiarkowanym Demokratom (i niektórym Republikanom) – ok 52–55 milionów dolarów, oraz na reklamy telewizyjne, ulotki, mailingi – w tym bardzo dużo negatywnych reklam przeciwko kandydatom, których AIPAC uznał za zbyt krytycznych wobec Izraela. Dotychczas żadna inna organizacja skupiona na jednym temacie (np. broń, aborcja, klimat, związki zawodowe) nie wydała w jednym cyklu wyborczym tylu pieniędzy.

Jednocześnie rośnie liczba krytyków, którzy oskarżają AIPAC o „kupowanie” Kongresu i działanie w interesie obcego państwa. Jednym z najbardziej konsekwentnych krytyków AIPAC w Kongresie jest Tom Massie. Jego zarzuty opierają się na osobistym doświadczeniu (od 2012 r. jest kongresmenem) i skupiają się na tym, że lobby wywiera zbyt duży wpływ na amerykańską politykę zagraniczną, kosztem interesów USA („America First”). W wywiadzie z Tuckerem Carlsonem (2024) Massie powiedział wprost: „Wszyscy oprócz mnie mają swojego przedstawiciela AIPAC. Taki ‘babysitter’ z AIPAC”. Ta ‘opiekunka dla dzieci” z AIPAC utrzymuje stały kontakt z politykiem, doradza i wywiera presję na głosowania w sprawach Izraela. Massie jest jednym z nielicznych, którzy odmówili takiej „opieki” i nawet zbanowali AIPAC w swoim biurze.

Serwis The Grayzone opublikował pozyskane nagranie audio z nieoficjalnej sesji podczas szczytu kongresowego AIPAC w 2025 r. Nagranie, zarejestrowane przez jednego z uczestników panelu dyskusyjnego, zawiera wypowiedź nowego dyrektora generalnego AIPAC, Elliota Brandta, opisującego, że jego organizacja zyskała wpływy wśród trzech czołowych urzędników ds. bezpieczeństwa narodowego w administracji Trumpa – sekretarza stanu Marco Rubio, dyrektora ds. bezpieczeństwa narodowego Mike’a Waltza oraz dyrektora CIA Johna Ratcliffe’a, nazywając ich „kołami ratunkowymi” AIPAC w zespole ds. bezpieczeństwa narodowego Trumpa. Szczyt kongresowy przebiegał w atmosferze niepokoju, przywódcy AIPAC nakazali szeregowym członkom ukrycie identyfikatorów podczas opuszczania hotelu Marriott z obawy, że spotkają się z protestującymi przeciwko ludobójstwu. Poza nielicznymi sesjami, takimi jak przemówienie inauguracyjne izraelskiego premiera Benjamina Netanjahu, konferencja miała charakter nieoficjalny. W panelu obok zasiadała także Dana Stroul, była najwyższa rangą urzędniczka cywilna nadzorująca kwestie bliskowschodnie w Departamencie Obrony administracji Bidena, kierując polityką wobec Iranu, Syrii oraz praktycznie wszystkimi innymi kwestiami istotnymi dla Izraela. Teraz Stroul pełni funkcję dyrektora ds. badań w Washington Institute for Near East Policy, neokonserwatywnym think tanku, który pierwotnie powstał jako ośrodek badawczy stowarzyszenia AIPAC. Stroul jasno stwierdziła, że obrona strategicznych interesów Izraela powinna stanowić najwyższy priorytet rządu USA, a Waszyngton powinien pogłębiać swoje „wzajemnie korzystne”, szczególne relacje ze swoim „silnym partnerem” w Tel Awiwie. Stroul bagatelizowała rzeź w Strefie Gazy, uznając ją za wynik taktyk Hamasu, które miały na celu maksymalizację liczby dzieci zabitych przez Izrael. Ona i inni lobbyści izraelscy niepokoili się wpływem wojny po 7 października na poparcie społeczne dla państwa żydowskiego. Szczególnie niepokoiły ją próby, podejmowane przez senatora Berniego Sandersa, wymuszenia głosowania nad pakietami pomocy wojskowej dla Izraela, co jej zdaniem nigdy nie powinno być przedmiotem otwartej debaty.

Jej zdaniem Izrael pełni również rolę ważnego sojusznika Stanów Zjednoczonych z ważnego społecznie wzgledu: „Jedną z rzeczy, o której często słyszy się zarówno wśród skrajnej prawicy, jak i skrajnej lewicy, jest to, że nie chcą oni, aby młodzi mężczyźni i kobiety, amerykańscy żołnierze, wyruszali na wojnę na Bliskim Wschodzie ani nigdzie indziej. Sposobem na to, by młodzi Amerykanie nie narażali się na niebezpieczeństwo, jest więc inwestowanie w silnych partnerów, którzy potrafią sami się bronić. Takim partnerem jest Izrael.”

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

https://thegrayzone.com/2025/04/09/aipac-access-trump-natsec-officials-leaked/

Tucker Carlson opublikował niemal dwugodzinny wywiad z byłym dyrektorem Narodowego Centrum Antyterrorystycznego (NCTC) - Joe Kentem. Były oficer sił specjalnych i wieloletni analityk wywiadu rzucił poważne oskarżenie wobec administracji Trumpa: decyzja o ataku na Iran nie wynikała z „bezpośredniego zagrożenia”, lecz z zewnętrznej presji, wzmocnionej groźbami zabójstw – w tym publicznego morderstwa Charliego Kirka we wrześniu 2025 roku. Kent wprost łączy zamach na Trumpa w Butler (lipiec 2024) z zabójstwem 31-letniego założyciela Turning Point USA, Charliego Kirka, zastrzelonego przez Tylera Robinsona 10 września 2025 na kampusie Utah Valley University.

Kent twierdzi, że mimo, iż nie był z Charliem w szczególnie bliskich stosunkach, to znali się – Kirk go wspierał, kiedy startował w wyborach do Kongresu. Kiedy widział się z nim ostatni raz w Białym Domu, tuż przed zabójstwem, Kirk miał mu powiedzieć „Joe, powstrzymaj nas przed zaangażowaniem się w wojnę z Iranem”. Kirk faktycznie spędził dwa dni w Białym Domu w czerwcu 2025 roku, starając się przekonać Trumpa, by ten nie rozpoczynał wojny, co potwierdza korespondencja Kirka z Bretem Weinsteinem, który opublikował zrzut ekranu wymiany SMS-ów z Charliem Kirkiem z czerwca 2025 r., w której Kirk relacjonuje starania, by odwieść prezydenta Trumpa od wojny z Iranem, podkreślając presję neoconsów i brak poparcia publicznego: „18 czerwca miałem wymianę tekstów z Charliem Kirkiem. Spędził dwa pełne dni w Białym Domu, próbując przekonać prezydenta Trumpa, by nie rozpoczynał wojny z Iranem. Biorąc pod uwagę, jak bliski był prezydentowi… rozsądne jest pytanie, czy jego upór w sprzeciwie wobec tej wojny nie doprowadził do jego morderstwa. Dobre śledztwo mogłoby to rozstrzygnąć. To, co nam pokazano, tylko zwiększa powody do niepokoju.”

W podobnym tonie wypowiada się John Mappin, dla którego Charlie był jednym z jego najlepszych przyjaciół, komunikowali się bezpośrednio, często codziennie, od kwietnia 2018 roku. Mappin w poście wspomina kolację z Charliem Kirkiem w maju 2025 r. w Londynie, gdzie Kirk krytykował Netanjahu i działania Izraela w Gazie oraz sprzeciwiał się wojnie USA z Iranem, ostrzegając Trumpa przed konsekwencjami. Mappin sugeruje wręcz, że Kirk mógł zostać zamordowany przez obcą potęgę za próbę zapobieżenia konfliktowi.

Na początku kariery Kirk był jednym z najgorętszych chrześcijańskich syjonistów w obozie MAGA. Turning Point USA organizowało różnego rodzaju wydarzenia z izraelskimi delegacjami, a Kirk otwarcie popierał bezwarunkowe wsparcie dla Tel Awiwu.

W 2025 roku nastąpił zauważalny zwrot w jego retoryce dotyczącej Bliskiego Wschodu – z pozycji jednego z najgłośniejszych pro-izraelskich głosów w środowisku MAGA do coraz wyraźniejszego sceptycyzmu wobec eskalacji militarnej z Iranem i bezwarunkowego zaangażowania USA. Ten proces nasilił się wiosną i latem 2025, gdy napięcia Izrael–Iran rosły, a administracja Trumpa rozważała opcje uderzeń. W czerwcu 2025 Kirk opublikował na X wyniki ankiety, przeprowadzonej wśród ok. 500 tys. osób, gdzie na pytanie: „Czy USA powinny zaangażować się w wojnę Izraela z Iranem?” 89,7% osób było przeciw. Kirka ostrzegał, że wynik ten musi być interpretowany jako sygnał, że bezkrytyczne wsparcie dla eskalacji z Iranem grozi utratą młodych wyborców: „Nie da się zaprzeczyć, że Izrael stał się ważnym tematem w polityce amerykańskiej, a zwłaszcza wśród pokolenia Z. [...] Nie nienawidzą oni Izraela ani Żydów, ale podchodzą sceptycznie do obecnego stanu stosunków Ameryki z tym krajem i chcą mieć pewność, że amerykańscy przywódcy stawiają interesy własnego kraju na pierwszym miejscu”.

W czerwcu 2025 Kirk wielokrotnie wypowiadał się publicznie przeciwko idei „zmiany reżimu” w Iranie, bo to oznacza wojnę. Odpowiadając na wezwania Lindsey’ego Grahama do usunięcia ajatollaha, Kirk powiedział: „Zmiana reżimu to wojna. Żeby było jasne: zmiana reżimu to nie to samo, co zmiana głównego trenera drużyny Chicago Bears… Zazwyczaj na Bliskim Wschodzie wiąże się to z ogromnym chaosem i prowadzi do impasu. A potem wybucha wojna domowa. Czy zdaje Pan sobie sprawę, jak rozległy jest Iran? To ogromny kraj. Bardzo rozległy. Górzysty. W porównaniu z nim Afganistan i Irak wydają się bułką z masłem”. Innym razem powiedział: „Kocham naród irański, powinniśmy okazać mu współczucie. Jeśli naprawdę zależy nam na ochronie praw człowieka, powinniście dążyć do tego, by Iran znów stał się częścią zachodniej cywilizacji.”

Śmierć Kirka była dla Trumpa ciosem osobistym. Prezydent publicznie przyznał, że był dla niego „jak syn”, że był „męczennikiem prawdy i wolności”, a w Truth Social pisał o „ciemnej chwili” i „wielkiej stracie”. Miał mu rzeczywiście dużo do zawdzięczenia – panuje powszechna opinia, że Kirk „wygrał Trumpowi młodych” – kampania Turning Point USA wśród Generacji Z – osób w wieku do 29 lat – głównie studenci college’u, absolwenci, młodzi pracownicy wchodzący na rynek pracy, pierwsza generacja, która dorastała całkowicie w erze smartfonów i mediów społecznościowych.

Według Kenta publiczna egzekucja Kirka, przyniosła psychologicznie efekt odwrotny do zamachu na Trumpa w Butler. Tamta próba stała się jednym z najsilniejszych momentów w jego kampanii - kula otarła się o ucho, Trump upadł, ale chwilę później wstał, uniósł zaciśniętą pięść i trzykrotnie krzyknął „Fight! Fight! Fight!”. To ujęcie – z zakrwawioną twarzą i flagą USA w tle – obiegło świat w ciągu minut, a sondaże natychmiast poszły w górę o 5–8 pkt. Śmierć „dobrego, niewinnego chłopaka”, któremu Trump tyle zawdzięczał, mogła – według Kenta i Weinsteina – złamać go emocjonalnie..

Tuż po wywiadzie Carslona media (Reuters, NYT, AP) ujawniły, że FBI prowadzi przeciwko Kentowi śledztwo w sprawie możliwych wycieków tajnych informacji, które rozpoczęło się kilka miesięcy wcześniej – najprawdopodobniej w grudniu 2025 lub styczniu 2026, a więc na długo przed rezygnacją ze stanowiska i wywiadem. Kent twierdzi, że po zabójstwie NCTC i FBI celowo ograniczyły śledztwo do „spraw wewnętrznych, stanowych”, blokując analizę zagranicznych tropów – w tym powiązań z Izraelem i proizraelskim lobby. Oficjalnie sprawa Tylera Robinsona pozostaje klasyfikowana jako „lone gunman”.

Czy Joe Kent jest whistleblowerem, czy też sfrustrowanym byłym urzędnikiem zagrożonym śledztwem? Czy śmierć Charliego Kirka była politycznym zabójstwem, czy tragicznym aktem samotnego szaleńca?

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

W 2017 roku Annals of Clinical and Translational Neurology opublikowało badanie “Niskie dawki suraminy w zaburzeniach ze spektrum autyzmu: niewielkie, randomizowane badanie kliniczne fazy I/II”. Autorzy (na czele z Robertem K. Naviauxem) chcieli sprawdzić hipotezę Cell Danger Response (CDR - reakcja komórki na zagrożenie), która zakłada, że zaburzona sygnalizacja purynergiczna (nadmierny alarm komórkowy), która utrzymujący komórki w trybie chronicznego zagrożenia, przyczynia się do objawów ASD niezależnie od przyczyny.

Teoria Cell Danger Response, czyli „odpowiedzi komórki na zagrożenie”, została opracowana przez dr. Roberta K. Naviauxa (profesora medycyny, pediatrii i patologii na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego). Jest to jedno z najbardziej spójnych wyjaśnień, dlaczego wiele chorób przewlekłych (w tym autyzm, ME/CFS, fibromialgia, choroby autoimmunologiczne, Long COVID czy nawet niektóre zaburzenia psychiczne) może mieć wspólny mechanizm metaboliczny. CDR to ewolucyjnie bardzo stara, uniwersalna reakcja metaboliczna wszystkich komórek (u roślin, zwierząt i człowieka), która włącza się, gdy komórka wykryje zagrożenie przekraczające jej zdolność do utrzymania równowagi (homeostazy). Zagrożeniem może być infekcja (wirus, bakteria, pasożyt), toksyna/chemikalia, uraz fizyczny lub psychiczny, stres oksydacyjny, czy nawet zmiany genetyczne lub środowiskowe.

Naviaux opisuje CDR jako zaprogramowany cykl składający się z trzech nieodwracalnych etapów (nie da się ich pominąć ani cofnąć). Każdy etap ma inny typ mitochondriów i inny metabolizm: faza obrony i izolacji (prozapalna - CDR1), faza naprawy i regeneracji (CDR2) i faza przywrócenia równowagi (CDR3). Cały cykl powinien się zakończyć w ciągu kilku tygodni/miesięcy, po czym komórka powinna wrócić do normalnego stanu. Ale jeśli cykl ten nie zostanie ukończony - Naviaux nazywa to niepełnym gojeniem (incomplete healing) - np. przez kolejne toksyny, zanieczyszczenia środowiska, chroniczny stres lub genetyczną wrażliwość mitochondriów, komórka utyka w pętli CDR, co powoduje chroniczny stan zapalny niskiego stopnia, zaburzenia mikrobiomu, zmiany behawioralne (zmęczenie, wycofanie społeczne, nadwrażliwość sensoryczna) i „metaboliczną pamięć” (mitocellular hormesis). Efektem jest choroba przewlekła jak autyzm, ME/CFS, PTSD, cukrzyca, choroby autoimmunologiczne, Parkinson, Alzheimer i wielu innych.

Naviaux zaproponował model wyjaśniający autyzm, na który składają się genetyczna predyspozycja (wrażliwe mitochondria i sygnalizacja purynergiczna), wczesne wyzwolenie CDR (infekcja/toksyna w okresie prenatalnym lub niemowlęcym) oraz przedłużone lub powtarzające się aktywowanie CDR w krytycznym oknie rozwoju mózgu (do ok. 3. roku życia). To prowadzi do uporczywego CDR i zakłócenia rozwoju neuronalnego.

Receptory purynergiczne to specyficzne białka umiejscowione na powierzchni błony komórkowej. Ich zadaniem jest sprawdzanie przestrzeni między komórkami i wychwytywanie cząsteczek purynowych, które wydostają się na zewnątrz, gdy komórka jest uszkodzona lub zestresowana. Gdy taka cząsteczka zostanie przez to białko wychwycona receptor się aktywuje i natychmiast wysyła sygnał do wnętrza komórki: „Uwaga! Zagrożenie! Włącz tryb przetrwania!”. W zdrowym organizmie te czujniki włączają się tylko na chwilę, ale w zaburzeniu Cell Danger Response są one nadwrażliwe albo ciągle bombardowane – więc komórki (szczególnie w mózgu i jelitach) tkwią w trybie ciągłej walki i zagrożenia.

Okazało się, że suramina – lek odkryty w 1916 roku przez niemiecką firmę Bayer i od lat 20. XX wieku używana na całym świecie – jest w stanie korygować zaburzoną sygnalizację purynergiczną, niejako wyłączając nadmierny alarm komórkowy, dzięki czemu mózg i ciało mogą wrócić do normalnego trybu. Pierwotnie Suramina służyła do leczenia ciężkich chorób pasożytniczych w Afryce - śpiączki afrykańskiej (trypanosomatozę) powodowanej przez groźnego pasożyta, który atakuje mózg, oraz ślepotę rzeczną (onchocerkozę), działając jak „trucizna dla pasożytów” – blokując ich enzymy i nie pozwalając im się rozmnażać.

We wspomnianym badaniu z 2017 roku okazało się, że pojedyncza, niska dawka suraminy tymczasowo poprawiła mowę, kontakt wzrokowy i interakcje społeczne u pięciu chłopców z autyzmem, potwierdzając teorię metabolicznego “cell danger response” Naviauxa. Rodzice zgłaszali poprawę mowy u dzieci, większą interakcję społeczną, zmniejszona stereotypię i lepszą koncentrację. Efekty kliniczne widoczne już po 1–2 tygodniach i utrzymywały się ok. 5–8 tygodni po jednej dawce. Suramina spowodowała szerokie zmiany w metabolizmie przywracając wiele szlaków w kierunku stanu zdrowego – co potwierdza działanie na mechanizm CDR. Według autorów pojedyncza, niska dawka suraminy jest całkowicie bezpieczna i wykazuje obiecującą aktywność w poprawie rdzennych objawów autyzmu (społeczność, komunikacja, zachowania repetetywne), więc to badanie otwiera drogę do dalszych badań z wielokrotnym dawkowaniem.

Badanie, choć obiecujące, było bardzo małe i „nieuregulowane finansowo” – to znaczy, że nie miało sponsora komercyjnego (żadnej dużej firmy farmaceutycznej). Było w 100% finansowane filantropijnie – z prywatnych darowizn od rodzin i małych fundacji: m.in. William Wright Family Foundation, Autism Research Institute, N of One Autism Research Foundation, Gupta Family, Rodakis Family itd. Naukowcy (w tym dr Naviaux) zaciągnęli nawet dług (ok. 500 tys. dolarów), żeby je dokończyć. Dlaczego zabrakło tu „regulacji” w sensie korporacyjnego sponsorowania z wielomilionowym budżetem, jak w normalnych badaniach leków? Odpowiedź jest boleśnie prosta: Suramina ma 110 lat - patent więc dawno wygasł, nie opłaca się inwestować dziesiątek milionów w duże badania fazy II/III, rejestrację FDA i marketing – dla Big Pharmy to żadna inwestycja, skoro nie da się na tym zarobić.

Zespół Naviauxa planował kolejne badania (5 dodatkowych w ciągu 5 lat, w tym dużą fazę III), ale pieniądze były główną blokadą. Dlatego oryginalne badanie SAT-1 pozostało małym pilotażem (tylko 10 chłopców, 5 dostało suraminę).

Naviaux powiedział: “„To nowatorskie przedsięwzięcie, a tego typu badania kliniczne są kosztowne. Nie dysponowaliśmy wystarczającymi środkami, aby przeprowadzić badanie na większą skalę. Ponieważ suramin ma już 100 lat, nie podlega on standardowym przepisom patentowym (…) kolejne badania kliniczne będą wymagały oddolnego wsparcia ze strony rodzin i fundacji”.

CDR to nie „teoria spiskowa”, tylko nowy paradygmat medycyny mitochondrialnej i metabolicznej. Zamiast leczyć każdą chorobę oddzielnie, Naviaux proponuje usuwać blokady cyklu gojenia (salugenesis) i pomagać organizmowi wrócić do zdrowia. To wyjaśnia, dlaczego tak wiele „różnych” chorób ma wspólne cechy metaboliczne i dlaczego środowisko (toksyny, zanieczyszczenia) odgrywa tak dużą rolę. Teoria jest poparta publikacjami w czasopismach takich jak Mitochondrion (2014 i późniejsze) oraz badaniami laboratorium Naviauxa.

Ciekawostka – w 1989 roku opublikowano inne badanie dotyczące tego leku: „Suramina: lek przeciwnowotworowy o unikalnym mechanizmie działania” w którym autorzy chcieli sprawdzić, czy suramina (stary lek przeciw trypanosomatozie) może działać przeciw nowotworom, przez mechanizm blokowania wiązań czynników wzrostu (EGF, PDGF, TGF-β) do ich receptorów na komórkach nowotworowych, co hamuje ich namnażanie. Było to małe badanie pilotażowe (wczesna faza I, nie randomizowane, otwarte) z udziałem 15 pacjentów z zaawansowanym, przerzutowym rakiem opornym na standardowe leczenie. We wnioskach autorzy badania napisali: „Suramina jest aktywnym lekiem w leczeniu przerzutowego raka. Posiada unikalny mechanizm działania i wymaga dalszych badań, aby określić jej pełne zastosowanie”. Problemem było to, że dużo wyższe dawki i dłuższe podawanie leku, wywoływało sporo poważnych działań niepożądanych z powodu toksyczności. Po badaniu z 1989 r. suramina przeszła pełny cykl rozwoju onkologicznego (faza I → II → nawet III), głównie w raku prostaty, ale ostatecznie zrezygnowano z dalszych badań ze względu na wąskie okno terapeutyczne i toksyczność. W 2023 Zaragoza-Huesca et al. Przeprowadzili badanie przedkliniczne pokazujące suraminę jako silny inhibitor hepsiny w raku jelita grubego: Suramina, lek na trypanosomatozę, zmniejsza prothromboticzne i metastatyczne cechy komórek raka jelita grubego poprzez hamowanie hepsiny. Wnioski autorów: „Suramina jest nowym, silnym inhibitorem hepsiny, który redukuje zarówno zdolność raka jelita grubego do przerzutów, jak i związane z nim ryzyko zakrzepicy. Sugerujemy retargetpowanie suraminy (lub jej pochodnych) jako dodatkowej terapii celowanej w raku jelita grubego.”

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

https://naviauxlab.ucsd.edu/wp-content/uploads/2021/05/Naviaux_SuraminStudy_ACTN_5-26-17.pdf

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/2926472/

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/37918256/

Niedawno DailyMail opublikowało artykuł, w którym twierdzi, że „CIA spotyka się z gwałtowną reakcją opinii publicznej po tym, jak po 60 latach odtajniono utajony dokument zawierający potencjalne lekarstwo na raka”.

Chodzi o odtajniony w 2014 r. dokument CIA pochodzący z 1951 r., krótki raport wywiadowczy będący streszczeniem tłumaczenia sowieckiej publikacji naukowej „Biochemiczne podobieństwa między endopasożytami a nowotworami złośliwymi”, podsumowujący radzieckie badania z 1950 r. na temat podobieństw metabolicznych między pasożytami a komórkami nowotworowymi. Sowieccy naukowcy zauważyli liczne podobieństwa biochemiczne i metaboliczne między pasożytami wewnętrznymi (np. robakami pasożytniczymi) a komórkami nowotworowymi - oba typy komórek żyją w podobnych warunkach (beztlenowe lub niskotlenowe środowisko, pasożytniczy tryb życia względem organizmu żywiciela), wykazują zbliżone mechanizmy metabolizmu energii, magazynowania glikogenu itp. Wstępne eksperymenty laboratoryjne pokazały, że niektóre leki przeciwpasożytnicze (w tekście wymieniany jest m.in. Myracyl D) wykazywały działanie hamujące również na komórki nowotworowe. Dokument powstał w ramach rutynowego monitorowania zagranicznej nauki przez CIA w okresie zimnej wojny – tłumaczono i podsumowywano ciekawe publikacje z ZSRR (Źródło oryginalne: artykuł prof. V. V. Alpatova opublikowany w 1950 roku w radzieckim czasopiśmie Priroda, tom XXXIX, nr 10, strony 22–27).

Jason Williams, który jest certyfikowanym onkologiem interwencyjnym specjalizującym się w immunoterapii i długowieczności, dyrektorem WilliamsCancerInstitute.com oraz autorem książki „The Immunotherapy Revolution”, uważa, że CIA nie ukrywała lekarstwa na raka - to przemysł farmaceutyczny sprawił, że poszukiwanie takiego lekarstwa stało się nieopłacalne. Właściwym pytaniem nie jest to, dlaczego CIA posiadała ten dokument, tylko dlaczego leki, które kosztują kilka dolarów za dawkę, wciąż nie mogą uzyskać finansowania na badania kliniczne na dużą skalę w celu weryfikacji ich potencjału antynowotworowego.

Williams od 2017 roku stosuje leki przeciwpasożytnicze takie jak iwermektyna i mebendazol w protokołach leczenia nowotworów. Uważa, że twierdzenie iż nowotwór jest pasożytem to nie jest prawdą, ale pasożyty i komórki nowotworowe działają według tego samego biologicznego scenariusza: przejmują kontrolę nad gospodarzem, unikają wykrycia przez układ odpornościowy, namnażają się i rozprzestrzeniają. Leki zaprojektowane w celu zakłócenia działania jednego z nich mogą potencjalnie działać również w przypadku drugiego. Jak twierdzi Williams, z jego obserwacji klinicznych wynika, że leki te, stosowane właściwie w połączeniu z immunoterapią, mogą przedłużyć życie pacjentów, których konwencjonalna medycyna już skreśliła. Nie są one jednak cudownym lekarstwem. Każdy nowotwór jest inny, istotne znaczenie ma dawkowanie, stosowanie leków w kombinacji. Widział w swojej praktyce takie przypadki, w których fenbendazol wydawał się przyspieszać wzrost guza, gdy był stosowany nieprawidłowo.

Inny onkolog kanadyjski, dr William Makis twierdzi, że leczył ponad 8000 pacjentów z rakiem za pomocą leków takich jak iwermektyna i fenbendazol, z czego około 70-80% doświadczyło pozytywnych rezultatów, w tym remisji lub wyleczenia, nawet w zaawansowanych stadiach choroby. Makis jest współautorem pracy „Celowanie w powiązania między komórkami macierzystymi a mitochondriami w leczeniu nowotworów”, która proponuje stosowanie w leczeniu lub wspomaganiu leczenia nowotworów hybrydowego protokół ortomolekularnego, łączącego ortomolekuły (naturalne substancje), generyczne leki retergetowane (off-label) i interwencje dodatkowe.

Artykuł edukacyjny opublikowany w Journal of Orthomolecular Medicine (tom 39, numer 3, 2024) autorstwa międzynarodowego zespołu badaczy (m.in. I. Baghli, W. Makis, P.E. Marik, M.J. Gonzalez) przedstawia nową koncepcję leczenia raka opartą na teorii mitochondrialno-komórkowo-macierzystego połączenia (MSCC – Mitochondrial-Stem Cell Connection). Teoria ta łączy metaboliczną teorię pochodzenia raka z koncepcją komórek macierzystych raka (CSCs), sugerując, że nowotwory powstają z chronicznego niedoboru fosforylacji oksydacyjnej (OxPhos) w komórkach macierzystych, co prowadzi do tworzenia CSCs, zaburzeń metabolizmu i przekształcania komórek łagodnych w złośliwe. Autorzy krytykują standardowe terapie, które często pogarszają dysfunkcje, oferując krótkoterminowe korzyści (średnio 2,4–3,4 miesiąca dłuższe przeżycie), wzywając do przeprowadzenia badań na szeroką skalę. Praca zawiera propozycję 12 tygodniowego, dostosowanego indywidualnie protokołu leczenia wraz z dawkowaniem w zależności od stadium nowotworu. Ostatnio Makis ogłosił, że zmuszony został przez władze Alberty do zamknięcia praktyki w Kanadzie i wyjazdu na Florydę, ponieważ leczenie pacjentów onkologicznym za pomocą leków retargetowanych stało się nielegalne i zagrożone z karą do 2 lat więzienia.

Wyszukiwanie hasła „mebendazole cancer” w bazie PubMed daje 255 wyników opublikowanych badań dotyczących potencjalnego działania przeciwnowotworowego leku. Obejmują one różnorodne rodzaje badań, w tym badania in vitro, badania na modelach zwierzęcych, badania kliniczne oraz przeglądy literatury. Wyszukiwanie hasła „ivermectin cancer” w tej bazie daje 426 wyników. Są to zarówno badania in vitro, in vivo, badania kliniczne, jak i przeglądowe. Wyszukiwanie hasła „fenbendazole cancer” daje 81 wyników badań dotyczących potencjalnego działania przeciwnowotworowego tej substancji. Obejmują one różnorodne rodzaje badań, w tym badania in vitro, badania na modelach zwierzęcych, obserwacje kliniczne oraz przeglądy literatury. Oczywiście wszystkie badania charakteryzują się zróżnicowanym poziomem wiarygodności dowodów, ale łącznie jest to ponad 620 badań dotyczących potencjalnych antynowotworowych właściwości leków antypasożytniczych.

Wśród wielu mechanizmów działania mebendazolu, fenbendazolu i iwermektyny wymienia się – w dużym uproszczeniu - działanie przeciwnowotworowe poprzez zaburzenie struktury mikrotubul oraz modulację kluczowych szlaków sygnałowych, oddziaływanie na kanały jonowe, funkcję mitochondriów oraz szlaki onkogeniczne, co prowadzi do śmierci komórek i spowolnienia progresji nowotworu oraz zaburzenia metaboliczne nowotworów (szczegółowy opis pod źródłami).

Dlaczego - skoro łącznie istnieje ponad 620 badań mówiących o antynowotworowym potencjale leków przeciwpasożytniczych, nie przeprowadza się badań na szeroka skalę? Odpowiedź wydaje się być prosta - kluczowym czynnikiem jest niechęć firm farmaceutycznych do inwestowania w retargetowane leki generyczne, które są tanie, bez wyłączności patentowej, których sprzedaż nie przyniesie zysków mogących pokryć kosztów badań, idących w setki milionów dolarów. Dowiedzenie skuteczności terapii przy użyciu tanich leków jest wbrew interesowi akcjonariuszy Big Pharmy. Życie ludzkie to sprawa drugoplanowa.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/?size=50&term=mebendazole+cancer

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/?size=200&term=ivermectin+cancer

https://isom.ca/article/targeting-the-mitochondrial-stem-cell-connection-in-cancer-treatment-a-hybrid-orthomolecular-protocol/

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC11051897/

Potencjalne mechanizmy działania:

Mebendazol

Mebendazol (MBZ), lek przeciwpasożytniczy z grupy benzimidazoli, wykazuje działanie przeciwnowotworowe głównie poprzez zaburzenie struktury mikrotubul oraz modulację kluczowych szlaków sygnałowych. Jego główne mechanizmy działania obejmują:

• Depolimeryzację mikrotubul i zatrzymanie mitozy: MBZ wiąże się z miejscem wiązania kolchicyny na β-tubulinie, hamując polimeryzację, co prowadzi do zatrzymania cyklu komórkowego w fazie G2/M, zaburzenia wrzeciona oraz apoptozy poprzez aktywację kaspaz i uwalnianie cytochromu c. Jest to skuteczne w przypadku niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC), glejaka wielopostaciowego oraz komórek raka żołądka (IC50 0,2–0,4 µM). https://aacrjournals.org/clincancerres/article/8/9/2963/289106/Mebendazole-Elicits-a-Potent-Antitumor-Effect-on, https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6769799

• Indukcja apoptozy: Wyzwala wewnętrzne i zewnętrzne szlaki apoptyczne poprzez inaktywację Bcl-2, obniżenie ekspresji XIAP, fosforylację Bcl-2 oraz aktywację kaspaz (3/7/8/9). Proces ten obejmuje wytwarzanie ROS, uszkodzenie DNA oraz mechanizmy zależne od p53 i niezależne od p53, obserwowane w komórkach czerniaka, raka kory nadnerczy i raka piersi. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6769799/, https://jtd.amegroups.org/article/view/83620/html

• Hamowanie szlaków transdukcji sygnału: Hamuje sygnalizację Hedgehog (SHH) poprzez hamowanie SMO i GLI1 (IC50 ~500 nM), ograniczając tworzenie rzęsek; oddziałuje na szlak RAF/MEK/ERK poprzez hamowanie BRAF; powoduje degradację c-MYB; hamuje STAT3 poprzez ROS; oraz moduluje szlak AKT/STAT3/GLI1 w celu ograniczenia migracji/inwazji. Skuteczny w przypadku medulloblastomy, czerniaka, AML i raka tarczycy. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6769799, https://ecancer.org/en/journal/article/443-repurposing-drugs-in-oncology-redo-mebendazole-as-an-anti-cancer-agent, https://pure.johnshopkins.edu/en/publications/mebendazole-inhibits-tumor-growth-and-prevents-lung-metastasis-in

• Hamowanie angiogenezy: Blokuje autofosforylację VEGFR2 (IC50 ~4 µM), zmniejszając proliferację śródbłonka, migrację i unaczynienie guza. Wykazano to w modelach NSCLC, medulloblastomy i raka jelita grubego, przy zmniejszonej gęstości mikronaczyń. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6769799, https://ecancer.org/en/journal/article/443-repurposing-drugs-in-oncology-redo-mebendazole-as-an-anti-cancer-agent

• Hamowanie kinaz i odwrócenie oporności wielolekowej: Hamuje kinazy, takie jak TNIK, BCR-ABL i VEGFR2 (w zakresie nanomolarnym), oraz obniża ekspresję P-gp/MRP1 w celu przełamania oporności. Działa synergistycznie z chemioterapią (np. cisplatyną, TMZ) i radioterapią poprzez upośledzenie naprawy DNA (sekwestracja Chk2/Nbs1, zwiększenie poziomu γH2AX). https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6769799, https://www.aging-us.com/article/203232/text

• Modulacja immunologiczna: Polaryzuje makrofagi do fenotypu M1 poprzez ERK1/2 i TLR8, zwiększając ekspresję cytokin prozapalnych (TNF, IL-6) oraz wzmacniając aktywację komórek T i niszczenie nowotworu. Zmniejsza poziom VEGF/VCAM-1 w modelach raka piersi i jelita grubego. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6769799

• Radioczułość i chemo-czułość: Wzmacnia uszkodzenia DNA wywołane promieniowaniem i eliminuje komórki macierzyste nowotworu (CSC) poprzez hamowanie ALDH1/Hedgehog, skuteczne w glejaku wielopostaciowym i potrójnie ujemnym raku piersi (TNBC). https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6769799, https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0753332224003184

Iwermektyna

Iwermektyna (IVM), środek przeciwpasożytniczy z grupy awermektyny, wywiera działanie przeciwnowotworowe poprzez oddziaływanie na kanały jonowe, funkcję mitochondriów oraz szlaki onkogeniczne, co prowadzi do śmierci komórek i spowolnienia progresji nowotworu. Kluczowe mechanizmy obejmują:

• Hamowanie proliferacji i przerzutów poprzez regulację PAK1: Degraduje PAK1 poprzez ubikwitynację, hamując szlaki Akt/mTOR, MAPK/ERK i inne, co ogranicza wzrost i inwazję. Obserwowane w komórkach raka piersi (MCF-7), jajnika (SKOV3), nosogardzieli oraz czerniaka. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7505114, https://www.mdpi.com/2079-9721/11/1/49

• Indukcja apoptozy: Zakłóca potencjał błony mitochondrialnej, indukuje ROS, zwiększa ekspresję Bax/zmniejsza ekspresję Bcl-2, uwalnia cytochrom c oraz aktywuje kaspazy/PARP. Skuteczny w komórkach raka piersi (MDA-MB-231), jelita grubego (DLD1), jajnika, nerki (786-O), białaczki (K562) oraz glejaka wielopostaciowego (U87). https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7505114, https://ar.iiarjournals.org/content/45/1/97

• Indukcja autofagii: Hamuje PAK1/Akt/mTOR, zwiększając poziom LC3/Beclin-1/Atg5 oraz tworzenie autofagosomów. Współreguluje się z apoptozą; obserwowane w raku piersi, glejaku (U251) i czerniaku (SK-MEL-28). https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7505114, https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6982461

• Indukcja piroptozy: Aktywuje P2X4/P2X7/NLRP3 poprzez ROS, co prowadzi do aktywacji kaspazy-1/GSDMD i uwalniania IL-1β/IL-18 w raku piersi (MDA-MB-231) https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7505114.

• Hamowanie szlaków:

  • Wnt/β-katenina: Blokuje w celu zahamowania proliferacji/apoptozy w raku piersi i jelita grubego. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7505114, https://www.fagronacademy.us/blog/antiparasitic-agents-and-emerging-data-on-their-utility-as-a-cancer-treatment

  • YAP1 i HIPPO: Hamuje w raku żołądka (MKN1) i raku wątrobowokomórkowym. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7505114, https://www.jci.org/articles/view/130819

  • Akt/mTOR: Wzmacnia działanie chemioterapii (np. cisplatyny w raku jajnika). https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7505114

  • Inne: Hamuje SIN3 w TNBC; DDX23 w glejaku; KPNB1 w raku jajnika; HSP27 w celu wzmocnienia terapii anty-EGFR/HER2. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7505114, https://www.jci.org/articles/view/130819

• Celowanie w komórki macierzyste nowotworu (CSC): Obniża ekspresję NANOG/OCT-4/SOX-2 poprzez szlak PAK1-STAT3 w komórkach macierzystych nowotworu piersi. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7505114, https://jlar.rovedar.com/index.php/JLAR/article/view/11

• Odwrócenie oporności wielolekowej: Hamuje ekspresję EGFR/ERK/Akt/NF-κB w celu zahamowania P-gp/MDR, odwracając oporność na winkrystynę, doksorubicynę, docetaksel i gemcytabinę w raku jelita grubego, piersi, prostaty i raku dróg żółciowych. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7505114, https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S2352578925001286

• Dysfunkcja mitochondriów i stres oksydacyjny: Hamuje oddychanie komórkowe/wytwarzanie ATP, indukuje ROS w celu wywołania apoptozy w nowotworach nerek, glejakach, białaczkach i glejakach wielopostaciowych. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7505114, https://integrative-cancer-care.org/ivermectins-untapped-anticancer-potential-mechanisms-and-emerging-clinical-trials

• Synergia z terapiami: Wzmacnia działanie inhibitorów punktów kontrolnych poprzez przekształcanie nowotworów „zimnych” w „gorące”; wykazuje synergiczne działanie z cisplatyną, paklitakselem i daunorubicyną. https://www.nature.com/articles/s41523-021-00229-5, https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7505114

Fenbendazol

Fenbendazol (FZ), benzimidazolowy środek przeciwrobaczy, wykazuje działanie przeciwnowotworowe głównie poprzez zakłócanie funkcji mikrotubul i zaburzenia metaboliczne, a jego działanie jest podobne do działania pokrewnych leków, takich jak mebendazol. Kluczowe mechanizmy na podstawie dostępnych danych:

• Destabilizacja mikrotubul: Wiąże się z β-tubuliną (umiarkowane powinowactwo), powodując depolimeryzację mikrotubul, co prowadzi do zatrzymania cyklu komórkowego w fazie G2/M, zaburzenia wrzeciona mitotycznego i apoptozy. Skuteczny w ludzkich komórkach nowotworowych (np. H460, A549 – rak płuca; HCT116 – rak jelita grubego; IC50 ~0,36 µM). https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6085345, https://www.researchgate.net/publication/326921090_Fenbendazole_acts_as_a_moderate_microtubule_destabilizing_agent_and_causes_cancer_cell_death_by_modulating_multiple_cellular_pathways

• Indukcja apoptozy: Aktywuje szlak wewnętrzny poprzez hamowanie proteasomów, stres mitochondrialny (ROS, aktywacja NF-κB), stres retikulum endoplazmatycznego (regulacja w górę CHOP/GADD153) oraz rozszczepianie kaspaz 3/7/9/PARP. Obserwowano w modelach nowotworów płuc (A549), wątroby (H4IIE) oraz chłoniaków. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6085345, https://www.dovepress.com/optimization-and-pharmacokinetic-evaluation-of-synergistic-fenbendazol-peer-reviewed-fulltext-article-IJN, https://ar.iiarjournals.org/content/44/9/3725

• Hamowanie metabolizmu glukozy: Hamuje transporter GLUT1 i heksokinazę, zmniejszając wychwyt glukozy i zaburzając metabolizm energetyczny komórek nowotworowych (efekt Warburga). Działa synergistycznie z witaminami, wywołując działanie przeciwnowotworowe w przeszczepach chłoniaków. https://ar.iiarjournals.org/content/44/9/3725, https://euclid.int/blog/research-the-urgent-need-for-clinical-studies-to-evaluate-the-anti-tumor-efficacy-of-fenbendazole.html

• Aktywacja p53 i zatrzymanie cyklu komórkowego: Powoduje regulację w górę p53, co prowadzi do zatrzymania w fazie G2/M i zmniejszenia proliferacji w raku jajnika i jelita grubego (np. w komórkach opornych na 5-FU). https://ar.iiarjournals.org/content/44/9/3725, https://www.kjpp.net/journal/view.html?uid=2811&vmd=Full

• Stres oksydacyjny i modulacja szlaków: Indukuje ROS, aktywuje NF-κB/JNK oraz moduluje szlak MEK3/6-p38-MAPK, hamując proliferację i metabolizm energetyczny w komórkach HeLa. https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0009279722001880, https://www.sciqst.com/Fenbendazole:%20A%20Review%20of%20Its%20Potential%20as%20an%20Anticancer%20Agent

• Synergia z terapiami: Wzmacnia działanie rapamycyny/inhibitorów proteasomów w raku płuc; zwiększa wrażliwość na promieniowanie w raku prostaty poprzez zatrzymanie cyklu komórkowego za pośrednictwem p21. https://www.dovepress.com/optimization-and-pharmacokinetic-evaluation-of-synergistic-fenbendazol-peer-reviewed-fulltext-article-IJN

• Działanie antyangiogeniczne i przeciwprzerzutowe: Ogranicza unaczynienie i inwazję, podobnie jak benzimidazole; skuteczny w modelach raka jajnika i raka dróg żółciowych. https://ejgo.org/DOIx.php?id=10.3802%2Fjgo.2023.34.e58, https://www.spandidos-publications.com/10.3892/ol.2024.14691/download

W lutym 2026 roku Departament Sprawiedliwości USA ujawnił tysiące stron dokumentów z akt Jeffreya Epsteina, skazanego przestępcy seksualnego, który jednocześnie obracał się w świecie wielkich pieniędzy. Wśród tych papierów kryje się coś, co wygląda jak przepis na biznesowy model pandemii: zanim świat stanął w obliczu COVID-19, zanim globalną debatę zdominowały pojęcia „odporności populacyjnej” czy „łańcuchów dostaw szczepionek”, w zaciszu gabinetów Wall Street powstawał mechanizm, który miał zmienić filantropię w dochodową klasę aktywów.

Ujawniona korespondencja między gigantem JPMorgan a Jeffreyem Epsteinem rzuca niepokojące światło na rolę, jaką skazany przestępca seksualny odegrał w budowaniu finansowego imperium Billa Gatesa. Długo przed pandemią istniały gotowe mechanizmy finansowe, struktury filantropijne i instytucjonalne służące do zarządzania pandemią i pozwalające czerpać z niej zyski. Ważnym elementem tej układanki jest Donor-Advised Fund (DAF), charytatywny z definicji fundusz, który jednak pozwala bankom i pośrednikom zarabiać olbrzymie pieniądze, a pandemie traktować jak dochodowy sektor inwestycyjny.

Czym jest Donor-Advised Fund? To fundusz doradczy darczyńcy czy też indywidualny fundusz filantropijny - w uproszczeniu konto oszczędnościowe na cele charytatywne. W Polsce Fundacja Batorego oferowała program Funduszy Powierzonych, który był wzorowany na DAF, jako sposób na wspieranie filantropii. Donatorzy mogli wpłacać środki na fundusz, który wspierał wybrane projekty społeczne, programy lokalne lub określone grupy odbiorców (np. dzieci, młodzież, osoby niepełnosprawne, seniorzy), a także wyznaczać konkretne cele, takie jak stypendia lub nagrody.

DAF to niezwykle popularna forma filantropijna w Stanach Zjednoczonych - zamiast zakładać własną fundację (co jest drogie i pracochłonne), korzysta się z gotowej infrastruktury większej organizacji. Darczyńca przekazuje środki (gotówkę, akcje, nieruchomości) do organizacji zarządzającej - np. wyspecjalizowanej instytucji finansowej (na przykład takiej, jak bank JPMorgan), która oczywiście pobiera opłatę za zarządzanie w wysokości 0,6–1,5% rocznie. W momencie wpłaty na fundusz darczyńca otrzymuje natychmiastową ulgę podatkową, mimo że pieniądze nie zostały jeszcze przeznaczone na żaden charytatywny cel. Środki przekazane na konto DAF są inwestowane, a wszystkie zyski z tych inwestycji powiększają fundusz i również są wolne od podatku, co pozwala na wygenerowanie większego kapitału „na cele charytatywne”. Darczyńca zachowuje prawo do „doradzania”, komu i kiedy należy wypłacić granty (np. na fundację Gatesa czy GAVI - producenta szczepionek). Można z decyzją czekać lata, aż uzbiera się większa kwota na konkretny projekt. Zarabia darczyńca (ulgi podatkowe, które są tym większe, im większy jest zgromadzony kapitał) oraz bank pobierający opłatę za zarzadzanie. Żeby pozbyć się podejrzeń, że jedynym celem funduszu są zyski dla banku i darczyńcy (a przecież nie można bezpośrednio zarabiać na dobroczynności) DAF inwestuje w firmy działające dla zysku ulokowane najlepiej offshorowo – czyli poza terytorium USA, na przykład na Kajmanach. Co ważne, w przeciwieństwie do prywatnych fundacji, które muszą co roku wydać 5% aktywów na cele charytatywne, DAF-y nie mają takiego obowiązku. Pieniądze mogą leżeć na kontach funduszy bezczynnie dekadami, obniżając podatki darczyńcy, przynosząc zyski instytucjom zarządzającym. Krytycy mówią, że to “magazynowanie dobroczynności”, a budżet traci na ulgach. To nie filantropia, to biznes. Nic dziwnego, że DAF-y są niezwykle popularne w USA, w 2022 roku zgromadziły prawie 230 miliardów dolarów darowizn.

Wróćmy do Epsteina. Jak wynika z ujawnionych dokumentów, Jeffrey Epstein, skazany przestępca seksualny, nie był jedynie peryferyjnym konsultantem w imperium Billa Gatesa – stał się jego cichym pomocnikiem, projektantem kształtującym finansowe mechanizmy, które miały pompować miliardy w szczepionki, jednocześnie generując zyski pod przykrywką dobroczynności.

W lutym 2011 roku Juliet Pullis, dyrektor wykonawcza JPMorgan (podległa Jesowi Staleyowi, szefowi bankowości inwestycyjnej), przesyła Epsteinowi listę precyzyjnych pytań, zainicjowanych przez “zespół JPM, który zbiera pomysły dla Gatesa”. Bank z pierwszej ligi Wall Street zwraca się do człowieka skazanego za przestępstwa na tle seksualnym, by ten zaprojektował ramy DAF - funduszu charytatywnego dla jednego z najbogatszych ludzi świata. Pytania są techniczne - dotyczą kwestii anonimowości, platformy technologicznej, roli banku jako doradcy lub wdrożeniowca. W odpowiedzi, którą wysłał jeszcze tego samego wieczoru także do Jesa Staleya, Epstein zauważa lukę w systemie: miliarderzy chcą dać pieniądze, ale nie mają pojęcia, jak to technicznie zrobić. Proponuje więc stworzenie funduszu, operacyjnego filara, w którym JPMorgan nie będzie jedynie doradcą, zewnętrznym konsultantem, ale integralnym operatorem zarządzającym miliardami. Według Epsteina JPMorgan ma być ważną częścią systemu, operatorem i gwarantem zapewniający zgodność z przepisami, administrację i realizację inwestycji. Staley reaguje lakonicznie: “Musimy porozmawiać”. Ten rozmowa pokazuje, że Epstein nie siada przy stole – on go konstruuje. W lipcu 2011 roku, Epstein rozwija swoją koncepcję w wiadomości do Staleya, z kopią do Borisa Nikolica, głównego doradcy Gatesa ds. nauki. Proponuje stworzenie „funduszu doradczego darczyńców” opartego na „silosie” – izolowanej strukturze aktywów – „który zapewni Billowi więcej pieniędzy na szczepionki”.

Trzy tygodnie później, 17 sierpnia 2011 roku, do gry wkracza Mary Erdoes – dyrektor generalna JPMorgan Asset and Wealth Management, dysponująca portfelem wartym wówczas dwa biliony dolarów. Będąc na wakacjach w Kolorado, wysłała do Epsteina, z kopią do Staleya, drugi kwestionariusz, w którym pyta o rolę Fundacji Gatesów, profil darczyńców, anonimowość, łączenie inwestycji, skalę finansowania i harmonogram. Erdoes znana była z bliskich powiązań z Jeffreyem Epsteinem, utrzymywała relację z nim nawet po tym, jak wypłynęły informacje o jego przestępczej działalności. Z ujawnionych dokumentów (w tym z procesów USVI vs. JPMorgan) wynika, że wiedziała o jego problemach już w 2006 r., ale blokowała zamknięcie jego konta bankowego, bo Epstein ściągał do banku bogatych klientów (m.in. Billa Gatesa, Sergeya Brina, Leona Blacka). Odpowiedź Epsteina jest niemal natychmiastowa: fundacja nie ingeruje w inwestycje, a fundusz, początkowo amerykański, wymagałby stworzenia „oddziału zagranicznego – zwłaszcza w zakresie szczepionek”. Epstein pisze, że problemem nie są darczyńcy, lecz zdolność JPMorgan do stworzenia struktur prawnych przedsięwzięcia, które ma trwać wiecznie, niezależnie od swoich twórców. Niecałe dwa tygodnie później Epstein precyzuje: fundusz będzie powiązany początkowo z programami Gatesa, minimalna darowizna to sto milionów dolarów, a skala - sto miliardów w dwa lata. Struktura obejmie rady doradcze, komitety grantowe, zarządzanie aktywami przez Highbridge – fundusz hedgingowy JPMorgan. Kluczowym problemem jest fakt, że fundusz, przedsięwzięcie charytatywne, ma tak naprawdę przynosić zysk pod przykrywką filantropii: “Napięcie polega na zarabianiu pieniędzy z organizacji charytatywnej. Dlatego części zajmujące się zarabianiem pieniędzy muszą być niezależne”. W tym samym wątku Epstein relacjonował frustrację Gatesa: „Bill jest strasznie sfrustrowany”, polio wciąż nie jest wyeliminowane mimo zainwestowanych miliardów, Gates potrzebuje sukcesów.

Od planowania do działania

23 września 2013 roku Fundacja Billa i Melindy Gatesów przestawiła na panelu zorganizowanym przez JPMorgan Chase poufny, 15-stronicowy briefing, skierowany do potencjalnych inwestorów i partnerów, w tym rządów, instytucji międzynarodowych i sektora prywatnego, który był podstawą stworzenia Global Health Investment Fund (GHIF). Jest to pierwszy fundusz inwestycyjny, który skupia się na globalnym rozwoju leków i szczepionek, gdzie szczepionki przestają być dobrem publicznym, a stają się aktywami. Globalne zdrowie przestaje być wyłącznie celem humanitarnym – staje się narzędziem inwestycyjnym, w którym filantropia i pieniądze podatników zmniejszają ryzyko inwestorów, a prywatny kapitał zagarnia zyski - w razie sukcesu. Fundusz zakłada zyski dla inwestorów (5-7 procent rocznie przy pełnym zwrocie kapitału), a mechanizmem gwarancji strat jest Fundacja Gatesów i partnerzy, w tym rządy państwa (np. Szwecja czy Niemcy), którzy pokrywają do 60 procent potencjalnych strat inwestycyjnych. To przenosi ryzyko z prywatnych inwestorów na podmioty publiczne i filantropijne, czyniąc fundusz atrakcyjnym dla kapitału komercyjnego. W praktyce oznacza to, że jeśli projekt zawiedzie - np. szczepionka nie przejdzie testów klinicznych - straty ponoszą donatorzy i podatnicy państwowych grantów, a nie prywatni udziałowcy. Rządy, finansując te mechanizmy, de facto subsydiują rozwój szczepionek ponosząc koszty niepowodzeń, podczas gdy sukcesy generują zyski dla prywatnych podmiotów.

Epsteinowski projekt ewoluuje w dojrzały instrument, gdzie globalne zdrowie nie jest celem samym w sobie, lecz narzędziem kapitałowym. Global Health Investment Fund nie dawał dotacji, inwestował kapitał prywatny warunkowo tak, by pomagać w doprowadzeniu produktów medycznych do końcowej fazy badań i wprowadzić je na rynek, ale jednocześnie generować zysk dla inwestorów, jeśli projekty się udały. Dzięki temu „sprzedawał” społeczną misję jako atrakcyjny produkt inwestycyjny dla dużych graczy finansowych.

Bill Gates nie zarabia bezpośrednio na GHIF jako indywidualny inwestor – fundusz zaprojektowano jako narzędzie inwestowania z celem społecznym (impact investing), gdzie priorytetem jest wpływ społeczny, a zyski są umiarkowane, by przyciągnąć kapitał prywatny. Fundacja Gatesów, dysponująca miliardami dolarów, pełni rolę gwaranta, subsydiując rozwój leków i szczepionek dla chorób dotykających kraje o niskich i średnich dochodach. Zyski Gatesa przychodzą pośrednio poprzez trust inwestycyjny Fundacji, który lokuje środki w firmach farmaceutycznych korzystających z tych mechanizmów. Na przykład, Fundacja kształtuje rynek poprzez finansowanie inicjatyw jak Gavi (sojusz szczepionkowy), generując popyt na szczepionki. Następnie trust inwestuje w producentów, takich jak Pfizer czy BioNTech, czerpiąc zyski z ich sukcesu komercyjnego. W przypadku szczepionek na COVID-19, inwestycja Gatesa w BioNTech z 2019 roku (55 milionów dolarów) wzrosła do 550 milionów w 2021, gdy szczepionki weszły na rynek – to dziesięciokrotny zwrot. Ten model to synergia: filantropia obniża bariery wejścia, rządy i organizacje międzynarodowe (jak WHO) amplifikują skalę poprzez zamówienia, a prywatne inwestycje Gatesa mnożą profity z podaży.

W marcu 2015 r. Amy K. Carter z Fundacji Gatesów otrzymała propozycję od Rød-Larsena, prezesa Międzynarodowego Instytutu Pokoju (IPI). Instytut chciał zwołać ekspertów, by omówić “najskuteczniejsze sposoby przeciwdziałania pandemiom i ich zapobiegania”. Fundacja co prawda odmówiła wsparcia finansowego, ale podkreśliła, że wymienione grupy “już prowadziły rozmowy z pracownikami Fundacji na temat gotowości i reagowania na pandemię” przed Światowym Zgromadzeniem Zdrowia i szczytem G7. Te tematy miały być “kluczowe” (Rød-Larsen trzy lata wcześniej, we wrześniu 2013 r., spotkał się w rezydencji Epsteina z Billem i Melindą Gatesami oraz Thorbjørnem Jaglandem z Rady Europy). Dwa miesiące później, w maju 2015 r., IPI zorganizowało w Genewie zamknięte spotkanie wysokiego szczebla pt. “Przygotowanie na pandemie: wnioski na przyszłość dotyczące skuteczniejszych reakcji”, w którym uczestniczyli dyrektor WHO, prezes Banku Światowego, szef Czerwonego Krzyża, prezes Médecins Sans Frontières i wysocy urzędnicy ONZ. Agenda, przesłana w prywatnej wiadomości również Epsteinowi, nie skupiała się na epidemiologii, lecz na możliwych scenariuszach działań związanych z ewentualnym zagrożeniem: przewidywaniu pandemii, koordynacji interesariuszy, lukach prawnych i gotowych mechanizmach finansowych.

W styczniu 2017 r. podczas Światowego Forum Ekonomicznego w Davos oficjalnie powołano Koalicję na rzecz Innowacji w zakresie Gotowości Epidemicznej (CEPI) z początkowym finansowaniem w wysokości 460 mln dolarów pochodzącym od Fundacji Gatesów, Wellcome Trust oraz rządów Norwegii, Japonii i Niemiec. Misją CEPI było skrócenie czasu opracowywania szczepionek z dziesięciu lat do poniżej dwunastu miesięcy, a początkowe cele obejmują koronawirusa MERS. Gates opisał tę inicjatywę w Davos jako budowanie infrastruktury szczepionkowej „w czasie pokoju”, aby była gotowa na nadejście pandemii.

W maju 2017 r. Boris Nikolic, główny doradca naukowy Gatesa wraca do koncepcji funduszu doradczego darczyńców (DAF) z 2011 roku. Jeffrey Epstein widzi DAFy jako narzędzie do mobilizacji prywatnego kapitału na “kluczowe obszary”, przeciwwagę dla przewidywanych cięć w publicznym finansowaniu nauki (np. przez rządy). Epstein argumentuje, że to sposób na długoterminowe inwestycje w wybrane dziedziny. Nikolic odpowiada entuzjastycznie: “Może to być świetna droga naprzód dla niektórych kluczowych obszarów, takich jak energia, pandemia itp.”. Pandemia nie jest traktowana jako pojedynczy kryzys, lecz jako stała kategoria inwestycyjna - równoważna energii - nadająca się do prywatnego finansowania, okazja do budowania infrastruktury (np. szczepionki, symulacje), która generuje zyski dla inwestorów prywatnych.

Miesiąc później, w czerwcu 2017 r., Bank Światowy wyemitował pierwsze w historii obligacje katastroficzne związane z pandemią (Pandemic Emergency Financing Facility - PEF) – papiery wartościowe o wartości 320 milionów dolarów sprzedane inwestorom prywatnym za pośrednictwem Pandemic Emergency Financing Facility. Obligacje zostały skonstruowane przez Swiss Re i Munich Re, z “parametrycznymi wyzwalaczami”, które automatycznie uwalniałyby kapitał po przekroczeniu wcześniej określonych progów pandemicznych. Swiss Re, założone w 1863 roku szwajcarskie towarzystwo reasekuracyjne, jeden z największych na świecie dostawców usług reasekuracyjnych i ubezpieczeniowych, stworzyło nowatorskie oferty ubezpieczeniowe z mechanizmem “automatycznej wypłaty” – produkty z wyzwalaczem parametrycznym. W tradycyjnym ubezpieczeniu proces wypłaty odszkodowania trwa miesiącami: trzeba dowieść straty, oszacować szkody, przejść audyt. Wyzwalacz parametryczny (parametric trigger) usuwa ten ciężar. Wypłata następuje natychmiast, gdy spełniony zostanie konkretny, obiektywny parametr – w tym przypadku ogłoszenie pandemii przez WHO. Koronawirus został wyraźnie wymieniony jako zagrożenie objęte ubezpieczeniem. Inwestorzy otrzymali kupony o oprocentowaniu powyżej 11% w transzy o wyższym ryzyku – zyski miały być wypłacane tak długo, jak długo nie wystąpiła kwalifikująca się pandemia. Kiedy w kwietniu 2020 r. COVID-19 ostatecznie uruchomił obligacje, inwestorzy stracili swój kapitał, a 195,84 mln dolarów zostało wypłacone na finansowanie reagowania przeciwko COVID-19. Jednak przez poprzednie trzy lata produkt funkcjonował jako instrument reasekuracyjny na wypadek pandemii z parametrycznym wyzwalaczem, generujący zyski do momentu wystąpienia zgłoszonego zdarzenia.

Próba generalna

18 października 2019 r. – sześć tygodni przed pierwszymi publicznie potwierdzonymi przypadkami COVID-19 – Centrum Bezpieczeństwa Zdrowia im. Johnsa Hopkinsa, Światowe Forum Ekonomiczne oraz Fundacja Billa i Melindy Gatesów wspólnie zorganizowały Event 201, globalne symulacyjne ćwiczenie pandemiczne związane z zagrożeniem nowym koronawirusem. Na spotkaniu ćwiczony jest „scenariusz symulujący spotkania grupy interesariuszy zarządzających pandemią pod nazwą Rada ds. zagrożenia pandemicznego (Pandemic Emergency Board), która została w trybie pilnym zwołana przez Światowe Forum Ekonomiczne”. Ćwiczenia koncentrowały się na koordynacji działań rządowych, łańcuchach dostaw produktów farmaceutycznych, zarządzaniu mediami, strategiach cenzury mediów społecznościowych, uzyskania zgody społecznej i dostosowaniu międzynarodowego zarządzania. Wśród uczestników znaleźli się przedstawiciele globalnych instytucji finansowych, firm farmaceutycznych, organizacji medialnych i… agencji wywiadowczych. W spotkaniu bierze udział Pani Avril Haines amerykańska prawniczka, która w latach 2013 - 2015 pełniła funkcję zastępcy dyrektora CIA, w 2015-17 zasiadała w radzie Bezpieczeństwa Narodowego, a od 2021 roku pełniła funkcję Dyrektor Wywiadu Narodowego w gabinecie prezydenta Joe Bidena. Pani Haines wypowiadała się w kwestii radzenia sobie z dezinformacją: „Granica między dezinformacją a nieprawdziwymi informacjami nie zawsze jest łatwa do znalezienia. Nie powinniśmy próbować kontrolować komunikacji, ale raczej ‘zalewać’ tę strefę. Dostrzegam wartość ciągłego komunikowania się w tych kwestiach, aby radzić sobie z pewnego rodzaju próżnią, która może powstać – ważne jest aby mieć gotową odpowiedź na możliwe dezinformacje”. Przedstawiciel CDC zwraca uwagę, że: „Rządy muszą być skłonne do robienia rzeczy, które nie mieszczą się w ich perspektywie historycznej – będą musiały postępować jak w sytuacji stanu wojny”. Przewiduje się, że pojawi się w społeczeństwie „nieufność dotycząc systemu opieki zdrowotnej w ujęciu bardziej ogólnym, że nawet zanim Pandemia się zaczęła, ruch antyszczepionkowy był bardzo silny i rozprzestrzeniał się szczególnie poprzez media społecznościowe, więc aby utrzymać zaufanie do farmaceutyków rządy będą musiały zwiększyć wysiłki w zakresie egzekwowania przepisów dotyczących ‘fake newsów’”.

Czy to wszystko dowodzi istnienia spisku? Oczywiście, że nie. To tylko spekulacje. Ale kiedy pandemia koronawirusa jest symulowana na kilka tygodni przed pojawieniem się prawdziwej pandemii wywołanej przez koronawirusa, a infrastruktura instytucjonalna umożliwiająca czerpanie korzyści z właśnie tego rodzaju kryzysu została wcześniej zbudowana, przetestowana, obsadzona personelem i ubezpieczona, jeśli doda się do tego rozwój patentów oraz instrumentów kapitałowych zaprojektowanych z myślą o zyskach związanych z pandemią - sam zbieg okoliczności nie wystarcza, aby wyjaśnić te zbieżności.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

The Epstein Files Illuminate a 20-Year Architecture Behind Pandemics as a Business Model—With Bill Gates at the Center of the Network

Inside Project Molecule — How JPMorgan and the Gates Foundation Turned Biology into Investable Infrastructure

Wzgórze Świątynne w Jerozolimie jest jednym z najbardziej kontrowersyjnych i jednocześnie najbardziej świętych miejsc na świecie, a historia Wzgórza to jedna z najbardziej złożonych opowieści w historii ludzkości. To miejsce w Starym Mieście Jerozolimy łączy tradycje trzech religii Abrahamowych (judaizmu, chrześcijaństwa i islamu) i było areną podbojów, zniszczeń, odbudów oraz ciągłych konfliktów przez ponad 4000 lat.

Dla judaizmu Wzgórze Świątynne to najświętsze miejsce na Ziemi. To właśnie tutaj, na wzgórzu zwanym Moria, Abraham miał złożyć w ofierze swojego syna Izaaka. Tu król Salomon zbudował Pierwszą Świątynię (ok. 957 p.n.e.), w której przechowywano Arkę Przymierza - najświętszy artefakt Izraela, zawierający dwie kamienne tablice z Dziesięciorgiem Przykazań, które Mojżesz otrzymał od Boga na górze Synaj. Po zniszczeniu Pierwszej Świątyni przez Babilończyków (w 587 p.n.e.) odbudowano Drugą Świątynię (516 p.n.e.), rozbudowaną później przez Heroda Wielkiego, która była centrum kultu żydowskiego, aż do jej zniszczenia przez Rzymian. Dziś Żydzi maja dostęp do fragmentu zachodniego muru oporowego platformy Wzgórza Świątynnego - Ściany Płaczu.

Dla chrześcijaństwa Wzgórze Świątynne (a konkretnie dawna Druga Świątynia w Jerozolimie) ma głębokie znaczenie zarówno historyczne, jak i teologiczne - to przede wszystkim przestrzeń objawienia Jezusa Chrystusa oraz symbol przejścia od starego do nowego przymierza - zmianę sposobu, w jaki Bóg nawiązuje relację z ludźmi, od systemu opartego na prawie i ofiarach ze zwierząt (stare przymierze) do relacji opartej na łasce, wierze i ofierze Jezusa Chrystusa (nowe przymierze). Świątynia była centralnym punktem publicznej działalności Jezusa, zwłaszcza w ostatnich dniach Jego ziemskiego życia (tzw. „tydzień pasyjny”). Jezus regularnie nauczał tam tłumy, uzdrawiał, spierał się z faryzeuszami i saduceuszami. Zapowiedział też zburzenie świątyni: „Nie zostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był zwalony”, proroctwo, które spełniło się w 70 r. n.e., gdy Rzymianie pod wodzą Tytusa zrównali świątynię z ziemią. Dla chrześcijan jest to potwierdzenie autorytetu proroczego Jezusa i znak końca starego porządku: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo” – zmartwychwstanie dnia trzeciego symbolizuje „odbudowę” nowej świątyni - to Jezus stał się ostateczną ofiarą, arcykapłanem i nową świątynią.

Dla muzułmanów Wzgórze Świątynne jest trzecim najświętszym miejscem w islamie - po Wielkim Meczecie w Mekce i Meczecie Proroka w Medynie. Tu znajdują się dwie najważniejsze islamskie budowle: Kopuła na Skale i meczet Al-Aksa. Po zniszczeniu Drugiej Świątyni żydowskiej przez Rzymian w 70 r. n.e., teren ten pozostawał w ruinie przez wieki, przechodząc pod kontrolę różnych imperiów, w tym bizantyjskiego. Kluczowy zwrot nastąpił w VII wieku n.e., gdy muzułmanie podbili Jerozolimę, co doprowadziło do budowy meczetów i nadania temu miejscu statusu trzeciego najświętszego sanktuarium w islamie (po Mekce i Medynie). Dla muzułmanów Wzgórze to jedno z najbardziej mistycznych miejsc świętych. To właśnie tutaj, w cudownej Nocnej Podróży i Wniebowstąpieniu Mahometa około 621 roku, prorok został przeniesiony na skrzydlatym wierzchowcu z Mekki do Al-Aksa (najdalszego meczetu) by wstąpić w niebiańską podróż. Tam spotkał dawnych proroków, modlił się z nimi i otrzymał od Boga dar pięciu codziennych modlitw, które stały się filarem islamu. Ta skała, dziś osłonięta złotą Kopułą, jest nie tylko świadkiem tego boskiego spotkania, lecz także – według tradycji muzułmańskiej – miejscem, gdzie Abraham gotów był złożyć w ofierze swego syna Ismaila (Izaaka w tradycji żydowskiej). W ten sposób Wzgórze stało się pomostem między prorokami minionych wieków a wiecznością, symbolem ciągłości wiary i duchowej bliskości z Allahem, która przyciąga serca wiernych po dziś dzień.

Trzecia Świątynia to koncepcja hipotetycznej odbudowy świątyni żydowskiej na Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie, następczyni Pierwszej i Drugiej Świątyni. Idea Trzeciej Świątyni ma głębokie korzenie w tradycji żydowskiej i chrześcijańskiej, gdzie jest postrzegana jako symbol duchowego odrodzenia, ale jednocześnie budzi ogromne kontrowersje polityczne i religijne na Bliskim Wschodzie. W ortodoksyjnym judaizmie Trzecia Świątynia jest kluczowym elementem mesjańskich proroctw, opisywana jako miejsce, gdzie ponownie zamieszka Boska Obecność, i zostaną wznowione rytuały ofiarne. Według niektórych interpretacji, jej odbudowa jest warunkiem koniecznym do pełnego odkupienia świata i przyjścia Mesjasza.

Mimo, że obecnie Naczelny Rabin Izraela zabrania Żydom wstępu na Wzgórze Świątynne z powodu „nieczystości rytualnej” - przy wejściach na Wzgórze stoją tablice ostrzegające: „Wstęp Żydom zabroniony według halachy (żydowskie prawo religijne)” - to organizacje takie jak Temple Institute (Instytut Świątyni) aktywnie przygotowują się do odbudowy świątyni - odtwarzają naczynia liturgiczne, szkolą kapłanów i hodują czerwone jałówki, potrzebne do rytuałów oczyszczenia przed wejściem na teren świątyni. Aktywiści twierdzą, że jak tylko uda się znaleźć i złożyć w ofierze odpowiednią czerwoną jałówkę, większość Żydów (w tym kapłani) zostanie oczyszczona i zakaz halachiczny przestanie obowiązywać - będzie można wejść na Wzgórze, oczyścić teren i zbudować świątynię.

Żydzi (szczególnie ortodoksyjni i nacjonaliści) dążą do odbudowy Trzeciej Świątyni jako symbolu duchowego odrodzenia, powrotu Mesjasza i wznowienia rytuałów biblijnych. Wspierają ich ewangelicy, którzy widzą w tym etap eschatologiczny (proroctwa eschatologiczne to biblijne zapowiedzi końca obecnego porządku świata, sądu Bożego, zwycięstwa dobra nad złem i ostatecznego triumfu Boga), gdzie dojdzie do “ohydy spustoszenia” (z powodu bluźnierstwa Antychrysta), co zapoczątkuje Wielki Ucisk i powrót Jezusa Chrystusa. Według tej wizji koniec czasów rozegra się w następujący sposób: najpierw nastąpi tajemne porwanie Kościoła (pre-tribulation rapture) – chrześcijanie zostaną nagle zabrani do nieba, zanim rozpocznie się okres wielkiego ucisku. Następnie dojdzie do odbudowy Trzeciej Świątyni w Jerozolimie i zostaną wznowione ofiary i rytuały starotestamentowe (co wielu widzi jako tymczasowy powrót do starego przymierza. Potem w świątyni pojawi się Antychryst (syn zatracenia, bestia), który zawrze z Izraelem 7-letnie przymierze, przynosząc pozorny pokój, ale w połowie tego okresu Antychryst zerwie przymierze, ogłosi się Bogiem, wymagając powszechnego kultu (ohydne spustoszenie), które zapoczątkuje Wielki Ucisk, najcięższy czas w dziejach ludzkości. Pozostałe 3,5 roku wypełniają się dramatycznymi prześladowaniami, znakami na niebie i ziemi oraz plagami opisanymi w Księdze Objawienia. Kulminacją jest widzialny powrót Jezusa Chrystusa w chwale – pokona on Antychrysta i jego armie, wrzuci ich do jeziora ognia, i ustanowi tysiącletnie królestwo pokoju i sprawiedliwości na ziemi.

Wielu ewangelików wspiera ideę powstania Trzeciej Świątyni, bo traktują to jako spełnienie Bożych proroctw – nawet jeśli prowadzi to do negatywnych wydarzeń, te wydarzenia są częścią Bożego planu zbawienia. Ewangelikalni chrześcijanie (ok. 25% chrześcijan na świecie, głównie w USA) opierają swoją wiarę na Biblii interpretowanej dosłownie. Wierzą w błogosławieństwo dla tych, którzy błogosławią Izrael, widzą współczesny Izrael jako spełnienie proroctw o powrocie Żydów do ziemi obiecanej, aktywnie wspierają Izrael politycznie, finansowo i modlitewnie. Widzą Żydów jako “starszych braci” w wierze i wierzą, że ich wsparcie przyspiesza powrót Chrystusa. Według nich Trzecia Świątynia musi powstać, bo Biblia o niej mówi - nawet jeśli świątynia zostanie zbezczeszczona, jej odbudowa jest pozytywnym znakiem – oznacza, że koniec czasów jest blisko, proroctwa się spełniają, a Chrystus wkrótce wróci i pokona Antychrysta. Bluźnierstwo nie jest końcem, lecz etapem prowadzącym do triumfu Boga.

Jednak znaczna część ewangelików oraz wielu chrześcijan z innych tradycji, w tym katolicy, prawosławni i reformowani, stanowczo sprzeciwiają się jakiemukolwiek wsparciu dla odbudowy Trzeciej Świątyni – czy to finansowemu, modlitewnemu, czy politycznemu – i widzą w tym poważny problem teologiczny. Ich główny argument opiera się na prawdzie Nowego Przymierza: Jezus Chrystus jest ostateczną, doskonałą i jednorazową ofiarą za grzechy całego. Jego śmierć na krzyżu zakończyła erę ofiar ze zwierząt – one były tylko „cieniem” rzeczywistości, którą wypełnił On sam. Wznowienie systemu ofiar w fizycznej świątyni oznaczałoby więc de facto zaprzeczenie wystarczalności ofiary Chrystusa – jakby Jego krew nie wystarczyła, a stare rytuały nadal miały moc. Dla tych chrześcijan taka budowla staje się nie „świątynią Bożą” w sensie duchowym, lecz „świątynią Antychrysta” – miejscem, które według proroctw zostanie zbezczeszczone przez „człowieka grzechu”, co czyni wspieranie jej powstania moralnie problematycznym, a nawet „obrazą dla nieba”.

Katolicy szczególnie mocno podkreślają, że odbudowa świątyni i powrót do ofiar ze zwierząt byłaby herezją i bluźnierstwem, ponieważ sugerowałaby, że Eucharystia (prawdziwa, bezkrwawa ofiara Nowego Przymierza) nie jest wystarczająca. Dokumenty i teologowie katoliccy argumentują, że Kościół sam w sobie jest „duchową świątynią”, a Chrystus arcykapłanem, który złożył raz na zawsze doskonałą ofiarę. Wspieranie Trzeciej Świątyni byłoby więc nie tylko niepotrzebne, ale i sprzeczne z wiarą w triumf krzyża.

Wśród ewangelików są krytycy, którzy twierdzą, że entuzjazm części ich braci wobec „czerwonych jałówek” wynika z błędnej interpretacji doktryny religijnej zajmujący się rzeczami ostatecznymi, która stawia proroctwa Starego Testamentu ponad wypełnieniem w Chrystusie. Zamiast finansować lub kibicować budowie, powinni modlić się o nawrócenie Żydów, bo tylko wtedy dojdzie do prawdziwego duchowego odnowienia Izraela. Angażowanie się w projekt, który ma prowadzić do bluźnierstwa Antychrysta i powrotu do mroków starego przymierza, jest dla nich nie tylko bezużyteczne, ale wręcz szkodliwe – odwraca uwagę od ewangelii i wielkiej misji Kościoła.

Koncepcja Trzeciej Świątynia w polityce Izraela

W judaizmie ortodoksyjnym, odbudowa Świątyni jest postrzegana jako spełnienie proroctw biblijnych (np. z Księgi Ezechiela), ale większość rabinów uważa, że nie może ona nastąpić przed przyjściem Mesjasza, a wejście na Wzgórze Świątynne jest zabronione ze względów rytualnych. Ale grupy takie jak Instytut Świątynny (Temple Institute) aktywnie przygotowują się do budowy, tworząc plany architektoniczne, narzędzia rytualne i nawet hodując czerwone jałówki potrzebne do ceremonii oczyszczenia – wszystko to z finansowym wsparciem izraelskiego rządu i samorządów. Te organizacje postrzegają to jako krok ku suwerenności żydowskiej nad terenem, argumentując za równymi prawami do modlitwy dla wszystkich religii.

W izraelskim rządzie znajdują się politycy otwarcie popierający ideę Świątyni (pochodzących z takich partii takich jak Likud) jak na przykład Itamar Ben-Gvir (minister bezpieczeństwa narodowego) czy Bezalel Smotrich (minister finansów Izraela) są związani z ruchem Temple Mount, agitując za większą żydowską obecnością na Wzgórzu i budową Świątyni. Te grupy zyskały na sile po ataku Hamasu z 7 października 2023 r., organizując masowe wizyty Żydów na Wzgórzu, co Palestyńczycy postrzegają jako prowokację mającą na celu zmianę status quo i potencjalne zniszczenie Al-Aksy.

Premier Benjamin Netanjahu wielokrotnie podkreślał utrzymanie status quo - brak zmian w dostępie czy budowie na Wzgórzu Świątynnym, by uniknąć eskalacji konfliktu z muzułmanami i światem arabskim. Izrael nie ma oficjalnych planów budowy Świątyni, a wszelkie próby (np. przez ekstremistów) są blokowane przez służby bezpieczeństwa. Rząd współpracuje z jordańskim Waqfem, który zarządza terenem, ale w praktyce policja izraelska eskortuje żydowskich odwiedzających, co prowadzi do napięć. W 2026 r. nie ma nowych deklaracji o budowie, ale rząd nadal finansuje edukację i wydarzenia promujące ideę Świątyni w szkołach i instytucjach. W 2024 r. Ministerstwo Dziedzictwa (pod kierownictwem Amichai Eliyahu z partii Otzma Yehudit) przeznaczyło ponad pół milion USD na edukacyjne wycieczki dla Żydów i turystów na Wzgórze Świątynne. Celem jest wzmocnienie żydowskiego dziedzictwa na tym terenie i edukacja w zakresie historii Świątyni, z naciskiem na “dokładną wersję historyczną” wolną od “alternatywnych faktów”. Od 2023 r. wzrosła liczba żydowskich wizyt na Wzgórzu (ponad 50 tys. rocznie), z modlitwami tolerowanymi mimo oficjalnego zakazu. W izraelskich publicznych szkołach religijnych od lat stosuje się program nauczania, który podkreśla “tęsknotę za Trzecią Świątynią” jako element celów narodowych. Rząd płaci Temple Institute za organizację wykładów w tych szkołach.

Koncepcja budowy Trzeciej Świątyni jest więc narzędziem w polityce wewnętrznej, mobilizującym bazę religijnych nacjonalistów, którzy stanowią kluczową część koalicji rządzącej. Z drugiej strony, jest źródłem konfliktów - muzułmanie obawiają się, że to preludium do aneksji lub zniszczenia ich świętych miejsc, co mogłoby wywołać wojnę regionalną. Koncepcja budowy ma poparcie w rządzie USA - nominowany na sekretarza wojny Pete Hegseth popiera ideę jako “cud” biblijny, łącząc ją z polityką proizraelską.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

We wrześniu 2021 grupa ponad 30 profesorów i naukowców z uniwersytetów amerykańskich (w tym z Yale, Harvarda, UCLA i Brown), złożyła pozew w Sądzie Okręgowym USA dla Północnego Okręgu Teksasu przeciwko FDA, domagając się przyspieszonego dostępu do dokumentacji, na podstawie której zatwierdzono szczepionkę przeciwko COVID-19 firmy Pfizer. Było to konsekwencją ich wcześniejszych działań, kiedy to ta sama grupa naukowców zwróciła się do Agencji ds. Żywności i Leków (FDA), w trybie dostępu do informacji jawnych, z wnioskiem o udostępnienie danych, na podstawie których zatwierdzono szczepionkę. Wnioski składane na podstawie ustawy o wolności informacji (FOIA) rzadko są rozpatrywane szybko, ale odpowiedź federalnej agencji wykroczyła poza typowe biurokratyczne opóźnienia – FDA odpowiedziało, że z racji olbrzymiej liczby dokumentów, agencja będzie potrzebowała 55 lat na ujawnienie wszystkich dokumentów. Początkowo prawnicy Departamentu Sprawiedliwości reprezentujący FDA utrzymywali, że ponieważ oddział, który zajmuje się przeglądem materiałów udostępnianych w trybie FOIA ma tylko 10 pracowników i obecnie przetwarza około 400 innych wniosków, to przy ogromnej ilości materiałów związanych ze szczepionkami Pfizera - około 329,000 stron - FDA proponuje udostępnianie 500 stron miesięcznie, proces, który zakończy się w 2076 roku. W trakcje procesu okazało się jednak, że dokumentów jest znacznie więcej – 451 000 – co wydłuży czas ujawnienia wszystkich o 20 lat – FDA ujawni ostatnie dokumenty za 75 lat, w 2096 roku. Agencja ds. Żywności i Leków udzieliła autoryzacji szczepionce przeciwko COVID-19 dla firmy Pfizer na podstawie tych samych dokumentów w 108 dni.

Naukowcy stworzyli organizację non-profit „Specjaliści ds. zdrowia publicznego i medycyny na rzecz przejrzystości” (Public Health and Medical Professionals for Transparency – PHMPT) do której dołączyli pracownicy służby zdrowia, lekarze i dziennikarze, wyłącznie w celu pozyskiwania i rozpowszechniania danych, na podstawie których FDA wydaje zezwolenia na stosowanie szczepionek przeciwko COVID-19. Organizacja nie zajmowała żadnego stanowiska w sprawie tych danych, poza przekonaniem, że powinny one być publicznie dostępne, aby niezależni eksperci mogli przeprowadzić własną ocenę i analizę. Wszelkie otrzymane dane są opublikowane na ich stronie internetowej https://phmpt.org/. We wrześniu 2021 r. PHMPT złożył pozew, a organizacje w sądzie reprezentował Aaron Siri z kancelaria Siri & Glimstad LLP, który jest również głównym prawnikiem organizacji ICAN (Informed Consent Action Network), działające na rzecz świadomej zgody.

W styczniu 2022 r. sędzia Mark Pittman z Teksasu uznał, że wniosek FOIA ma najwyższe znaczenie dla interesu publicznego i odrzucił plan FDA jako nieracjonalny, gdyż wniosek dotyczył kluczowych kwestii interesu publicznego, co uzasadnia priorytetowe traktowanie i przyspieszenie procedur. Sędzia podkreślił, że wnioskowane dane dotyczą szczepionki, która została podana setkom milionów ludzi na świecie w ramach największej kampanii szczepień w historii, a publiczny dostęp do surowych danych rejestracyjnych (klinicznych, bezpieczeństwa, produkcji) jest niezbędny do oceny decyzji FDA o autoryzacji i późniejszej pełnej aprobacie: „przedawnione informacje mają niewielką wartość, opóźnienie o dekady czyni dane bezużytecznymi dla bieżącej debaty naukowej, medycznej i publicznej”. Zamiast 500 stron na miesiąc, sędzia nakazał FDA ujawniać minimum 55 000 stron co 30 dni (z pierwszą dużą partią >12 000 stron do końca stycznia 2022). Ostatnie dokumenty zostały ujawnione w czerwcu 2025, łącznie z plikiem Emergency Use Authorization dla szczepionki Pfizer-BioNTech (dla osób ≥16 lat), którego ujawnienia FDA próbowało odroczyć.

Co pokazały te dokumenty? Jednym z ujawnionych dokumentów był raport bezpieczeństwa po autoryzacji (post-marketing surveillance report) przygotowany przez firmę Pfizer (dział Worldwide Safety) i przekazany do FDA w ramach procesu Biologics License Application (BLA) dla szczepionki Comirnaty (BNT162b2), zatytułowany „5.3.6 Analiza zbiorcza zgłoszeń dotyczących zdarzeń niepożądanych po dopuszczeniu do obrotu”.

Raport analizuje okres od 1 grudnia 2020 r. (dzień po uzyskaniu EUA – Emergency Use Authorization w USA) do 28 lutego 2021 r. (pierwsze 3 miesiące masowego stosowania szczepionki na świecie), notując spontaniczne zgłoszenia działań niepożądanych (adverse event reports – AER) z całego świata, w tym zgłoszenia z systemów VAERS (USA), Yellow Card (UK), od lekarzy, pacjentów, programów marketingowych Pfizer, badań nieinterwencyjnych itp. Pfizer podaje w raporcie, że w ciągu kilku tygodni od podania szczepionki firma zmuszona była zwiększyć zatrudnienie o 600 pełnoetatowych pracowników, tylko po to, aby sprostać rosnącej liczbie zgłaszanych zdarzeń niepożądanych. Do 28 lutego 2021 Pfizer wysłał do odbiorców nieco ponad 126 mln dawek szczepionek, co skutkowało przyjęciem 42 086 zgłoszeń obejmujących 158 893 zdarzenia niepożądane – w tym 1223 zgony.

Raport ujawnia istnienia licznych braków w wiedzy co do skuteczności i bezpieczeństwa szczepionki. Pfizer grupuje te braki w tabeli 6 (Brakujące informacje - “missing information”), przyznając, że nie ma wiedzy na temat stosowania szczepionki u kobiet w ciąży i podczas laktacji, u dzieci poniżej 12 roku życia oraz skuteczności szczepionki. Jako „istotne potwierdzone ryzyko” firma podaje możliwość wystąpienia anafilaksji (nagłej, ciężkiej reakcji alergicznej lub niealergicznej, która może być przyczyną zgonu), zaś jako istotne potencjalne ryzyka wymienia możliwość nasilenia choroby w związku ze szczepieniem (VAED), tym rozszerzonej choroby układu oddechowego związane ze szczepieniem (VAERD), zaburzenia autoimmunologiczne (Zespół Guillain-Barrégo), zaburzenia sercowo-naczyniowe (np. myocarditis), zaburzenia neurologiczne (np. Bell’s palsy) czy zaburzenia krzepnięcia krwi.

Prof. Grzegorz Gielerak (kierownik Kliniki Kardiologii i Rehabilitacji Kardiologicznej Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie, dyrektor WIM w latach 2018–2022) powiedział we wrześniu 2021 roku o szczepionce Pfizer/BioNTech (Comirnaty): „Mamy do czynienia z najlepiej przebadaną szczepionką w historii ludzkości.” Inni polscy eksperci (np. prof. Robert Flisiak, prof. Krzysztof Simon czy Andrzej Horban) w 2021 r. wielokrotnie podkreślali bezpieczeństwo i skuteczność szczepionek Pfizer twierdząc, że są „jedne z najbezpieczniejszych interwencji medycznych”. Dr Paweł Grzesiowski przekonywał, że „poza kilkoma osobami z anafilaksją, brak doniesień o poważnych efektach ubocznych, a to najlepszy dowód na bezpieczne szczepienia”. W wywiadzie dla Radia Łódź kierownik Kliniki Chorób Zakaźnych i Hepatologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, prof. Anna Piekarska powiedziała: „Ta szczepionka to być może będzie jedna z najbezpieczniejszych, jakie zaoferowano w historii medycyny”. Prof. Pyrć pisał, że „skuteczność [szczepionki] przekracza jego oczekiwania” oraz, że „to kłamstwo, że szczepionki przeciw Covid-19 nie są zalecane u kobiet w ciąży”. Prof. dr hab. Agnieszka Szuster-Ciesielska „obalała mity” wychwalając bezpieczeństwo szczepień, brak wpływu na płodność, twierdziła, że to „jedne z najlepiej monitorowanych interwencji medycznych w historii”.

Obecnie Pani Szuster-Ciesielska jest członkiem Rady Ekspertów przy Rzeczniku Praw Pacjenta ds. zwalczania dezinformacji medycznej.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

https://fingfx.thomsonreuters.com/gfx/legaldocs/klvykdlryvg/vaccine%20foia%20complaint.pdf

https://phmpt.org/

Aaron Siri: Injecting Freedom

FDA Doubles Down: Asks Federal Judge to Grant it Until at Least the Year 2096 to Fully Release Pfizer’s COVID-19 Vaccine Data

A prior post explained that the FDA has asked a federal judge to make the public wait until the year 2076 to disclose all of the data and information it relied upon to license Pfizer’s COVID-19 vaccine. Literally, a 55-year delay. My firm, on behalf of PHMPT, asked that this information be disclosed in 108 days – the same amount of time it took for t…

Read more

4 years ago · 478 likes · 157 comments · Aaron Siri

https://zdrowie.pap.pl/szczepienia/efekt-nocebo-niezaszczepieni-tez-raportowali-skutki-uboczne

https://www.medonet.pl/porozmawiajmyoszczepionce/szczepionka-na-covid-19,szczepienia-na-covid-19--bezpieczenstwo-szczepionki---wazne-fakty,artykul,37274950.html

https://www.mp.pl/pacjent/szczepienia/aktualnosci/302527,prof-pyrc-to-klamstwo-ze-szczepionki-przeciw-covid-19-nie-sa-zalecane-u-kobiet-w-ciazy

Aaron Siri, prawnik specjalizujący się w prawach obywatelskich i świadomej zgodzie, opublikował list od dr. Stanleya Plotkina – powszechnie uznawanego za „chrzestnego szczepionek”. Dokument ten został wysłany do adwokata osiem lat po głośnym zeznaniu z 2018 roku, które ujawniło m.in. rażące luki w systemie bezpieczeństwa szczepionek dla dzieci, wykorzystywanie w nich tkanek pochodzących z aborcji oraz przeprowadzanie eksperymentów medycznych na mieszkańcach Konga.

W swoim liście Plotkin stwierdził: „Decyzja o nieszczepieniu naraża na ryzyko choroby zarówno samo dziecko, jak i osoby z jego otoczenia. W ten sposób rozprzestrzeniają się patogeny, co niekiedy prowadzi do wybuchu pandemii. U schyłku życia będę miał na koncie uratowanie milionów dzieci przed chorobami, a nawet śmiercią. Pan natomiast, panie Siri, będzie odpowiedzialny za zgony i cierpienie nieszczepionych pacjentów. To będzie Pana haniebne dziedzictwo – efekt nieodpowiedzialnej kampanii antyszczepionkowej”.

Odpowiedź Aarona Siri była znacznie obszerniejsza i niezwykle precyzyjna:

„W swoim liście wyraża Pan niezadowolenie z naszej wymiany zdań na temat bezpieczeństwa szczepionek, do której doszło przed laty. Skarży się Pan, że była ona «długa», a Pan stawił się na nią «bez materiałów». Rzeczywistość, z którą najwyraźniej wciąż nie może się Pan pogodzić, jest taka, że Pana rozdrażnienie wynika z faktów: ta dyskusja obnażyła rażące braki w procedurach bezpieczeństwa preparatów dla dzieci oraz dowiodła, że cała dziedzina współczesnej wakcynologii opiera się na podstawach nienaukowych i niebezpiecznych.

Przypomnę Panu fakty: zdecydował się Pan wystąpić w roli eksperta, aby przekonać sąd do wydania nakazu podania zdrowemu dziecku – którego nigdy Pan nie widział – wszystkich rutynowych szczepień przewidzianych w harmonogramie CDC, mimo kategorycznego sprzeciwu jego matki.

Z tego powodu zakres zeznań musiał objąć cały kalendarz szczepień dziecięcych. Miał Pan kilka miesięcy na przygotowanie się do rozprawy – to wystarczająco dużo czasu, by zgromadzić dowody. Pytania, które Panu wówczas zadałem, były proste i bezpośrednie; dotyczyły elementarnych kwestii związanych z badaniami klinicznymi oraz monitorowaniem bezpieczeństwa produktów po ich dopuszczeniu do obrotu.

Celem zeznań eksperckich jest zrozumienie przesłanek, na których opiera się dana opinia. W Pana przypadku chodziło o wskazanie dowodów potwierdzających tezę, że wszystkie szczepionki z harmonogramu CDC – w którego tworzeniu brał Pan czynny udział – mogą być bezpiecznie wstrzykiwane zdrowym dzieciom. Właśnie to działo się podczas przesłuchania: przeprowadzaliśmy szczegółowy przegląd bezpieczeństwa całego systemu szczepień.

Jako czołowy światowy autorytet w tej dziedzinie był Pan i pozostaje osobą najbardziej kompetentną do obrony tych procedur. Podczas składania zeznań korzystał Pan z własnego podręcznika pt. «Szczepionki» i miał Pan pełną swobodę w argumentowaniu swoich racji. Co więcej, już po rozprawie, w drodze wezwania sądowego, dałem Panu drugą szansę na dostarczenie dokumentacji potwierdzającej bezpieczeństwo harmonogramu szczepień. Zamiast tego wystąpił Pan o unieważnienie tego wniosku i nie przedstawił ani jednego dokumentu. Wynika to bez wątpienia z faktu, że dokumenty potwierdzające bezpieczeństwo całego kalendarza szczepień po prostu nie istnieją.

Powinien Pan odczuwać wyrzuty sumienia, ale nie z powodu długości przesłuchania, lecz jego treści. Powinien Pan czuć skruchę za pełnienie funkcji głównego badacza w testach klinicznych szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B dla niemowląt, w których wzięło udział zaledwie 147 dzieci, a monitorowanie ich stanu zdrowia trwało tylko pięć dni. Powinien Pan mieć wyrzuty sumienia za zapewnianie rodziców, że szczepionki nie wywołują autyzmu, mimo przyznania pod przysięgą, że nie dysponuje Pan badaniami wykluczającymi taki związek w przypadku preparatu DTaP podawanego w 2., 4. i 6. miesiącu życia.

W protokole z zeznań znajduje się znacznie więcej takich przykładów. Być może jednak największym powodem do wstydu powinien być Pański fundament wakcynologii: założenie, że szczepionki są bezpieczne a priori, niezależnie od istnienia dowodów potwierdzających tę tezę. To założenie wyrządziło ogromne szkody niezliczonym rodzinom, które kontaktują się z moją kancelarią w sprawach powikłań poszczepiennych.

Jako lider nauki mógł Pan skorygować ten kurs. Zamiast tego wybrał Pan drogę cenzury: usuwanie informacji o szkodliwości preparatów, dążenie do tworzenia opracowań mających jedynie potwierdzić (a nie rzetelnie zbadać) ich bezpieczeństwo oraz dehumanizowanie każdego, kto kwestionuje Pana poglądy.

Po złożeniu zeznań rozpoczął Pan światową kampanię, w ramach której: nakłaniał Pan WHO do uznania osób sceptycznych wobec szczepień za «globalne zagrożenie»; domagał się Pan od FDA zmiany ulotek produktów (co nie nastąpiło, gdyż brakowało danych naukowych na poparcie Pana postulatów); żądał Pan od CDC usunięcia informacji o powikłaniach (m.in. o «uszkodzeniu mózgu» z ulotki MMR) oraz zorganizował Pan w Londynie zamknięte spotkanie ze swoimi uczniami, by przygotować publikacje potwierdzające z góry założone tezy. Wszystkie te działania miały na celu ukrycie szkód i zdyskredytowanie przeciwników Pana ortodoksji.

W odpowiedzi na tamte zeznania powołał Pan nawet bibliotekę cyfrową w Szpitalu Dziecięcym w Filadelfii, która miała legitymizować Pana poglądy. Jednak dla każdego, kto zada sobie trud analizy jej zawartości, biblioteka ta stanowi jedynie świadectwo niesamowitych luk w nauce o bezpieczeństwie szczepień.

Opublikował Pan także artykuł w czasopiśmie «Pediatrics» pt. «Jak przygotować się do zeznań ekspertów na temat bezpieczeństwa szczepień», który zamiast merytorycznych argumentów zawiera jedynie narzekania i ataki na osoby kwestionujące oficjalną narrację.

Wzywam Pana do uznania, że osoby poszkodowane, a niekiedy zabite przez szczepionki, również mają znaczenie. Ich życie, cierpienie i tragedie ich rodzin są istotne. Choć wierzy Pan, że Pana dziedzictwem będzie ratowanie dzieci przed chorobami zakaźnymi, obawiam się, że jest Pan w błędzie.

Pana nadmierne ambicje i lekceważenie szkód poszczepiennych przypominają błędy popełniane w przeszłości przy wprowadzaniu innych produktów medycznych. Historia, choć dostrzega pewne korzyści, pamięta przede wszystkim krzywdę osób zignorowanych. Kiedy sytuacja się odwróci – a tak się stanie – to Pan stanie się twarzą tych szkód. To będzie Pana prawdziwe dziedzictwo, chyba że zmieni Pan swoje postępowanie. Wciąż jest na to czas.

Jeśli zaś chodzi o moje dziedzictwo – proszę się nie niepokoić. Jestem przekonany, że nie będzie ono miało znaczenia w obliczu wieczności. Jednak skoro Pan o tym wspomniał: nie widzę nic złego w dążeniu do zapobiegania szkodom i pomaganiu tym, którzy ich doświadczyli.

Doświadczenia rodzin, z którymi mam kontakt, a także badania porównujące dzieci szczepione i nieszczepione wykazują, że te drugie zazwyczaj nie cierpią na dolegliwości przewlekłe, które nękają grupę zaszczepioną. Z drugiej strony codziennie stykamy się z tragediami spowodowanymi przez produkty, które Pan tak bezkrytycznie forsuje.

Przejdźmy do sedna Pana skargi: mimo że jest Pan czołowym specjalistą i miał Pan miesiące na przygotowanie się do obrony bezpieczeństwa szczepień zdrowego dziecka wbrew woli matki, twierdzi Pan, że nie był Pan gotowy. Proponuję zatem «powtórkę» na Pana warunkach:

1. Jestem gotowy na rozmowę w każdej chwili; może Pan poświęcić na przygotowania tyle czasu, ile uzna za stosowne.

2. Możemy rozmawiać sam na sam lub może Pan zaprosić dr. Paula Offita, dr. Waltera Orensteina i/lub dr. Petera Hoteza.

3. Aby umożliwić ponowne omówienie kluczowych kwestii, przeznaczymy po godzinie na każdy z tematów: konflikty interesów, badania kliniczne, porównanie grup zaszczepionych i nieszczepionych, bezpieczeństwo po wprowadzeniu na rynek, immunitet prawny z 1986 r., składniki (adiuwanty, linie płodowe) oraz skuteczność i badania CHAT.

4. Format dyskusji pozostawiam do Pana wyboru – mogą to być ponowne zeznania lub naprzemienne 10-minutowe bloki wypowiedzi.

Sądzę jednak, że nie przyjmie Pan tego wyzwania. Wiem, że fundamentalne twierdzenia współczesnej wakcynologii są nie do obrony. Jedynym sposobem na ocalenie dzieci (i Pana reputacji) jest zmiana kursu. W tym kontekście przypomnę Pana własne słowa z artykułu z lipca 2024 roku, w którym ostatecznie przyznał Pan, że:

• „Powszechna niechęć do szczepień obserwowana podczas pandemii Covid-19 sugeruje, że społeczeństwo nie akceptuje już modelu bezpieczeństwa opartego na wykrywaniu i kwantyfikowaniu związanych z tym ryzyk po dopuszczeniu szczepionki do użytku”.

• „Aby w pełni scharakteryzować profil bezpieczeństwa nowej szczepionki, konieczne są badania po dopuszczeniu do obrotu, ponieważ badania kliniczne przed wydaniem zezwolenia na dopuszczenie do obrotu mają ograniczoną wielkość próby, czas trwania obserwacji i heterogeniczność populacji”.

• „Krytyczne znaczenie ma zbadanie zdarzeń niepożądanych po szczepieniu (AEFI), które nie zostały wykryte w badaniach klinicznych, aby ustalić, czy są one związane przyczynowo lub przypadkowo ze szczepieniem”.

• „W przypadku gdy są one spowodowane przez szczepionki..., należy ustalić ryzyko związane ze szczepieniem oraz mechanizm biologiczny. Wiedza naukowa stanowi podstawę do opracowania bezpieczniejszych szczepionek, jeśli to możliwe, oraz do określenia przeciwwskazań do szczepień i odszkodowań, które powinny być oferowane w przypadku AEFI”.

• „Obecnie w Stanach Zjednoczonych, gdy Komitet Doradczy ds. Praktyk Szczepień (ACIP) zaleca wprowadzenie nowej rutynowej szczepionki, jedyne automatyczne przydziały środków ustawowych, które następują po tym zaleceniu, dotyczą zakupu szczepionek przez program Vaccines for Children (VFC) oraz program Vaccine Injury Compensation Program (VICP). Chociaż ACIP uznaje tę potrzebę, obecnie nie ma środków przeznaczonych na badania bezpieczeństwa po dopuszczeniu do obrotu, poza rocznymi środkami, które muszą być co roku zatwierdzane przez Kongres”.

• „Postępy w nauce dotyczącej bezpieczeństwa szczepionek są, co zrozumiałe, powolne — często zależą od opóźnionych lub niewystarczających dowodów epidemiologicznych, które nie pozwalają na wyciągnięcie wniosków dotyczących przyczynowości, oraz od niepełnego zrozumienia mechanizmów biologicznych — co ma negatywny wpływ na akceptację szczepionek”.

• „W 234 przeglądach różnych szczepionek i skutków zdrowotnych przeprowadzonych w latach 1991–2012, IOM nie znalazł wystarczających dowodów, aby potwierdzić lub zaprzeczyć związkowi przyczynowemu w 179 (76%) badanych przypadkach, co wskazuje na potrzebę bardziej rygorystycznych badań naukowych”.

• „Zidentyfikowanie mechanizmów biologicznych działań niepożądanych – jak i u kogo występują – ma kluczowe znaczenie dla opracowania bezpieczniejszych szczepionek, zapobiegania działaniom niepożądanym poprzez rozszerzenie przeciwwskazań oraz sprawiedliwego wynagradzania osób szczepionych za rzeczywiste działania niepożądane”.

• „Budżet przeznaczony na monitorowanie bezpieczeństwa szczepionek w CDC (które odpowiada za większość działań federalnych w Stanach Zjednoczonych) pozostaje na niezmiennym poziomie... około 20 milionów dolarów rocznie”, co, jak Pan pisze, jest „niewystarczającym poziomem finansowania”.

To Pana słowa, nie moje. Luki, które Pan w końcu dostrzega, są ujęte niezwykle łagodnie, a ich istnienie zauważył Pan tylko dzięki naciskom ruchu, który nazywa Pan „antyszczepionkowym”. Moja oferta współpracy nad rzetelnymi badaniami i ochroną praw obywatelskich jest nadal aktualna. Pisze Pan do mnie z wyrzutem, bo moja książka uderza w Pana dziedzictwo – ale to nie moje słowa, lecz Pana własne czyny stanowią dla niego zagrożenie.

Może Pan jeszcze chronić swoje imię, Pańskie zdanie wiele znaczy, publikując artykuł wzywający do następujących działań:

1. Środowisko medyczne i establishment muszą skupić się na przekonywaniu ludzi do szczepień w oparciu o ich zalety. Żadne szczepionki nie powinny być obowiązkowe. Prawo do świadomej zgody nie powinno być nigdy naruszane poprzez przymus. Nieprzestrzeganie tego prawa powoduje nieufność wobec środowiska medycznego i szczepionek.

2. Żadna szczepionka nie powinna być dopuszczona do obrotu bez badań klinicznych, które: są prawdziwie zaślepione i randomizowane; obejmują ocenę bezpieczeństwa przez co najmniej 5 lat w przypadku niemowląt, 4 lata w przypadku małych dzieci i 3 lata w przypadku wszystkich pozostałych osób; mają odpowiednią moc, aby faktycznie ocenić, czy korzyści przewyższają ryzyko, w tym ryzyko śmierci; oraz obejmują grupę kontrolną, która otrzymuje placebo lub inną szczepionkę o tym samym wskazaniu, która została dopuszczona do obrotu na podstawie powyższych wymagań.

3. Badania obserwacyjne i systemy nadzoru po dopuszczeniu do obrotu powinny koncentrować się na grupach, które nie są szczepione (nie otrzymały żadnych szczepionek), aby ocenić rzeczywisty wpływ szczepień. Według najnowszych danych CDC, w Stanach Zjednoczonych żyje około 650 000 nieszczepionych dzieci w wieku od 2 do 17 lat.

4. Należy znieść immunitet farmaceutów w zakresie odpowiedzialności za szkody spowodowane szczepionkami, aby normalne siły rynkowe miały wpływ na tę branżę i przyczyniały się do poprawy bezpieczeństwa.

Jeśli nie zmieni Pan postępowania, zostanie Pan zapamiętany jako twórca systemu, który zawiódł miliony dzieci. To będzie Pana „haniebne dziedzictwo”. Proszę o informację do przyszłego tygodnia, czy jest Pan gotów podjąć jakiekolwiek działania w tym kierunku.

Pomijając nasze głębokie różnice zdań, przykro mi słyszeć o Pana słabnącym zdrowiu. Mam nadzieję, że nadchodzący czas spędzi Pan w spokoju, w otoczeniu najbliższych.”

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

https://vaccinesamen.com/wp-content/uploads/2026/02/Letter-from-Stanley-Plotkin.pdf

https://vaccinesamen.com/wp-content/uploads/2026/02/Siri-Response-Letter-to-Plotkin.pdf

Czy funkcja szefa Głównego Inspektoratu Sanitarnego jest społeczna? Czy też rząd skąpi na wypłatach? Bo wygląda na to, że Pan Paweł Grzesiowski, Główny Inspektor Sanitarny, dorabia prowadząc konsultacje medyczne – tak przynajmniej wynika ze strony Centrum Medycyny Zapobiegawczej i Rehabilitacji.

Dr n. med. Paweł Grzesiowski – specjalista pediatra, wakcynolog i ekspert w dziedzinie immunologii klinicznej, profilaktyki oraz terapii zakażeń – oferuje profesjonalne konsultacje medyczne w Centrum Medycyny Zapobiegawczej i Rehabilitacji w Warszawie.

Zakres konsultacji obejmuje indywidualne kalendarze szczepień dla dzieci i dorosłych, wznawianie i uzupełnianie szczepień po przerwie, szczepienia obowiązkowe i zalecane – kwalifikacja i doradztwo, planowanie szczepień przed urodzeniem dziecka, szczepienia dla pacjentów z chorobami przewlekłymi oraz kwalifikację do szczepienia przeciw gruźlicy.

Na stronie możemy przeczytać, że naprawdę warto z tych konsultacji skorzystać, bo dr Grzesiowski jest wykładowcą akademickim i popularyzatorem wiedzy medycznej, ekspertem w dziedzinie profilaktyki zakażeń i szczepień, laureatem nagrody „Wielkiego Edukatora”, ma ponad 35 lat doświadczenia klinicznego, stosuje indywidualne podejście do pacjenta i potrafi precyzyjnie dostosować terapię na podstawie analizy historii medycznej.

Przez skromność zapewne, Pan Paweł nie wspomina o posadzie Głównego Inspektora Sanitarnego, który w ostatnich latach, szczególnie od 2024/2025, podjął szereg konkretnych działań mających na celu zwiększenie poziomu wyszczepialności w Polsce – zarówno w zakresie szczepień obowiązkowych (dzieci), jak i zalecanych (dorośli, grypa, HPV, COVID-19 itp.). Za jego kadencji GIS rozpoczął kontrolę prawie 7,5 miliona kart szczepień dzieci i młodzieży (obejmującą ok. 10 000 punktów szczepień w całym kraju). Grzesiowski zaproponował zmiany w systemie kar za nieszczepienie dzieci: zamianę wysokich grzywien na szybsze i łatwiejsze w egzekucji mandaty. Dr Paweł Grzesiowski podkreślał, że to pozwoli na lepsze oszacowanie (i poprawę) rzeczywistych wskaźników szczepień.

Z pewnością tez poprawi wyniki finansowe Centrum Medycyny Zapobiegawczej i Rehabilitacji (CMZiR), w której konsultacje prowadzi Pan Grzesiowski (i której de fato jest jednym z założycieli), bo szczepienia stanowią znacząca część usług oferowanych przez Punkt Szczepień Ochronnych i Poradnia Medycyny Podróży, działająca w ramach CMZiR w Warszawie, jako jednostka Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej działająca przy Fundacji Instytut Profilaktyki Zakażeń (jest to kontynuacja działalności Przychodni Szczepień Ochronnych i Centrum Medycyny Podróży, która w latach 2010-2014 mieściła się w siedzibie Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Warszawie przy ul. Żelaznej 79).

Na stronie spis.ngo.pl fundacja twierdzi, że jest organizacją pozarządową o charakterze “non-profit”, która została powołana w celu popularyzowania idei nowoczesnej diagnostyki, profilaktyki i racjonalnej terapii chorób zakaźnych i zakażeń, w tym związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych; wspierania nowatorskich rozwiązań oraz działalności naukowo-badawczej w zakresie epidemiologii, diagnostyki, profilaktyki i terapii chorób zakaźnych i zakażeń; stymulowania rozwoju i upowszechniania szczepień ochronnych oraz innych nowoczesnych technologii w zakresie epidemiologii, diagnostyki, profilaktyki i racjonalnej terapii chorób zakaźnych i zakażeń współpracy z innymi organizacjami i instytucjami o podobnym profilu i zbieżnych celach. Jednak fundacja Instytut Profilaktyki Zakażeń jest zarejestrowana w KRS zarówno w Rejestrze Przedsiębiorców, jak i w Rejestrze Stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej – oznacza to, że Fundacja prowadzi działalność gospodarczą (czyli zarobkową w rozumieniu prawa). Jak wynika z aktualnego rejestru KRS pan Grzesiowski jest nadal członkiem zarządu fundacji, prezesem jest Pan Mateusz Grzesiowski.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

https://cmzir.pl/historia

https://cmzir.pl/konsultacje

https://cmzir.pl/cennik

https://cmzir.pl/dane-rejestrowe/

https://spis.ngo.pl/217963-fundacja-instytut-profilaktyki-zakazen

https://www.gov.pl/web/gis/pawel-grzesiowski

https://wyszukiwarka-krs.ms.gov.pl/dane-szczegolowe-podmiotu;numerKRS=qPU0dGbLFmifSHP6H6xe%2Bw%3D%3D;typ=P

Lekarskie sądy „kapturowe” nadal prowadzą zmasowany atak na medyków, którzy w czasie pandemii Covid-19 odważyli się krytykować patologiczne mechanizmy podejmowania decyzji, które nie miały nic wspólnego z medycyną opartą na dowodach naukowych i przeczyły podstawowej zasadzie etycznej lekarzy primum non nocere.

Głośnym przykładem takiego „polskiego polowania na czarownice” była sprawa dr Zbigniewa Martyki. Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej w Krakowie wniósł o ukaranie dr n. med. Zbigniewa Martyki obwiniając go o to, że: „publicznie propagował postawy antyzdrowotne poprzez publikację własnych poglądów i wypowiedzi niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną”. 19 grudnia 2022 r odbyła się tajna rozprawa, podczas której zapadł wyrok pozbawiający Dr Martykę prawa do wykonywania zawodu przez jeden rok. Dr Martyka opublikował w całości uzasadnienie wyroku – lektura tego dokumentu przeraża, ale też pomaga zrozumieć „logikę” śmietanki eksperckiej lekarzy i naukowców, dla których wprowadzenia zakazu chodzenia do lasów i parków oraz nakazu noszenia masek na powietrzu w czasie pandemii to rzetelna, uzasadniona, „aktualnie obowiązująca nauka”, choć nie oparta na dowodach. Sąd ubolewał, iż wypowiedzi Dr Martyki „były i nadal są szeroko komentowane i cytowane zachęcając do postaw antyzdrowotnych pomimo ewidentnej sprzeczności z podstawową, aktualną wiedzą medyczną”. Co prawda trudno powiedzieć, o jaką wiedzę sądowi chodzi – dr Martyka złożył wnioski dowodowe w postaci 700 badań naukowych (w tym tych najwyższej jakości, czyli randomizowanych oraz metaanalizy), które potwierdzają prawdziwość każdego z jego słów. Jednak skład orzekający nie ustosunkował się do tego ani jednym zdaniem, nie przywołał ani jednego materiału dowodowego, wyłączył nawet z rozprawy opinię przygotowaną przez „biegłego” Grzesiowskiego, aktualnego szefa GIS.

Innym głośnym przykładem był „proces” dr Sienkiewicz prowadzony przez tych samych wyznawców “nałóki” bawiących się w sędziów. Jednym z większych skandali tej kapturowej rozprawy było fakt, że ani biegli ani skład orzekający NSL nie odnieśli się nawet jednym zdaniem do przedstawionych przez dr Sienkiewicz 567 stron publikacji naukowych, które wcześniej NSL nakazał w trybie ekspresowym przetłumaczyć przez tłumacza przysięgłego za kwotę 40 000 zł. W tym samym czasie NSL przyjmował publikacje naukowe w języku angielskim od wyznaczonych przez siebie biegłych.

Teraz przyszedł czas na Katarzynę Ratkowską, lekarkę, która miała odwagę ostrzegać pacjentów o istnieniu niebezpieczeństwa poważnych powikłań po tzw. szczepionkach przeciw COVID-19, które wtedy wchodziły do użytku oraz leczyć pacjentów amantadyną, lekiem przeciwwirusowym, stosowany od 30 lat w leczeniu m.in. grypy, który ma również właściwości cenne dla układu nerwowego i jest stosowana w leczeniu choroby Parkinsona. Pani Ratkowska jest lekarzem psychiatrą i stosowała amantadynę w ramach swojej specjalizacji, w tzw. polekowych zespołach parkinsonowskich, miała więc doświadczenie w jej stosowaniu. Sąd lekarski chce pozbawić doktor Katarzynę Ratkowską prawa do wykonywania zawodu lekarza na dwa lata. Podobnie jak w przypadku dr Sienkiewicz, sąd odmówił przyjęcia jako materiał dowodowy badań publikowanych w czasopismach naukowych nakazując Pani Ratkowskiej dokonanie tłumaczenia przysięgłego tych dokumentów. Nie ma to żadnego procesowego uzasadnienia poza chęcią dokuczenia lekarce. W procedurze sądowej należy odróżnić dokumenty w znaczeniu ścisłym (np. zaświadczenia lekarskie, akty stanu cywilnego, decyzje administracyjne) od materiałów dowodowych o charakterze naukowym (artykuł w „The Lancet”, „Nature”). Publikacja naukowa nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 KPC czy odpowiednich przepisów KPK, wymagającym uwierzytelnienia przez tłumacz. Jest to źródło wiedzy specjalistycznej. W przypadku lekarzy – którymi są członkowie izby – język angielski jest standardem w nauce i medycynie (EBM – Evidence Based Medicine). Skład orzekający (lekarze!) posiada kompetencje do zrozumienia tekstu specjalistycznego w stopniu wyższym niż tłumacz przysięgły (filolog), który nie posiada wykształcenia medycznego i może błędnie przetłumaczyć specjalistyczne terminy medyczne. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 2 § 2 KPK w zw. z art. 112 ustawy), sąd ma obowiązek dążyć do ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Odrzucenie kluczowego dowodu z badania naukowego tylko z powodu braku pieczęci tłumacza przysięgłego (przy jednoczesnym przedłożeniu tłumaczenia zwykłego lub posiadanej znajomości języka przez skład orzekajacy) może zostać uznane za naruszenie prawa do obrony oraz obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Sąd, jeśli zależałoby mu na dojściu do prawdy, może na podstawie art. 193 § 1 KPK powołać biegłego lekarza danej specjalizacji, który w ramach swojej opinii dokona merytorycznej analizy zagranicznego piśmiennictwa.

Ale nie o prawdę w tym procesie chodzi. I nie chodzi tu o naukę, lecz o dyscyplinowanie i o uciszanie niepokornych lekarzy, którzy burzyli „konsensus naukowy”. Jak ujawnił w tweecie dr Basiukiewicz, kolejny z listy niepokornych lekarzy, który był oskarżony o postępowanie niezgodnie z etyką lekarską (rozumiane jako głoszenie niepoprawnych politycznie poglądów na temat pandemii koronawirusa), przewodniczący Naczelnego Sądu Lekarskiego Jacek Miarka wysłał 18 marca 2022 roku „instrukcję” do wszystkich sądów lekarskich jawnie sugerującą stosowanie jednolitej linii orzecznictwa dla spraw dotyczących wypowiedzi lekarzy „antyszczepionkowców”. W piśmie przewodniczący NIL zaleca zapoznanie się z opinią sporządzoną na potrzeby Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej oraz Naczelnego Sadu Lekarskiego przez „zespól znakomitych prawników, a dotyczącą granic prawa lekarzy i lekarzy dentystów do korzystania z wolności słowa. Opinia ta została sporządzoną po to, żeby można było ją wykorzystywać w postepowaniach przeciwko lekarzom „wygłaszającym publicznie wielce szkodliwe dla środowiska lekarskiego i społeczeństwa, nieoparte na żadnych faktach poglądy antyszczepionkowe.” Jej celem jest opracowanie jednolitej linii orzeczniczej dla wszystkich sądów lekarskich. Portal patrzymy.pl napisał: „Wyraźnie zaznaczoną intencją w piśmie Przewodniczącego NSL, jest uciszenie każdego lekarza, który według tej opinii przekracza granice wolności słowa. Nie ma to nic wspólnego z niezawisłością i niezależnością sędziowską, nie ma to nic wspólnego z jednolitą linią orzeczniczą, to jest po prostu presja na składy orzekające i to rozesłana „hurtowo” do wszystkich sądów. Co więcej przy takiej „instrukcji” w zasadzie nie ma potrzeby dochodzić do prawdy materialnej i ustalenia stanu faktycznego, wszystko da się załatwić opinią „wybitnych prawników” i tym wszystkim jest oczywiście wyrok skazujący dla ‘lekarzy antyszczepionkowców’.”

Ostatecznie dr Basiukiewicz został uniewinniony w całości przez Sąd Lekarski przy Okręgowej Izbie Lekarskiej w Warszawie z „zarzutów prezentowania w ostatnich 2 latach poglądów niezgodnych z zasadami Etyki Lekarza”.

Jak będzie w przypadku Pani Ratkowskiej? Trudno powiedzieć – jej „niepokorność” była dubeltowa, bo nie tylko nie bała się mówić prawdę, ale brała udział w interwencji poselskiej Grzegorza Brauna w Narodowym Instytucie Zdrowia Publicznego PZH, która pokazała, że urzędnicy, z pełniącym obowiązki dyrektora na czele, wykazali się szokującym brakiem wiedzy. Po tej wizycie powstał dokument, zatytułowany “Interwencja w NIZP-PZH” (z maja 2023 r.) przygotowany przez zespół polskich lekarzy i badaczy, skierowany do Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny. Dokument (https://naukabezcenzury.pl/wp-content/uploads/2023/05/interwencja-w-NIZP-PZH.pdf), który jest aneksem do wspomnianej interwencji poselskiej Grzegorza Brauna z września 2022 r., argumentuje, że szczepionki (określane jako eksperymentalne preparaty genetyczne) są niebezpieczne, powodują masowe zgony i ciężkie powikłania zdrowotne, i powinny być natychmiast wycofane. Opiera się na danych z oficjalnych źródeł, takich jak raporty Pfizer, FDA, EMA, VAERS, EudraVigilance, EuroMomo, ONS (UK) oraz badania niezależne.

Autorzy oskarżają instytucje zdrowotne o ignorowanie dowodów na szkodliwość szczepionek, mimo ich warunkowego dopuszczenia w UE i USA. Twierdzą, że preparaty te spowodowały setki tysięcy zgonów na świecie (potencjalnie zaniżone 100-krotnie z powodu niepełnego raportowania), wzrost ogólnej śmiertelności w krajach o wysokim wyszczepieniu (np. 5162% wzrost w Australii w 2022 r. vs. 2020) oraz że ponad 90% zgonów z COVID-19 dotyczy osób zaszczepionych. Podkreślają istnienie bezpieczniejszych alternatyw, takich jak iwermektyna, amantadyna, hydroksychlorochina i witamina D. Dokument wymienia liczne powikłania, w tym udary, zawały serca, zatorowość płucną, zapalenia autoimmunologiczne serca i mózgu, choroby neurologiczne, nowotwory, uszkodzenia układu odpornościowego, niepłodność, poronienia i martwe urodzenia. Dokument cytuje badania producenta szczepionek, w tym raport firmy Pfizer z lutego 2021 r. (ujawniony na mocy nakazu sądowego), dotyczący zgłoszeń o zdarzeniach niepożądanych po dopuszczeniu do obrotu, z którego wynika, że w ciągu kilku tygodni od podania szczepionki, Pfizer musiał zwiększyć zatrudnienie o 600 pełnoetatowych pracowników, aby sprostać rosnącej liczbie zgłaszanych zdarzeń niepożądanych. W ciągu 2 miesięcy firma oddała do dystrybucji nieco ponad 126 mln dawek, co skutkowało ponad 42 tysiącami zgłoszeń o zdarzeniach niepożądanych – w tym 1223 zgonami – to są dane za okres od grudnia 2020 do 28 lutego 2021! Skuteczne i bezpieczne.

Jak te represje ze strony lekarzy wobec innych lekarzy pogodzić z Kodeksem Etyki Lekarskiej? Lekarz przyrzeka w nim uroczyście „służyć życiu i zdrowiu ludzkiemu, według najlepszej wiedzy przeciwdziałać cierpieniu i zapobiegać chorobom, a chorym nieść pomoc bez żadnych różnic, takich jak: rasa, religia, narodowość, poglądy polityczne, stan majątkowy i inne, mając na celu wyłącznie ich dobro i okazując im należny szacunek, nie nadużywać ich zaufania i dochować tajemnicy lekarskiej nawet po śmierci chorego, strzec godności stanu lekarskiego i niczym jej nie splamić, a do kolegów lekarzy odnosić się z należną im życzliwością, nie podważając zaufania do nich, jednak postępując bezstronnie i mając na względzie dobro chorych, stale poszerzać swą wiedzę lekarską i podawać do wiadomości świata lekarskiego wszystko to, co uda mi się wynaleźć i udoskonalić.

Pani Katarzyno – trzymamy kciuki.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródła:

https://nil.org.pl/izba/naczelny-sad-lekarski/wokandy-naczelnego-sadu-lekarskiego/9163-na-dzien-5-marca-2026-r

https://psnlin.pl/news,naczelny-sad-lekarski-pozbawia-dr-dorote-sienkiewicz-prezesa-psnlin-prawa-wykonywania-zawodu,240.html

https://dorzeczy.pl/opinie/853838/dr-ratkowska-nekana-ostrzegala-przed-szczepionkami-na-covid-19.html

https://naukabezcenzury.pl/wp-content/uploads/2023/05/interwencja-w-NIZP-PZH.pdf

https://nil.org.pl/izba/naczelny-sad-lekarski/sklad-w-ix-kadencji

https://nil.org.pl/uploaded_images/1723037323_kel-2305.pdf

Senat i Sejm RP przyjęły ustawę, która ma włączyć Polskę do unijnego programu SAFE. Instytut Ordo Iuris apeluje do prezydenta Nawrockiego o zawetowanie ustawy (https://wetodlasafe.pl/), argumentując, że SAFE wymusza na Polsce pożyczkę, o zmiennym oprocentowaniu i w obcej walucie, na kwotę niemal 44 miliardów euro, którą nasze dzieci i wnuki będą spłacać aż do 2071 r., a pieniądze z SAFE już dzisiaj są droższe niż kredyt zaciągany przez rząd w postaci obligacji. SAFE oddaje decydujący głos w kreowaniu polskiej strategii obronnej i zbrojeniowej urzędnikom UE. To od ich decyzji uzależnione będzie co, od kogo i za ile zakupi Polska w ramach programu wielkich zbrojeń. Polski budżet zbrojeniowy przestanie być polskim instrumentem rozwoju i dyplomacji. Szczególnie niebezpieczny cel SAFE ukryty jest w niesławnym „mechanizmie warunkowości”, który pozwoli eurokratom wpływać na polskie wybory. Już za kilka miesięcy możemy usłyszeć, że jeżeli wybory w 2027 roku wygra opozycja, to „niepraworządność” ukarana zostanie zawieszeniem wypłaty środków przeznaczanych na rozwój polskiej obronności.

SAFE nie jest jedynie funduszem celowym, lecz hybrydowym instrumentem prawno-finansowym, wykraczającym poza ramy prostej współpracy międzyrządowej. Poprzez mechanizm warunkowości (finansowanie w zamian za dostosowanie struktur obronnych), SAFE dokonuje faktycznej harmonizacji polityki bezpieczeństwa, która dotychczas pozostawała w sferze wyłącznych kompetencji państw członkowskich. Ustanawia on ośrodek decyzyjny na poziomie Komisji Europejskiej w zakresie priorytetyzacji wydatków obronnych i standardów operacyjnych, co może prowadzić do powstania „unijnego nadzoru” nad logistyką i strukturą sił zbrojnych.

Prof. Ryszard Piotrowski, konstytucjonalista, twierdzi, że przyjęcie ustawy w sprawie SAFE jest sprzeczne z konstytucją. Art. 90 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że Rzeczpospolita może - na podstawie umowy międzynarodowej - przekazać organizacji międzynarodowej lub organowi międzynarodowemu kompetencje organów władzy państwowej, ale tylko „w niektórych sprawach”. Trybunał Konstytucyjny w wyroku K 32/09 wyraźnie zakreślił granice integracji - państwo nie może przekazać kompetencji w stopniu, który czyniłby z RP organizm niezdolny do samodzielnego stanowienia o losach obywateli. TK wskazał siły zbrojne i ochronę granic jako elementy tożsamości konstytucyjnej. Każda próba „uwspólnotowienia” dowodzenia lub strategicznego decydowania o armii bez wyraźnej zmiany Konstytucji stoi w sprzeczności z tym wyrokiem, to są obszary nieprzekazywalne. Bezpieczeństwo zewnętrzne i dowodzenie siłami zbrojnymi stanowią istotę suwerenności. Jeśli SAFE nakłada na Polskę obowiązek podporządkowania decyzji o zakupach zbrojeniowych lub dyslokacji wojsk wytycznym Komisji Europejskiej, to dochodzi do przekazania kompetencji organów wykonawczych (Rządu i Prezydenta). Ze względu na materię (obronność), akceptacja SAFE w formie wiążącej wymagałaby procedury z art. 90 ust. 2 (większość 2/3 w Sejmie i Senacie) lub referendum (art. 90 ust. 3), a nie zwykłej ratyfikacji. Polska może uczestniczyć w integracji, ale tylko takiej, która mieści się w granicach przekazanych kompetencji.

Prawo unijne (Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) opiera się na zasadzie przyznania, zgodnie z którą Unia Europejska nie posiada kompetencji własnych. Wszystkie uprawnienia, jakimi dysponuje, zostały jej „pożyczone” przez państwa członkowskie w drodze Traktatów. Jeśli dany obszar (np. organizacja sił zbrojnych, prawo rodzinne, ustrój sądownictwa) nie został wyraźnie przekazany UE w Traktatach, pozostaje on w wyłącznej gestii państwa. Unia nie może sama przyznać sobie nowych uprawnień. Każde nowe pole działania wymaga zmiany Traktatów (wymagającej jednomyślności i ratyfikacji krajowych). Co prawda UE posiada kompetencje w ramach WPBiO (Wspólna Polityka Bezpieczeństwa i Obrony), ale mają one charakter koordynacyjny, a nie nadrzędny. Art. 346 ust. 1 lit. b TFUE, „klauzula bezpieczeństwa”, gwarantuje, że każde państwo członkowskie może podejmować środki, jakie uważa za niezbędne dla ochrony podstawowych interesów swojego bezpieczeństwa, dotyczących produkcji lub handlu bronią. SAFE, wymusza rezygnację z autonomii w tym zakresie, co narusza art. 346 TFUE, który stanowi barierę dla ingerencji KE w rynek zbrojeniowy państw członkowskich.

Rozporządzenie, które ustanawia instrument na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa Europy (SAFE - Security Action for Europe), powinno być wdrażane zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie ogólnego systemu warunkowości, służącego ochronie budżetu Unii (tzw. mechanizm warunkowości, który w debacie publicznej funkcjonuje jako mechanizm „pieniądze za praworządność”.). To rozporządzenie pozwala Komisji Europejskiej na ocenę, czy naruszenia zasad państwa prawnego w państwie członkowskim wpływają na prawidłowe wykonanie budżetu UE. Jeśli tak, KE może zaproponować środki ochronne (np. zawieszenie płatności, pożyczek czy zobowiązań), które zatwierdza Rada Europejska (RE) kwalifikowaną większością głosów. Oznacza to, że wypłata pożyczek SAFE może być uzależniona od przestrzegania zasad praworządności – jeśli KE uzna naruszenia, może wstrzymać środki, co pośrednio wpływa na finansowanie zakupów wojskowych. A na to – jak twierdzi prof. Piotrowski - nie pozwala konstytucja, ona nie pozwala przekazać kompetencji w odniesieniu do sił zbrojnych.

Powiązanie SAFE z mechanizmem warunkowości pozwala Komisji Europejskiej na wstrzymanie wypłaty środków w przypadku naruszeń praworządności wpływających na zarządzanie budżetem UE. Krytycy SAFE argumentują, że warunkowość przekazuje KE de facto kompetencje w sprawach obronności. To de facto kontrola Brukseli nad polskimi siłami zbrojnymi (poprzez finansowanie ich wyposażenia), co narusza art. 26 ust. 2 Konstytucji RP (cywilna i demokratyczna kontrola nad armią) oraz art. 4 (władza zwierzchnia Narodu sprawowana przez przedstawicieli). Wstrzymanie środków (przy jednoczesnym obowiązku spłaty) może prowadzić do pośredniego wpływu na wybory: preferencja dla partii zgodnych z “wartościami KE”, co podważa równość wyborów i demokrację. Art. 26 ust. 2 stanowi: “Siły Zbrojne zachowują neutralność w sprawach politycznych oraz podlegają cywilnej i demokratycznej kontroli”. Kontrola ta jest sprawowana przez polskie władze (Prezydenta jako Zwierzchnika Sił Zbrojnych – art. 134 Konstytucji, Sejm, Senat, rząd). Art. 4 potwierdza: “Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu. Naród sprawuje władzę przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio”. Prof. Piotrowski: „Naród sprawuje władzę przez swoich przedstawicieli, a nie przez przedstawicieli Komisji Europejskiej. Jeżeli Komisja Europejska ma taką władzę, że może nam pieniędzy nie dać, ale spłacać kredyt musimy, to może oznaczać, że poprzez uzależnienie finansowania od tego, czy wyborcy poprą kandydatów reprezentujących wartości komisji, czy nie, ci kandydaci, którzy reprezentują wartości komisji będą preferowani, a to narusza zasadę równości wyborów. Jeśli Komisja będzie mogła ingerować w wybory, to wtedy nie będą to wybory demokratyczne i nie będzie demokratycznej władzy”.

Dodatkowo - szybkie wdrażanie SAFE z pominięciem debaty parlamentarnej narusza zasadę państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Postępowanie ustawodawcze powinno być prowadzone zgodnie z zasadą rzetelności i sprawności. A tak nie było – ponownie prof. Piotrowski: „w uzasadnieniu projektu ustawy powiedziano, że to musi tak być zrobione, żeby wszystko było gotowe na marzec, bez odpowiedniego uzasadnienia, co jest niedopuszczalne, bo to może pozbawić sejm możliwości do stanowienia prawa. Owszem, Trybunał Konstytucyjny mówi, że pośpiech jest dopuszczalny, ale tylko o tyle, o ile nie ogranicza praw opozycji, i o ile nie ogranicza posłom możliwości udziału w stanowieniu prawa - tutaj to ograniczenie było bardzo znaczne. Jeżeli podejmujemy zobowiązanie działające na przyszłe pokolenia, to to powinno być na zasadzie ponadpartyjnej zgody, a nie na zasadzie arbitralizmu - mówi o tym rozporządzenie o warunkowości - że jeżeli władza jest arbitralna, to pieniędzy nie damy. Z tego punktu widzenia i tak pieniędzy nie dostaniemy, bo to jest sprzeczne z rozporządzeniem o warunkowości”. Paradoksalnie więc, działanie rządu, sprzeczne z krajowymi procedurami konstytucyjnymi, może zostać uznane za naruszenie praworządności w rozumieniu unijnym. Rozporządzenie o warunkowości uzależnia wypłaty od przestrzegania praworządności. Jednym z jej filarów jest pewność prawa oraz zakaz arbitralności władzy wykonawczej. Jeśli rząd przepycha ustawę kolanem (bez debaty, w pośpiechu, ignorując głos opozycji), to działa w sposób arbitralny. Skoro działanie rządu jest arbitralne, to narusza ono praworządność. A skoro narusza praworządność, Komisja Europejska (zgodnie z własnym rozporządzeniem) ma obowiązek zablokować środki. Paragraf 22: UE wymaga przestrzegania praworządności (braku arbitralności), by wypłacić środki. Polski rząd, chcąc przypodobać się UE i zdobyć te środki, wprowadza nowe prawo w sposób arbitralny (szybko, bez zgody ponadpartyjnej, łamiąc standardy rzetelnej legislacji). Skoro proces legislacyjny był arbitralny, to jest on sprzeczny z zasadami praworządności. Zatem – według litery unijnego prawa – UE i tak powinna zablokować te fundusze, ponieważ zostały „wywalczone” metodami niedemokratycznymi.

Podsumowując – przyjęcie SAFE narusza Konstytucję. SAFE ingeruje w „rdzeń suwerenności” (obronność), co zgodnie z wyrokiem TK K 32/09 wymaga nadzwyczajnej procedury legitymizacyjnej. Mechanizm warunkowości w SAFE jest próbą obejścia art. 346 TFUE oraz art. 90 Konstytucji RP. Uzależnienie finansowania armii od wytycznych organu ponadnarodowego (KE) stanowi de facto przekazanie kompetencji wykonawczych, co bez trybu art. 90 ust. 2 jest nielegalne. Rząd RP powinien dążyć do wprowadzenia do SAFE klauzuli opt-out w zakresie warunkowości politycznej lub domagać się procedowania instrumentu jako umowy międzynarodowej ratyfikowanej za zgodą Sejmu w trybie kwalifikowanym.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Departament Stanu USA zapowiedział uruchomienie portalu internetowy o nazwie freedom.gov. Ma on pozwalać osobom z Europy (i innych krajów) na dostęp do treści, które ich rządy blokują lub usuwają (tzw. mowa nienawiści i inne materiały uznane za niedozwolone na podstawie unijnego lub lokalnego prawa jak Digital Services Act, brytyjskiego Online Safety Act czy niemieckich przepisów).

Domena http://freedom.gov została zarejestrowana 12 stycznia 2026 w federalnym rejestrze get.gov. Dzięki VPN ruch użytkownika mógłby wyglądać, jakby pochodził z USA (co pozwala obejść blokady geograficzne i lokalne cenzury). Portal ma być narzędziem do walki z cenzurą – według Waszyngtonu to ochrona wolności słowa, która w USA jest chroniona konstytucyjnie znacznie szerzej niż w Europie. Projekt koordynuje podsekretarz stanu ds. dyplomacji publicznej Sarah Rogers, w zespole jest też Edward Coristine (były członek DOGE – Department of Government Efficiency Elona Muska).

Plany uruchomienia portalu freedom.gov są jednak krytykowane przez środowiska lewicowe jako przejaw hipokryzji, a jako dowód podaje się fakt „ścigania ludzi za krytykowanie ICE” - amerykańskiej Służby Imigracyjnej i Celnej (U.S. Immigration and Customs Enforcement), federalnej agencji egzekwowania prawa podlegającej Departamentowi Bezpieczeństwa Krajowego Stanów Zjednoczonych.

The New York Times w artykule z 13 lutego 2026 alarmuje, że Departament Bezpieczeństwa Krajowego (DHS) zażądał, aby serwisy społecznościowe ujawniały konta osób krytykujących ICE. DHS wysłał setki wezwań administracyjnych do takich platform jak Google, Meta (Facebook + Instagram), Reddit i Discord, z żądaniem ujawnienia danych (imiona, nazwiska, adresy e-mail, numery telefonów i inne informacje identyfikujące właścicieli kont anonimowych, które krytykują działania ICE, lub śledzą i ujawniają lokalizacje agentów ICE.

Jednak DHS twierdzi, że w tej całej akcji nie chodzi o „tłumienie wolności słowa”, lecz o reakcję na wojnę hybrydową prowadzoną przeciwko federalnym funkcjonariuszom, w której media społecznościowe stały się narzędziem koordynacji ataków na agentów ICE. Sekretarz Noem mówi wprost: „Każda osoba, która waży się podnieść rękę na funkcjonariusza albo „doxxować” naszych oficerów – będzie ścigana z całą surowością prawa (doxxing to publiczne ujawnianie prywatnych lub identyfikujących informacji o osobie lub organizacji bez jej zgody, zwykle z intencją zastraszenia, upokorzenia, nękania, zemsty lub wywołania realnego zagrożenia).

Uzasadnienie wezwań do ujawniania danych „krytyków ICE” jest oficjalnie przedstawiane jako kwestia bezpieczeństwa życia funkcjonariuszy federalnych. Departament Bezpieczeństwa Krajowego i ICE nie traktują tych wezwań jako „polowania na krytyków”, lecz jako niezbędne narzędzie do ochrony oficerów przed realną, dramatycznie rosnącą falą przemocy, gróźb i doxxingu.

Według oficjalnych statystyk DHS od 21 stycznia 2025 do 7 stycznia 2026 nastąpił drastyczny wzrost gróźb wobec oficerów ICE (1 347% wzrost liczby fizycznych napaści na oficerów ICE, 3 200% wzrost ataków z użyciem samochodów na funkcjonariuszy, 8 000% wzrost gróźb śmierci kierowanych pod adresem oficerów i ich rodzin). Te liczby podała sama sekretarz DHS Kristi Noem w oficjalnych komunikatach z 8 i 26 stycznia 2026. DHS wprost mówi: „To nie jest przypadek – to efekt retoryki ‘sanctuary cities’, mediów i aktywistów, którzy demonizują naszych funkcjonariuszy”.

DHS twierdzi, że lewicowi aktywiści ukrywający się na anonimowymi kontami wykorzystują media społecznościowe do konfrontacji lub blokowania operacji deportacyjnych, i publikują dokładne lokalizacje agentów ICE w terenie. Takie działania bezpośrednio przekładają się na realne ataki, począwszy od rzucania kamieniami, przez napaści z bronią, po groźby pod adresem rodzin oficerów. Dlatego wezwania dotyczą nie wszystkich krytyków, lecz konkretnie tych kont, które śledzą ruchy agentów, publikują ich zdjęcia czy lokalizacje, lub koordynują akcje, które zdaniem DHS stwarzają bezpośrednie zagrożenie.

W pismach procesowych prawnicy DHS piszą wprost: „Informacje te są potrzebne, aby zbadać zagrożenia wobec naszych oficerów, przeszkody w ich działaniu oraz utrzymać bezpieczeństwo funkcjonariuszy w terenie”. Podkreślają też, że DHS posiada szerokie uprawnienia do wydawania wezwań administracyjnych bez zgody sądu. To narzędzie używane od lat w sprawach celnych, imigracyjnych i bezpieczeństwa narodowego – teraz skalowane do obecnej sytuacji.

Po wygranej Trumpa w 2024 ruszyła największa od dekad operacja deportacyjna, w której bierze udział tysiące agentów, zwłaszcza w takich miastach jak Minneapolis, Nowy Jork, Chicago. ICE skupia się oficjalnie na deportowaniu „morderców, gwałcicieli, członków gangów i terrorystów”. Doszło jednak do kilku głośnych incydentów - m.in. strzelaniny w Minneapolis w styczniu 2026, w których zginęły osoby cywilne. DHS twierdzi, że agenci ICE działali w samoobronie, lewicowi aktywiści mówią o nadużyciu siły, w prawach trwają śledztwa cywilnoprawne i stanowe, a stan Minnesota wystąpił z pozwem przeciwko DHS. Te wydarzenia wywołały masowe protesty lewicowych aktywistów i przeciwników deportacji nielegalnych imigrantów, które - według DHS - przerodziły się w skoordynowane ataki skierowane przeciwko agentom ICE.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Rowan Atkinson w swoim wystąpieniu z 16 października 2012 roku (na przyjęciu kampanii Reform Section 5) ostrzegał przed „nową nietolerancją” - zastępowaniem jednej formy cenzury inną, tworzeniem „efektu mrożącego” (chilling effect) i kryminalizacją subiektywnie „obraźliwych” zachowań czy słów. 1 lutego 2014 roku Wielka Brytania, po długiej kampanii pod nazwą Reform Section 5, zmieniła sekcję 5 ustawy o Porządku Publicznym z 1986 roku. Sekcja ta brzmiała tak: „Osoba popełnia wykroczenie, jeżeli: (a) używa groźnych, obraźliwych lub znieważających słów lub zachowań (threatening, abusive or insulting), albo zachowuje się w sposób zakłócający porządek, (b) lub wystawia jakikolwiek napis, znak lub inną widoczną reprezentację, która jest groźna, obraźliwa lub znieważająca, w zasięgu słuchu lub wzroku osoby, która może w wyniku tego poczuć się zastraszona, zaniepokojona lub zraniona (harassment, alarm or distress)”. Było to wykroczenie ścigane z urzędu, karane grzywną do 1000 funtów, a Policja mogła aresztować osobę popełniającą wykroczenie bez nakazu. Problemem było słowo „insulting” (znieważający/obraźliwy) - bardzo szerokie i subiektywne w interpretacji. W kampanii wzięło udział wiele osób publicznych, w tym aktor Rowan Atkinson, który wystąpił z przemówieniem podczas przyjęcia parlamentarnego, zorganizowanego specjalnie z okazji uruchomienia i promocji kampanii Reform Section 5. Było jedno z kluczowych wydarzeń kampanii - po tym wystąpieniu sprawa nabrała dużego rozgłosu medialnego, a w efekcie kampanii w 2013 r. słowo „insulting” faktycznie usunięto z ustawy (zmiana weszła w życie 1 lutego 2014), co okrzyknięte zostało jako sukces dla wolności słowa.

Jednak Christian Institute, jeden z organizatorów kampanii, regularnie re-postuje to przemówienie z komentarzem: „Jak mało się zmieniło w ciągu 14 lat”. I faktycznie - mimo sukcesu kampanii (usunięcie słowa „insulting” w 2014), nowe przepisy stworzyły podobne mechanizmy.

Od 31 października 2024 obowiązują w Anglii tzw. narodowe strefy bezpiecznego dostępu (safe access zones w ramach Section 9 Public Order Act z 2023 roku) obejmujące teren 150 metrów wokół każdej kliniki aborcyjnej w Anglii i Walii (Szkocja i Irlandia Północna mają własne, podobne przepisy). Zakazane jest zachowanie, które może „wpływać”, „zastraszać” lub wyrażać „dezaprobatę” wobec aborcji. Prawo nie wymienia wprost modlitwy, ale policja i sądy interpretują nawet cichą, niemą modlitwę (prowadzoną w myśli) jako potencjalny „wpływ”. Najgłośniejsze przypadki to Adam Smith-Connor (weteran armii brytyjskiej, fizjoterapeuta), zatrzymany i sądzony za to, że stał 50 m od kliniki w Bournemouth i przez 3 minuty modlił się w milczeniu za swojego syna, zabitego w procesie aborcji, czy Isabel Vaughan-Spruce (katoliczka, wolontariuszka), wielokrotnie aresztowana, w 2025 roku postawiono jej zarzuty karne za stanie i cichą modlitwę w Birmingham. Proces zaplanowany na październik 2026. Sprawę międzynarodowo nagłośnił w lutym 2025 wiceprezydent USA JD Vance podczas przemówienia w Monachium nazywając to wprost orwellowską myślozbrodnią. Amerykański Departament Stanu w sierpniu 2025 nazwał to rażącym naruszeniem wolności słowa i religii. Organizacje takie jak ADF International i Christian Institute bronią tych osób w sądach.

W Wielkiej Brytanii można zostać aresztowanym i skazanym za posty w mediach społecznościowych na podstawie Ustawy o komunikacji z 2003 r. (art. 127) oraz Ustawy o złośliwych przekazach z 1988 r., które nakładają kary za tworzenie lub podawanie wiadomości „rażąco obraźliwych”, „nieprzyzwoitych, obscenicznych lub groźnych”. Komik Graham Linehan (twórca serialu „Father Ted”) został aresztowany na lotnisku Heathrow w 2025 r. za tweety krytykujące aktywistów transpłciowych. W 2025 policja prowadziła masowe aresztowania za wpisy dotyczące imigracji - często za retweety, memy lub komentarze uznane za „podżegające do nienawiści” lub „fałszywe informacje”. Online Safety Act 2023 (wdrożony fazami w 2025) nakłada na platformy obowiązek usuwania „szkodliwych” treści, definiując nowe przestępstwa: fałszywe przekazy (ang. false communications offence – art. 179), przestępstwo, które polega na wysyłaniu wiadomości zawierających informacje, o których nadawca wie, że są fałszywe, z zamiarem spowodowania szkody psychicznej lub fizycznej u prawdopodobnego odbiorcy (np. kogoś, kto może przeczytać post lub go udostępnić). Drugą nową kategorią przestępstw są „przekazy zawierające groźbę” (ang. threatening communications offence – art. 181), polegające na wysyłaniu wiadomości zawierającej groźbę śmierci, poważnego uszczerbku na zdrowiu, gwałtu, napaści seksualnej lub poważnej straty finansowej. Elon Musk: „prawdziwy faszyzm to aresztowanie tysięcy ludzi za posty w mediach społecznościowych”.

Warto pamiętać wystąpienia Atkinsona:

„Punktem wyjścia dla mnie przy rozważaniu każdej kwestii dotyczącej wolności słowa jest moje głębokie przekonanie, że drugą najcenniejszą rzeczą w życiu jest prawo do swobodnego wyrażania siebie. Pierwszą najcenniejszą rzeczą w życiu jest, moim zdaniem, jedzenie, a trzecią – dach nad głową. Ale stałe miejsce na pozycji numer 2 ma dla mnie wolność wypowiedzi – tuż poniżej potrzeby podtrzymywania życia samego w sobie.

Dzieje się tak dlatego, że przez całe moje życie zawodowe korzystałem w tym kraju z wolności słowa i w pełni oczekuję, że będę mógł to robić nadal. Osobiście uważam, że jest wysoce nieprawdopodobne, abym został kiedykolwiek aresztowany za cokolwiek, co regulują przepisy ograniczające wolność wypowiedzi – z uwagi na niewątpliwie uprzywilejowaną pozycję, jaką daje wysoki profil publiczny. Dlatego moje obawy dotyczą mniej mnie samego, a bardziej tych, którzy są bardziej narażeni ze względu na niższy profil: na przykład mężczyzny aresztowanego w Oksfordzie za nazwanie policyjnego konia „gejem”; nastolatka aresztowanego za nazwanie Kościoła Scjentologicznego „sektą”; czy właściciela kawiarni aresztowanego za wyświetlanie fragmentów Biblii na ekranie telewizora.

Kiedy usłyszałem o niektórych z tych bardziej absurdalnych wykroczeń i zarzutów, przypomniałem sobie, że byłem już w takiej sytuacji – w kontekście fikcyjnym. Swego czasu robiłem program Not the Nine O’Clock News, gdzie nakręciliśmy skecz, w którym Griff Rhys-Jones grał posterunkowego Savage’a – jawnie rasistowskiego policjanta, którego ja, jako jego dowódca, strofuję za aresztowanie czarnego mężczyzny na podstawie całego szeregu absurdalnych, zmyślonych i niedorzecznych zarzutów. Zarzuty, jakie posterunkowy Savage postawił panu Winstonowi Kodogo z 55 Mercer Road, brzmiały następująco: „spacerowanie po pęknięciach w chodniku”, „chodzenie w krzykliwej koszuli w terenie zabudowanym w godzinach wieczornych”, i - jeden z moich ulubionych - „spacerowanie wszędzie dookoła”. Został również aresztowany za: „oddawanie moczu w publicznej toalecie” oraz „patrzenie na mnie w dziwny sposób”.

Czy ktoś by pomyślał, że będziemy mieli do czynienia z prawem, które naśladuje fikcję z taką dokładnością? Czytałem gdzieś wypowiedź obrońcy obecnego stanu rzeczy, który twierdził, że fakt, iż sprawa „gejowskiego konia” została umorzona po tym, jak aresztowany odmówił zapłacenia grzywny, a sprawa scjentologiczna również została umorzona w trakcie postępowania sądowego, co dowodzi, że prawo działa dobrze. Ignoruje się jednak fakt, że jedynym powodem umorzenia tych spraw był rozgłos, jaki zyskały. Policja wyczuła, że jest bliska ośmieszenie się i wycofała się. A co z tysiącami innych spraw, które nie miały szczęścia skorzystać z dobrodziejstwa publicznej uwagi? Które nie były wystarczająco absurdalne, by przyciągnąć media? Nawet w przypadkach, gdy działania wycofano, ludzie byli aresztowani, przesłuchiwani, zabierani do sądu, a potem wypuszczani. To nie jest prawo działające prawidłowo. To jest cenzura najbardziej zastraszającego rodzaju, która gwarantuje – jak powiedział lord Dear – „efekt mrożący” dla wolności wypowiedzi i wolności protestu.

Połączony Komitet Parlamentu ds. Praw Człowieka podsumował tę sprawę bardzo dobrze, mówiąc: „Podczas gdy aresztowanie protestującego za użycie mowy ‘groźnej lub obraźliwej’ może – w zależności od okoliczności – być proporcjonalną reakcją, nie uważamy, aby język lub zachowanie, które jest jedynie ‘obraźliwe’, powinno kiedykolwiek być w jakikolwiek sposób kryminalizowane. Jasnym problemem z zakazem stosowania obelg jest to, że zbyt wiele rzeczy można tak zinterpretować. Na przykład pewne osoby mogą brać za obelgę krytykę, kpinę, sarkazm czy niepochlebne porównanie. Samo stwierdzenie alternatywnego punktu widzenia wobec jakiejkolwiek ortodoksji może być zinterpretowane jako obelga. A ponieważ tak wiele rzeczy można uznać za obelgę, nic dziwnego, że tak wiele rzeczy zostało za nią uznane - jak pokazują przykłady, o których wcześniej mówiłem.

Chociaż omawiane prawo znajduje się w kodeksie od ponad 25 lat, jest ono wskaźnikiem kultury, która opanowała programy kolejnych rządów – kultury, miała ambicję do powstrzymania obrzydliwych elementów społeczeństwa, w rzeczywistości stworzyła społeczeństwo o niezwykle autorytarnej i kontrolującej naturze. To właśnie można nazwać Nową Nietolerancją – nową, ale intensywną chęcią zakneblowania niewygodnych głosów sprzeciwu.

„Nie jestem nietolerancyjny” – mówi wielu wysoko wykształconych, liberalnie myślących ludzi: „Jestem nietolerancyjny tylko wobec nietolerancji”. I ludzie kiwają głowami ze zrozumieniem i mówią „O, mądre słowa, mądre słowa”. A jednak jeśli pomyślicie o tym rzekomo niepodważalnym stwierdzeniu dłużej niż pięć sekund, zdacie sobie sprawę, że jedyne, co ono proponuje, to zastąpienie jednego rodzaju nietolerancji innym – co dla mnie nie stanowi żadnego postępu. Ukryte uprzedzenia, niesprawiedliwości czy urazy nie są rozwiązywane przez aresztowanie ludzi. Są rozwiązywane przez poruszanie tych kwestii, dyskutowanie o nich i radzenie sobie z nimi – najlepiej poza procesem prawnym. Dla mnie najlepszym sposobem na zwiększenie odporności społeczeństwa na obraźliwą mowę jest pozwolenie na jej znacznie większą obecność w przestrzeni publicznej. Tak jak z chorobami dziecięcymi – lepiej opieracie się tym zarazkom, na które już byliście narażeni. Musimy zbudować naszą odporność na obrażanie się, abyśmy mogli radzić sobie z problemami, które może podnieść całkowicie uzasadniona krytyka. Naszym priorytetem powinno być zajmowanie się przekazem, a nie posłańcem. Jak powiedział prezydent Obama w przemówieniu do Organizacji Narodów Zjednoczonych jakiś miesiąc temu, godne pochwały wysiłki mające na celu ograniczenie mowy mogą stać się narzędziem do uciszania krytyków lub uciskania mniejszości. „Najsilniejszą bronią przeciwko mowie nienawiści nie jest represja; jest nią więcej mowy”. I to jest sedno mojej tezy: więcej mowy. Jeśli chcemy silnego społeczeństwa, potrzebujemy bardziej większej debaty – a ta musi obejmować prawo do obrażania lub obrażania się. Bo, jak ktoś kiedyś powiedział, wolność bycia nieobrażanym nie jest żadną wolnością. Uchylenie tego jednego słowa w tym przepisie będzie tylko małym krokiem, ale mam nadzieję, że będzie to krok kluczowy w tym, co powinno być długoterminowym projektem powstrzymania i powolnego cofania pełznącej kultury cenzury. To mała potyczka w bitwie – moim zdaniem – z tym, co sir Salman Rushdie nazywa „przemysłem oburzenia”: samozwańczymi arbiterami dobra publicznego, którzy podsycają medialne oburzenie, na które policja czuje straszliwą presję, by reagować.

Dzwoni gazeta do Scotland Yardu: ktoś powiedział coś lekko obraźliwego na Twitterze o kimś, kogo uważamy za narodowy skarb. „Co z tym zrobicie?” Policja wpada w panikę, zaczyna się miotać i chwyta najbardziej nieodpowiednią linę ratunkową ze wszystkich: Sekcja 5 ustawy o porządku publicznym – to pretekst, w ramach którego można aresztować kogokolwiek za powiedzenie czegokolwiek, co ktokolwiek inny mógłby uznać za obraźliwe. Wiecie, nie potrzebują nawet prawdziwej ofiary. Wystarczy, że ocenią, iż ktoś mógłby poczuć się obrażony, gdyby usłyszał lub przeczytał to, co zostało powiedziane. Najbardziej absurdalny stopień swobody. Burze wokół komentarzy na Twitterze i Facebooku podniosły fascynujące kwestie dotyczące wolności słowa, z którymi jeszcze tak naprawdę nie zdążyliśmy się uporać. Po pierwsze, że wszyscy musimy brać odpowiedzialność za to, co mówimy – co jest całkiem dobrą lekcją. Ale po drugie – nauczyliśmy się, jak przerażająco drażliwe i nietolerancyjne stało się społeczeństwo nawet wobec najłagodniejszego niepochlebnego komentarza.

Prawo nie powinno wspierać ani pomagać tej nowej nietolerancji. Wolność słowa może tylko ucierpieć, jeśli prawo uniemożliwia nam radzenie sobie z jej konsekwencjami. Oferuję Wam całe moje serdeczne poparcie dla kampanii Reform Section 5. Dziękuję bardzo.

“Panie Mariuszu - jak można Pana wesprzeć?” - zadał mi pytanie jeden z moich subskrybentów. Blog na Substacku jest to hobby czasochłonne, ale nie planowałem tej działalności, jako źródła dodatkowego dochodu (do tej pory mam jednego płatnego subskrybenta ochotnika). Ale jeśli ktokolwiek uważa, że warto udzielić mi wsparcie finansowe - to poniższa zrzutka daje taką możliwość. Za każdą wpłatę - serdecznie dziękuję :)

Kawa dla autora

Źródło: